Οι πρωτοβουλίες του Τασούλα, τα non paper που μοιράζει στον Τύπο, οι συνεντεύξεις που παρουσιάζονται ως αρθρογραφία και φυσικά ο «κύκλος των ανούσιων συναντήσεων» στερούνται κάθε σοβαρότητας

🤲 Στις προηγμένες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ο μόνος λόγος ύπαρξης του προεδρικού αξιώματος, πέραν του πρωθυπουργικού, είναι η προσθήκη μιας δικλίδας ασφαλείας απέναντι στη κυβερνητική αυθαιρεσία. Σε αρκετές περιπτώσεις ο Πρόεδρος ψηφίζεται από τον λαό ώστε να μην είναι «δοτός» της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά, ακόμη και όταν ψηφίζεται από τη Βουλή, χρειάζονται ευρείες πλειοψηφίες και υποχρεωτικές διακομματικές συναινέσεις για να οριστεί πρόσωπο κοινής αποδοχής.

Οι Πρόεδροι διαθέτουν αρμοδιότητες που μπορούν να κάνουν δύσκολη τη ζωή μιας κυβέρνησης: τη δυνατότητα έκδοσης Προεδρικών Διαταγμάτων, αναπομπής κυβερνητικών νόμων, διεξαγωγής δημοψηφισμάτων, σύγκλησης ανώτατων συμβουλευτικών οργάνων σε περιόδους κρίσης, ενώ μπορούν και να απευθύνονται απευθείας στον λαό με διαγγέλματα.

Το σπουδαιότερο όμως «όπλο» τους είναι ότι μπορούν με διάταγμα να προχωρήσουν σε διάλυση της Βουλής, εφόσον κρίνουν ότι η σύνθεσή της έχει χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση.
Ολα αυτά, βεβαίως, συμβαίνουν σε κανονικές χώρες. Στην Ελλάδα συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα. Οι βασικές «εκτελεστικές» αρμοδιότητες του Προέδρου που είχαν σοφά προβλεφθεί στο Σύνταγμα του 1975 αφαιρέθηκαν στην αναθεώρηση του 1986, με μικροκομματικού χαρακτήρα πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ που φοβόταν τον… ίσκιο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και αποφάσισε -για παν ενδεχόμενο- να «κοντύνει» το αξίωμα καθιστώντας το εν πολλοίς εθιμοτυπικό.

Η ατυχέστατη αναθεώρηση του 1986 που δεν «διορθώθηκε» από τις επόμενες κυβερνήσεις, χάρη στην ίδια μικροκομματική αντίληψη μονοπωλίου της εκτελεστικής εξουσίας, άφησε τους επόμενους Προέδρους γυμνούς από εκτελεστικές αρμοδιότητες για να υπογράφουν κυβερνητικούς νόμους χωρίς δικαίωμα αντίρρησης, να χοροστατούν σε διάφορες επίσημες εκδηλώσεις και να δέχονται τα διαπιστευτήρια ξένων διπλωματών.

Το μόνο όπλο που απέμεινε στους Ελληνες Προέδρους μετά το 1986 ήταν η απειλή παραίτησης όπως τη χρησιμοποίησε ο Προκόπης Παυλόπουλος το 2015 μπροστά στο φάσμα της εξόδου της χώρας από το ευρώ. Μία τέτοια παραίτηση θα οδηγούσε πιθανότατα σε εκλογές, καθώς η ανάδειξη ενός νέου Προέδρου προϋπέθετε συναίνεση ικανού αριθμού βουλευτών της αντιπολίτευσης.

Σήμερα ούτε αυτή η δικλίδα ασφαλείας υπάρχει. Φρόντισε ο κύριος Μητσοτάκης να την καταργήσει το 2019 με μια κολοβή συνταγματική αναθεώρηση που μοναδικό στόχο είχε να αποσυνδέσει το προεδρικό αξίωμα από τις βουλευτικές εκλογές και να ανοίξει ο δρόμος για την ανάδειξη «δοτών» Προέδρων, χαμηλής επάρκειας και αισθητικής.

Με τις ρυθμίσεις του 2019 και τη δυνατότητα εκλογής με 151 ψήφους οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας μετατρέπονται σε θλιβερούς κομπάρσους, εντολοδόχους του κυβερνώντος κόμματος.

Το είδαμε αυτό με την… αξέχαστη «κυρία Κατερίνα» που διαδέχτηκε τον Παυλόπουλο (τον τελευταίο «κανονικό» Πρόεδρο που είχε η χώρα στη μεταπολιτευτική περίοδο). Μια πρώην ανώτατη δικαστικός περιορισμένης ελληνικής παιδείας, ανέκφραστη κι ατάλαντη, που δεν μπορούσε να πει από στήθους ούτε μισή παράγραφο κι έπρεπε στις επίσημες περιστάσεις να συμβουλεύεται τα σκονάκια της.

Ομως η κυρία Κατερίνα ήταν «προοδευτικιά». Απεχθανόταν τα ράσα και την εκκλησιαστική παράδοση, τη Ρωμιοσύνη και το Βυζάντιο, αλλά είχε μοντέρνες ανησυχίες στον χώρο της woke κουλτούρας, όπου έφτασε να ευλογήσει τον γάμο και την τεκνοθεσία ομόφυλων ζευγαριών, γιορτάζοντας την έγκριση του σχετικού νομοσχεδίου με… ακτιβιστές του ΛΟΑΤΚΙ χώρου. Το αποτύπωμα της διεθνούς της παρουσίας ήταν μηδενικό, ενώ τη μοναδική στιγμή που είχε την ευκαιρία να προσφέρει εθνικό έργο μπροστά στον αναιδή Γερμανό πρόεδρο που της είπε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων έχει λήξει προτίμησε να… χάσει τη λαλιά της.

Αυτή ήταν σε αδρές γραμμές η κυρία Κατερίνα, που σίγουρα δεν θα μείνει στη μνήμη του λαού ούτε σε κάποια σελίδα της Ιστορίας.

Ο κύριος Τασούλας, από τη πλευρά του, αποτελεί μία άλλη μορφή κυβερνητικού εντολοδόχου, χαμηλού εκτοπίσματος και μηδαμινού λαϊκού ερείσματος. Φοβούμαι όμως ότι αυτός ευτελίζει ακόμη περισσότερο τον θεσμό. Γιατί, αντί να κάτσει στ’ αβγά του και να απολαύσει τα προνόμια του αξιώματος που του επιφύλαξε η θεά Τύχη, θέλει να δείξει ότι αναπτύσσει πολιτικές πρωτοβουλίες και ότι έχει ρόλο θεσμικού παράγοντα. Πάντα προς ικανοποίηση και τέρψη του αφεντικού του.

Δεν είναι ακόμη σαφές αν αυτές οι «πρωτοβουλίες», όπως ο γύρος επαφών με διάφορους «πρώην», και οι συνακόλουθες ατυχείς διαρροές είναι αμιγώς δικά του δημιουργήματα ή εκπορεύονται από το Μέγαρο Μαξίμου. Πάντως ακόμη και αυτοί που τον επισκέπτονται ξέρουν ότι ο μόνος ρόλος που έχει είναι του ιπποκόμου της κυβερνητικής παράταξης.
Ξεκινώντας τον «κύκλο επαφών» στις αρχές του έτους, η πρώτη που συνάντησε ήταν η ξεχασμένη… Μαρία Δαμανάκη! Ακολούθησαν πρώην πρωθυπουργοί, εκλεγμένοι και δοτοί, όπως ο Παπαδήμος, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και έπεται συνέχεια που θα φτάνει τουλάχιστον μέχρι την Ντόρα (με την ιδιότητα προφανώς της… πρωθυπουργικής αδελφής).

Ολη αυτή η πρωτοβουλία του «κύκλου συναντήσεων» είναι… αέρας κοπανιστός. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ακριβώς από τη στιγμή που τα χέρια του Προέδρου είναι σφιχτά δεμένα για τους λόγους που προαναφέραμε. Δημιουργεί όμως κλίμα δήθεν προβληματισμού για την επόμενη μέρα. Για την επικίνδυνη «αστάθεια» που μπορεί να προκύψει αν στις επόμενες εκλογές «δεν κάνει κυβέρνηση ο Κυριάκος». Και αυτό είναι το επίσημο αφήγημα που θα λανσάρει στην προεκλογική περίοδο το Μαξίμου. Ο Τασούλας απλώς ως ευπειθής υπάλληλος… στρώνει το έδαφος για τα «μεγάλα διλήμματα».

Η σχέση εξάρτησης και υποτέλειας Μητσοτάκη – Τασούλα φάνηκε κατά την παρουσία των δύο στο κατάστρωμα της νεοαποκτηθείσας φρεγάτας «Κίμων» στο πλαίσιο της επίσημης τελετής υποδοχής της. Ο πρόεδρος που έπρεπε να προηγείται, αφού τυπικά βάσει Συντάγματος είναι αρχηγός του Στρατεύματος, ακολουθούσε σαν φτωχός συγγενής παριστάνοντας τον διασκεδαστή με τα γνωστά φραγκοχιώτικα καλαμπούρια και μόνο που δεν βαστούσε το παλτό του Κυριάκου όπως ο Ντάβλας το παλτό της Κίμπερλι.

Το πολιτικό διαμέτρημα του ανδρός είναι όντως δυσδιάκριτο, μόνο που σε αντίθεση με την κυρία Κατερίνα δεν φυλάγεται παρότι έχει αποδειχτεί και θεσμικά επικίνδυνος ως ο πιο αυταρχικός Πρόεδρος της Βουλής, που ανέχτηκε ή και επέβαλε χονδροειδείς εκτροπές στο ζήτημα κοινοβουλευτικής διαχείρισης των Τεμπών, των υποκλοπών και πολλών ακόμη θεμάτων.

Οι σημερινές του πρωτοβουλίες, τα non paper που μοιράζει στον Τύπο, οι συνεντεύξεις που παρουσιάζονται ως αρθρογραφία και φυσικά ο «κύκλος των ανούσιων συναντήσεων» στερούνται κάθε σοβαρότητας. Αλλά το ερώτημα είναι γιατί πρέπει ο ελληνικός λαός να πληρώνει τέτοιους κλόουν που δεν προσφέρουν και θέαμα.

Στα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη οι μόνοι «διακοσμητικοί» πολιτειακοί παράγοντες είναι αυτοί που έχουν απομείνει χάριν παράδοσης, όπως οι βασιλείς. Ομως αν θέλαμε βασιλέα «διεθνή ατραξιόν», θα είχαμε τον Παυλάρα τον Ντεγρέ που είναι και πιο φινετσάτος και ευσταλής από τον κακομοίρη τον βλαχοδήμαρχο Τασούλα και άμα λάχει ρίχνει και μια ζεϊμπεκιά στον Ρέμο με το ποτήρι στο κεφάλι. Αλλά αυτό είναι μάλλον μια πολυτέλεια για μια χώρα η οποία πένεται και καλύτερα ο ανήσυχος πρίγκιψ να βοηθήσει από κάποιο άλλο μετερίζι και όχι από τον τομέα της πολιτικής.

Περιττή πολυτέλεια όμως θα σας έλεγα -το ξάναγραψα πρόσφατα- είναι πλέον και ο ίδιος ο προεδρικός θεσμός. Αν θέλουν να προσφέρουν μία υπηρεσία, λοιπόν, οι πατέρες του έθνους, αφού τον ευτέλισαν, ας τον καταργήσουν. Θα γλιτώσει και ο Ελληνας φορολογούμενος το απεχθές θέαμα του Τασούλα να υποδύεται τον πολιτειακό παράγοντα…

#np2026 #PDM2882