▶️ Κάποτε, αρχές δεκαετίας του 1990, ο Μάνος Χατζιδάκις ζήτησε από τον θετό γιο του να πάνε να φάνε κάπου ήσυχα και απομονωμένα στον Πειραιά

🤲 Κάποτε, αρχές δεκαετίας του 1990, ο Μάνος Χατζιδάκις ζήτησε από τον θετό γιο του να πάνε να φάνε κάπου ήσυχα και απομονωμένα στον Πειραιά. Με το αυτοκίνητο έφτασαν στην Καστέλα και μπήκαν σ’ ένα ταβερνάκι με αυλή, που θύμιζε σπιτική κατάσταση. Εκατσαν στο βάθος για να μην τον αναγνωρίζουν, όσο αυτό ήταν εφικτό.

Εκεί που έτρωγαν και συζητούσαν, μια ευτραφής κυρία με ποδιά -προφανώς εργαζόμενη στην κουζίνα της ταβέρνας- τους πλησίασε. Εβγαλε ένα λουλουδάκι απ’ την ποδιά της, το πρόσφερε στον Μάνο Χατζιδάκι και του χαμογέλασε. Εφυγε χωρίς να πει τίποτα. Τότε εκείνος γύρισε και είπε του θετού γιου του: «Να για ποιους ανθρώπους έγραφα εγώ μουσική όλα αυτά τα χρόνια»…

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925, στην Ξάνθη. Εφυγε από τη ζωή στις 15 Ιουνίου 1994, στην Αθήνα. Το 1960 τού απενεμήθη το βραβείο Οσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη. Η οικογένεια ζούσε στην Ξάνθη διότι ο πατέρας ήταν νομικός σύμβουλος σε ανθούσες, στις αρχές του 20ού αιώνα, καπνικές εταιρίες της περιοχής.

Ο Μ.Χ. εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα με τη μητέρα του και την αδελφή του Μιράντα το 1932, έπειτα από τον χωρισμό των γονέων του, οι οποίοι όμως δεν πήραν διαζύγιο. Το 1938 ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που σε συνδυασμό, αργότερα, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέφερε μεγάλες οικονομικές δυσχέρειες στην οικογένεια. Ο νεαρός Χατζιδάκις εργάστηκε για βιοπορισμό ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοκονόμου και βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Στην οδό Κωνσταντίνου Μάνου 3 στο Παγκράτι πέρασε την πρώτη δημιουργική περίοδο, από το 1936 έως το 1962. Το 2019 ο Δήμος Αθηναίων μετονόμασε τον δρόμο σε οδό Μάνου Χατζιδάκι. Ο νεαρός Μάνος έκανε ιδιαίτερα θεωρητικά μαθήματα με τον Μενέλαο Παλλάντιο την περίοδο 1940-1943, ενώ παρακολούθησε ως ακροατής μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν ολοκλήρωσε οποιεσδήποτε σπουδές. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με άλλους καλλιτέχνες και διανοουμένους, μεταξύ των οποίων οι ποιητές Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Νίκος Γκάτσος, Αγγελος Σικελιανός και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.

Αυτά θα γράφει η Ιστορία, αργότερα, για τον μεγάλο ερωτικό Μάνο Χατζιδάκι. Κάπου θα υπάρχει μια μικρή κουκκίδα και μια αχνή υποσημείωση: «Το 2026, ο θετός γιος του Μ.Χ. απαγόρευσε στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδήσει Χατζιδάκι σε ποίηση Νίκου Γκάτσου». Αλλά δεν θα την προσέχει κανείς.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ετσι, ή κάπως έτσι, γράφεται η Ιστορία… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

#ΜαζίΔημιουργούμε #ΜαζίΔιαμορφώνουμε

👉 Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς, τους φίλους, συνοδοιπόρους, ανθρώπους που γνωριζόμασταν ή και που γνωριστήκαμε κατά τη διάρκεια του επιχειρηματικού-επαγγελματικού, πανεπιστημιακού και πολιτικού μου ταξιδιού, που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, για τις ευχές σας!

#EntrepreneurAwards2026 #FrenchRiviera

🙏 Αντεύχομαι και ελπίζω να συνεχίσουμε για πολλά ακόμη χρόνια να πορευόμαστε με κοινούς στόχους και αξίες!

#ΝΠ🇬🇷🇲🇨🇫🇷🌐
#ΣτηνΠρώτηΓραμμή
#Κάνουμε_τη_Διαφορά.
#Δύναμη_Χωρίς_Σύνορα

#PachilasEnterprises ☑️
#NpgHoldingsGroup ☑️
#ThePachilasOrganization ☑️
#NikolaosPachilasFoundation ☑️
#NPMediaGroup #NPMG ☑️

Το άρθρο Nikolaos Pachilas: Entrepreneur Awards 2026! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

♦️5 Σεπτεμβρίου στο θέατρο Λυκαβηττού
♦️#ΊδρυμαΝικόλαοςΠαχύλας
♦️#NikolaosPachilasFoundation

🤲 Κορωνίς μίας σειράς εκδηλώσεων τιμής και αναγνωρίσεως, που κατέγραψαν το πάθος ενός ολοκλήρου λαού για τον δημιουργό που ύμνησε έρωτες, καημούς, οδύνες και βασάνους στον ιστορικό του χρόνο, τον Σταύρο Ξαρχάκο, θα είναι η συναυλία με τίτλο «Ταξίδι στο φως», στο θέατρο Λυκαβηττού, στις 5 Σεπτεμβρίου.

Η μεγάλη μουσική διαδρομή που σχεδίασε ο πολύπλευρος συνθέτης συνεχίζεται στον αθηναϊκό λόφο με την εκδήλωση που έχει τον υπότιτλο «Σε σύμπαν λαϊκό». Επειτα από συναυλίες σε ιστορικούς και αρχαιολογικούς τόπους και υπερπλήρεις θεατών μουσικές παρουσιάσεις στο Ηρώδειο πέρυσι και εφέτος, με έργα γραφέντα και ενορχηστρωθέντα άλλοτε σε λόγιο και άλλοτε σε ανυπόκριτα εύληπτο ύφος, το πρόγραμμα του φθινοπώρου παρουσιάζει σημαίνοντα λαϊκά τραγούδια του συνθέτου. Από τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδος στον Λυκαβηττό, από τη σιωπή της πέτρας στη σφύζουσα από ζωή πραγματικότητα της πόλεως, η μεγάλη μουσική διαδρομή που σχεδίασε ο συνθέτης και συνεκίνησε χιλιάδες θεατές σε όλη την Ελλάδα συνεχίζεται.

Το «Ταξίδι στο φως» δεν είναι απλώς ένας κύκλος συναυλιών. Είναι μια διαδρομή μέσα από τη μνήμη, την ιστορία και τα συναισθήματα που φέρει το ελληνικό τραγούδι. Ενα μουσικό οδοιπορικό που αναδεικνύει τη βαθεία σχέση του έργου του Σταύρου Ξαρχάκου με τον τόπο, τον άνθρωπο και τον χρόνο. Θα ακουσθούν τραγούδια που πέρασαν από γενεά σε γενεά, με κέφι αλλά και καημό, για τον έρωτα, τη ζωή, τον αποχωρισμό, αλλά και την ελπίδα εκάστης, συνεχούς ανανεουμένης επανακάμψεως, στον δρόμο προς το όνειρο! Τραγούδια που έγιναν προσωπικές και συλλογικές αναμνήσεις, που εξακολουθούν να ομιλούν με την ιδία δύναμη και αλήθεια για όσα μας ενώνουν.

Ερμηνευτές ο Γιάννης Κότσιρας και η Ηρώ Σαΐα, δύο καλλιτέχνες που έχουν ουσιαστική σχέση με το έργο του Σταύρου Ξαρχάκου, αλλά και τις ικανότητες να φωτίσουν κάθε πτυχή του με ευαισθησία και δύναμη. Με τον συνθέτη στο πόντιουμ, τα λαϊκά του τραγούδια συναντούν τη διαχρονικότητα, η μνήμη συναντά το παρόν και η τέχνη μετατρέπεται σε κοινό βίωμα. Γιατί το φως αυτού του ταξιδιού ευρίσκεται στα τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο και στους ανθρώπους που τα μοιράζονται.

#ΊδρυμαΝικόλαοςΠαχύλας #NikolaosPachilasFoundation
#ΙΝΠ_NPF_
#Athens2026

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο ΙΝΠ/NPF: «Ταξίδι στο φως» με τον Σταύρο Ξαρχάκο στον Λυκαβηττό εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Ο Ξαρχάκος πήρε το μικρόφωνο για να μας εξηγήσει πως το επόμενο τραγούδι που θα ακούγαμε είναι νέο και θα το ερμηνεύσει η σύζυγός του, Ηρώ Σαΐα, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. «Ας είναι καλά που γράφει τόσο ωραία!» είπε. Τίτλος του «Αγάπη μου, Ελλάδα» και όλο το νόημα ήταν στο τελευταίο κουπλέ. 

«Αυτά σου γράφω σήμερα, αγάπη μου Ελλάδα

Και μη ρωτάς τι προσπαθώ και μη ρωτάς τι ελπίζω

Γυρνάω, σου δίνω ένα φιλί

Τα βάσανα γκρεμίζω

Ετούτη η ζούγκλα ανήκει μόνο στα θηρία 

Κι όλοι κοιτάμε πού να πάμε διακοπές 

Τέσσερα χρόνια θες για μια ψηφοφορία

Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάλι χθες».

Στην πρώτη σειρά των καθισμάτων ήταν, από από την έναρξη της συναυλίας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, οι πρόεδροι των Κοινοβουλευτικών Ομάδων του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμμελος, ο Βύρων Πολύδωρας, βουλευτές από όλα τα κόμματα, στο παρά πέντε πριν από το τέλος παρουσιάστηκε σε «ώρα ΠΑΣΟΚ», τύπου σταρ, και η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Ανδρουλάκης, Βελόπουλος, Νατσιός, απόντες).

Όταν όμως άναψαν τα φώτα, το πλήθος του κόσμου, που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του προέδρου της Βουλής και απολάμβανε τη συναυλία με τις συνθέσεις και τα τραγούδια του Ξαρχάκου, που αποτελούν τμήμα της κιβωτού του Έθνους, αιφνιδιάστηκε. Ο κύριοι Μητσοτάκης και Χατζηδάκης είχαν αποχωρήσει, είχαν γίνει καπνός, πράξη εντελώς άκομψη και απρεπής. Έχασαν έτσι την ευκαιρία να ακούσουν το «συστημένο» των Ξαρχάκου – Νικολακοπούλου: «Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάντα χθες!».

Κάποτε οι πρωθυπουργοί είχαν χιούμορ, τώρα πια όχι. Μια πρώτη εξήγηση που δόθηκε από αρμόδια χείλη ήταν ότι η αποχώρηση του πρωθυπουργού ήταν «προγραμματισμένη». Ότι είχε ενημερώσει πως «θα φύγει στα μισά». Για να πάει πού; Είχε κάτι καλύτερο να κάνει; Φεύγουν έτσι οι πρωθυπουργοί από συναυλίες τιμής σε έναν συνθέτη που έχει τιμήσει τη χώρα και που επιπροσθέτως, αν και πνευματικός άνθρωπος, δεν ιδιώτευσε ποτέ στη ζωή του, διετέλεσε βουλευτής και ευρωβουλευτής της Ν.Δ; Έτσι τιμούν οι πρωθυπουργοί τους ανθρώπους του πνεύματος;

Ωστόσο, τα περί «προγραμματισμένου» ήταν μάλλον προφάσεις εν αμαρτίαις. Ο πρωθυπουργός ενοχλήθηκε, σύμφωνα με την κοινή εκτίμηση των παρισταμένων, επειδή ο κ. Ξαρχάκος του απηύθυνε στα μέσα της συναυλίας δραματική έκκληση να προστατέψει τη νεολαία από τον τζόγο. Δραματική μεν, ευγενική δε. Και πάντως καθόλου προσβλητική. «Δράττομαι της ευκαιρίας, κύριε πρωθυπουργέ, να σας θέσω ένα θέμα γνωρίζοντας το ενδιαφέρον σας για τη νεολαία και πολύ σας συγχαίρω γι’ αυτό» είπε εισαγωγικά ο κ. Ξαρχάκος και αφού υπογράμμισε, καταχειροκροτούμενος, ότι, σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, «τα θεμέλια μιας πολιτείας είναι η ανατροφή της νεολαίας», τόνισε: «Σας κάνω έκκληση, κύριε πρωθυπουργέ. Προστατέψτε τη νεολαία από τον τζόγο. Βλέπω αυτές τις διαφημίσεις κάθε μέρα στις τηλεοράσεις που έχουν και υποσημειώσεις γεμάτες φαρισαϊσμό όπως: Κίνδυνος εθισμού! Κίνδυνος απώλειας περιουσίας! Και το αποκορύφωμα: “ Παίξτε υπεύθυνα!”».

Εάν αυτό ενόχλησε τον κ. Μητσοτάκη, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Επειδή όμως κάποτε ο πρωθυπουργός δήλωσε σε ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων σε ιδιωτικό δείπνο ότι «φοβάμαι τον πολιτισμό» δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς την πιθανότητα να εξέλαβε ήχους, λέξεις, νοήματα, συνθέσεις, εικόνες σαν και αυτά που αποτελούν το μοναδικό αμάλγαμα του Ξαρχάκου ως βασανιστήριο ξένο προς τον ξενόφερτο πολιτισμικό του κώδικα.

Ειδικώς, μάλιστα, που ο πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος τίμησε με το μετάλλιό της τον εξέχοντα συνθέτη μας, έδωσε στην άριστα οργανωμένη αφιερωματική συναυλία (συγχαρητήρια στο γραφείο Δημοσίων Σχέσεων της Βουλής) τον τίτλο «Η ψυχή που έγινε μουσική». Να γιατί αγαπάμε τον Νικήτα. Και να γιατί ασκούμε αυστηρή αλλά καλόπιστη κριτική στον κύριο Μητσοτάκη. Ποια ταύτιση μπορεί να έχει ο ζάπλουτος πρωθυπουργός με συνθέσεις που φέρουν τον τίτλο «Δώσ’ μου χέρι να πιαστώ», «Θα έρθει άσπρη μέρα και για εμάς», «Γειτονιά ο δρόμος σου στενός, παγωνιά και γκρίζος ουρανός. Υπομονή!»;

Ο Ξαρχάκος, δεκαετίες τώρα, περιγράφει μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός προσεγγίζει μόνο ως πελάτη-ψηφοφόρο, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί της. Ενώ το παιδί του ναυτικού από την Άνδρο, ο Νικήτας Κακλαμάνης, όχι απλώς ταυτίζεται μαζί της αλλά -το κυριότερο- νιώθει άνετα μαζί της. Γι’ αυτό δεν σταμάτησε να τραγουδά Γκάτσο και «μονάχος βρες την άκρη της κλωστής και αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι!».

Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση αυτή είχε και ένα άλλο νόημα: να τιμήσει τον πνευματικό άνθρωπο Ξαρχάκο, που ποτέ στη ζωή του δεν ιδιώτευσε. Η γενιά του δεν ιδιώτευσε και -το κυριότερο- δεν σιώπησε. Ο μαέστρος διεύθυνε την ορχήστρα του, τους μουσικούς του, την Ηρώ Σαΐα και τον Δημήτρη Μπάση, τα παιδιά του, Σταύρο τζούνιορ, που έπαιξε πιάνο στο «Σάντα Φε», και την κόρη του Ιζόλδη, κοιτώντας προς τα παράθυρα ενός κτιρίου και ενός θεσμού τον οποίο υπηρέτησε ως βουλευτής.

Κάποτε, το 1989, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν μέσα, προχθές το βράδυ ήταν έξω, στο προαύλιο, στο ύψος του Εντευκτηρίου των βουλευτών και του γραφείου προέδρου. Και παρατηρώντας τον κύριο Ξαρχάκο, θυμήθηκα ότι όλοι σχεδόν οι μεγάλοι μας συνθέτες, πλην Χατζηδάκη, που και αυτός όμως πήρε πολιτικό κόστος με το περιοδικό «Τέταρτο», αποκαλύπτοντας την ιδεολογική του ταυτότητα χωρίς να παγιδευτεί ποτέ σε διαχωριστικές γραμμές, υπηρέτησαν το Έθνος ως βουλευτές ή υπουργοί: Και ο Ξαρχάκος, και ο Θεοδωράκης, και ο Μικρούτσικος, και η Άννα Συνοδινού, και η Μελίνα Μερκούρη, και η Νάνα Μούσχουρη, και η Μαρία Φαραντούρη, και η Αιμιλία Υψηλάντη, και ο Κώστας Καζάκος κ.ά.

Γι’ αυτό και μόνον, για το παράδειγμα που μας κληροδότησε ο πνευματικός κόσμος της Μεταπολίτευσης, ο πρωθυπουργός όφειλε να παραμείνει μέχρι τέλους και να πει και μία κουβέντα υπέρ του συνθέτη, ακόμη και αν τον πονούσε η μέση του από γνωστά προβλήματα, που λέει ο λόγος.

Το να φύγει μαζί με τον αντιπρόεδρό του, να μην είναι η υπουργός του επί του Πολιτισμού παρούσα, καθώς απέχει από τις εκδηλώσεις όσων ανθρώπων του πολιτισμού αντιπαθεί (Ξαρχάκος λέγεται, Ντενίση και ντοκιμαντέρ Ακροπόλεως λέγεται) και να μένουν μέχρι τέλους ο Δημήτρης Κουτσούμπας και ο Σωκράτης Φάμμελος δεν περιποιεί τιμή στον ηγέτη της κεντροδεξιάς παράταξης.

Οι άνθρωποι αυτοί αμφισβήτησαν σε χρόνια πέτρινα την ηγεμονία της Αριστεράς και το μονοπώλιό της στον πνευματικό κόσμο, αλλά η Αριστερά τούς αγκάλιασε στο τέλος. Και τους γυρίζει την πλάτη η παράταξή τους, ο αρχηγός της και όλο σχεδόν το υπουργικό συμβούλιο;

Κάτι τελευταίο: Η τελευταία φορά που έγινε πριν από τη συναυλία Ξαρχάκου εκδήλωση στον αύλειο χώρο της Βουλής στο πίσω μέρος αυτής που εφάπτεται με τον Εθνικό Κήπο ήταν το 2018, όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε την πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης και είχε ντύσει το κτίριο σε βαθύ κόκκινο χρώμα. Παράδειγμα προς αποφυγήν.

Προχθές το Κοινοβούλιο, ως χώρος πολιτισμού και όχι ως ένα αποστειρωμένο κτίριο των θεσμών, ήταν χάρμα οφθαλμού και ακοής. Συγχαίρουμε τον πρόεδρο της Βουλής και τον προτρέπουμε να συνεχίσει έτσι, με Πολιτισμό, μέχρι το τέλος της θητείας του. Θα είναι άξιος της πατρίδας. 

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Σταύρος Ξαρχάκος: “Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάντα χθες”!… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Μία τέτοια στιγμή ήταν η συμμετοχή μου στη Διακομματική Επιτροπή που συγκροτήθηκε την περίοδο της κυβέρνησης συνεργασίας Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη.

Ήμασταν άνθρωποι από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές και συχνά διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα. Κι όμως, μας ένωνε κάτι πολύ σημαντικότερο: η αίσθηση ευθύνης απέναντι στη χώρα.

Η Ελλάδα εκείνη την εποχή βρισκόταν στη δυσκολότερη ίσως μεταπολιτευτική της δοκιμασία. Η οικονομική κρίση είχε γονατίσει την κοινωνία, οι πιέσεις από το εξωτερικό ήταν τεράστιες και η πολιτική σταθερότητα μόνο δεδομένη δεν ήταν.

Κι όμως, μέσα σε εκείνες τις συνθήκες, η κυβέρνηση συνεργασίας λειτούργησε με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει σχεδόν αυτονόητος αλλά τότε ήταν εξαιρετικά δύσκολος: με θεσμικό σεβασμό και πολιτική συνεννόηση.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι κάτι άλλο.

Εκείνη την περίοδο υπήρχαν ακριβώς οι ίδιες δημόσιες υπηρεσίες που υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχε ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπήρχαν οι Πολεοδομίες. Υπήρχαν οι δημόσιοι οργανισμοί. Υπήρχαν οι μηχανισμοί που διαχειρίζονταν κοινοτικά και εθνικά κονδύλια.

Κι όμως, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη δεν συνδέθηκε με κανένα μεγάλο σκάνδαλο.

Ούτε με υποθέσεις διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων.

Ούτε με οργανωμένα κυκλώματα.

Ούτε με φαινόμενα που να τραυμάτισαν τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα ήταν τέλεια. Καμία κυβέρνηση δεν είναι αλάνθαστη. Σημαίνει όμως ότι υπήρχε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Υπήρχε έλεγχος. Υπήρχε αίσθηση ορίου. Υπήρχε η συνείδηση ότι η χώρα δεν άντεχε άλλα πλήγματα στην αξιοπιστία της.

Σήμερα, βλέποντας όσα αποκαλύπτονται γύρω από κρατικούς μηχανισμούς και δημόσιες δομές, δεν μπορώ να μη θυμάμαι εκείνη την περίοδο. Και δεν μπορώ να μη συγκρίνω.

Γιατί τελικά οι θεσμοί δεν λειτουργούν μόνο από τους νόμους. Λειτουργούν κυρίως από τους ανθρώπους που τους υπηρετούν και από το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνει κάθε κυβέρνηση.

Γι’ αυτό αισθάνομαι περήφανος που συμμετείχα σε εκείνη την προσπάθεια. Όχι γιατί ανήκε σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, αλλά γιατί απέδειξε ότι όταν οι πολιτικές δυνάμεις βάζουν πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον, μπορούν να συνεργαστούν χωρίς να παράγουν σκιές, χωρίς να παράγουν σκάνδαλα και χωρίς να μετατρέπουν το κράτος σε λάφυρο.

Σε μια εποχή όπου η απαξίωση της πολιτικής κυριαρχεί, ίσως αξίζει να θυμόμαστε ότι υπήρξαν και περίοδοι όπου άνθρωποι διαφορετικών κομμάτων κάθονταν στο ίδιο τραπέζι, διαφωνούσαν, συγκρούονταν πολιτικά, αλλά στο τέλος υπηρετούσαν με ευθύνη τη χώρα.

Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται παράξενο σήμερα, ήταν κάποτε το αυτονόητο.

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Με ευθύνη για τη χώρα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Ο Νίκος Παχύλας είναι ένας εξαίρετος άνθρωπος Ίμβριος… κοφτερό μυαλό, πολύ καλός συνοδοιπόρος,  με υψηλή αίσθηση ευθύνης για τον άνθρωπο πάνω απ´ όλα, δίκαιος με ποιότητα χαρακτήρα και σπάνια ψυχή. Ανήκει στο σύλλογο Ιμβρίων Αθηνών και εργάζεται ακατάπαυστα για το καλό αυτού του τόπου και τελευταία έχει ενεργοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μέσω του “ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΧΥΛΑΣ” για την Ίμβρο. Μοχθεί για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, είναι λάτρης της τέχνης και των γραμμάτων και έχει χτίσει τόσα χρόνια ένα σπουδαίο και αξιόλογο όνομα με αξιοπρέπεια και ήθος!

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

ΥΓ.: Ενα μεγάλο και θερμό ευχαριστώ γεμάτο ευγνωμοσύνη μέσα από την ψυχή μου, Παναγιώτατε!
Είναι το μεγαλύτερο δώρο που εχω λάβει σε αυτό το μονοπάτι που λέγεται “ΖΩΗ”, που ονομάζεται “ΕΛΠΙΔΑ”!
#ΝΠ

#np2026 #ΊδρυμαΝικόλαοςΠαχύλας #NPMG2882

Το άρθρο Βαρθολομαίος: Νίκος Παχύλας | Ήθος και Αξιοπρέπεια εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Στις μαρίνες του δένουν μερικά από τα ακριβότερα γιοτ στον κόσμο, οι δρόμοι του γεμίζουν με Ferrari, Rolls-Royce και Bentley, ενώ η αγορά ακινήτων του ανήκει στις ακριβότερες του πλανήτη. Ένα διαμέρισμα μπορεί να κοστίζει πάνω από 50.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο. Κάθε Μάιο, το Grand Prix της Formula 1 μετατρέπει τους στενούς δρόμους του πριγκιπάτου σε παγκόσμιο τηλεοπτικό σκηνικό.

Tο Μονακό είναι ίσως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα κράτους που μετατράπηκε σε brand.

Μαθήματα μονεγάσκικης ιστορίας

Monte Carlo, η διασημότερη συνοικία του πριγκιπάτου και το επίκεντρο της οικονομικής και κοσμικής του ζωής, σημαίνει καζίνο. Port Hercule, το ιστορικό λιμάνι του Μονακό και η πιο αναγνωρίσιμη μαρίνα του, σημαίνει γιοτ. Hôtel de Paris σημαίνει παλιά ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Όλα αυτά, πια, μοιάζουν αυτονόητα. Κάποτε, όμως, τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Στα μέσα του 19ου αιώνα, το μικρό πριγκιπάτο της Κυανής Ακτής δεν ήταν καταφύγιο δισεκατομμυριούχων. Ήταν ένα σχεδόν χρεοκοπημένο κρατίδιο, χωρίς φυσικούς πόρους, χωρίς παραγωγή, με αναιμικό οικονομικό παρόν και, μάλλον, δυσοίωνο μέλλον.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 εμφανίστηκε η ιδέα που άλλαξε την ιστορία του: ένα καζίνο. Η μεγάλη κρίση ξεκίνησε το 1848, όταν η Menton και η Roquebrune, οι δύο σημαντικότερες πόλεις που ανήκαν τότε στο πριγκιπάτο του Μονακό, επαναστάτησαν εναντίον της μοναρχίας των Γκριμάλντι. Οι περιοχές αυτές παρήγαν μεγάλο μέρος των εσόδων του κράτους, κυρίως μέσα από τα εσπεριδοειδή, τις ελιές και τους φόρους που συνδέονταν με την τοπική παραγωγή. Όταν αποσχίστηκαν, το Μονακό έχασε ένα τεράστιο κομμάτι της οικονομικής του βάσης. Το πριγκιπάτο έπρεπε να εφεύρει τον εαυτό του από την αρχή.
Η ιδέα του καζίνο δεν γεννήθηκε μόνο από την ανάγκη του πρίγκιπα Καρόλου Γ΄ Γκριμάλντι. Πίσω της βρισκόταν και μια γυναίκα με έντονο επιχειρηματικό ένστικτο: η πριγκίπισσα Καρολίνα, σύζυγος του πρίγκιπα Φλορεστάν και μητέρα του Καρόλου. Εκείνη είχε καταλάβει ότι το Μονακό δεν μπορούσε να επιβιώσει παίζοντας με τους όρους των μεγαλύτερων κρατών. Δεν είχε στρατό, δεν είχε αξιόλογη επιφάνεια γης, δεν είχε ορυκτό πλούτο ούτε βιομηχανική βάση. Μπορούσε όμως να αξιοποιήσει το κλίμα του, τη θέση του, τη θέα στη Μεσόγειο και κάτι που η Ευρώπη του 19ου αιώνα αγαπούσε όσο λίγα: τον τζόγο.

Το πρώτο καζίνο άνοιξε το 1856, αλλά η αρχή ήταν απογοητευτική. Το Μονακό ήταν δύσκολα προσβάσιμο, δεν είχε ακόμη τη φήμη που θα αποκτούσε αργότερα, ούτε τις υποδομές για να προσελκύσει την ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Τα τραπέζια έμεναν σχεδόν άδεια. Η ιδέα υπήρχε, αλλά δεν είχε βρει ακόμη τον άνθρωπο που θα τη μετέτρεπε σε μηχανή πλούτου. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Φρανσουά Μπλαν.

Ο Μπλαν είχε ήδη χτίσει φήμη ως επιτυχημένος διαχειριστής καζίνο στο Bad Homburg της Γερμανίας. Ήξερε ότι ένα καζίνο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου παίζονται χρήματα. Είναι σκηνικό. Είναι θέατρο. Είναι υπόσχεση. Όταν ανέλαβε το σχέδιο του Μονακό, το 1863, δεν έφερε μόνο τεχνογνωσία. Έφερε ένα ολόκληρο μοντέλο ανάπτυξης. Γύρω από το καζίνο δημιουργήθηκε μια νέα περιοχή, η οποία πήρε το όνομα του πρίγκιπα Καρόλου: Monte Carlo. Η περιοχή που μέχρι τότε δεν είχε ιδιαίτερη αίγλη μετατράπηκε σε σκηνή ευρωπαϊκής πολυτέλειας. Το καζίνο δεν θα ήταν πια απλώς μια αίθουσα παιχνιδιού. Θα ήταν η καρδιά ενός κόσμου που ανέτειλε. Και γύρω από αυτή την καρδιά άρχισαν να χτίζονται όλα τα υπόλοιπα.

Το Hôtel de Paris Monte-Carlo άνοιξε το 1864, ακριβώς δίπλα στο καζίνο, και γρήγορα έγινε το σαλόνι της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Το Μονακό κατάλαβε πολύ νωρίς κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητο στην οικονομία της πολυτέλειας: δεν αρκεί να πουλάς μια υπηρεσία. Πρέπει να πουλάς ολόκληρη εμπειρία. Το καζίνο δεν έφερε μόνο παίκτες. Έφερε πρίγκιπες, βιομηχάνους, τραπεζίτες, αριστοκράτες και, εννοείται, τυχοδιώκτες. Έφερε ανθρώπους που ήθελαν να δουν και να τους δουν. Έφερε την Ευρώπη του χρήματος σε ένα κρατίδιο που μέχρι λίγα χρόνια πριν έψαχνε τρόπο να επιβιώσει. Σταδιακά, το Monte Carlo έγινε κάτι μεγαλύτερο από μια συνοικία. Έγινε όνομα από μόνο του. Ένας τόπος που ακούστηκε περισσότερο από το ίδιο το κράτος που τον φιλοξενούσε. Από καλλιτέχνες και αριστοκράτες μέχρι επιχειρηματίες, τραπεζίτες και αργότερα σταρ του κινηματογράφου, όλοι πέρασαν από αυτό το μικρό σκηνικό υπερβολής. Το Monte Carlo δεν ήταν πια απλώς γεωγραφία. Ήταν φήμη.

Η επιτυχία του καζίνο αλλά και των ξενοδοχείων ήταν τόσο μεγάλη ώστε το 1869 το Μονακό πήρε μια απόφαση που θα καθόριζε την ταυτότητά του μέχρι σήμερα: κατάργησε τον φόρο εισοδήματος για τους κατοίκους του. Τα έσοδα από το καζίνο και τη νέα οικονομία γύρω του ήταν αρκετά ώστε το κράτος να λειτουργεί χωρίς να φορολογεί τους πολίτες του όπως έκαναν άλλα κράτη. Εκεί γεννήθηκε το σύγχρονο Μονακό. Όχι μόνο ως τουριστικός προορισμός, αλλά ως φορολογικό και κοινωνικό καταφύγιο. Ένα μέρος όπου ο πλούτος μπορούσε να ζει προστατευμένος και θεαματικός ταυτόχρονα. Ένα κράτος που κατάλαβε ότι η έλλειψη μεγέθους μπορούσε να γίνει πλεονέκτημα. Όσο μικρότερο ήταν, τόσο πιο σπάνιο γινόταν. Και όσο πιο σπάνιο γινόταν, τόσο πιο ακριβό μπορούσε να πουλήσει τον εαυτό του.

Το καζίνο απέκτησε γρήγορα και τους δικούς του μύθους. Μία από τις πιο διάσημες ιστορίες γράφτηκε το 1891, όταν ο Τσαρλς Γουέλς, ένας Άγγλος τυχοδιώκτης, φέρεται να «έσπασε την μπάνκα» στο Monte Carlo, κερδίζοντας τεράστια ποσά στη ρουλέτα. Η ιστορία του έγινε πρωτοσέλιδο, τραγούδι και κομμάτι της μυθολογίας του καζίνο. Δεν είχε σημασία μόνο πόσα κέρδισε. Σημασία είχε ότι το Monte Carlo είχε πλέον γίνει το μέρος όπου μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Το μέρος όπου ένας άνθρωπος μπορούσε να μπει άγνωστος και να βγει θρύλος. Αυτό ήταν το πραγματικό προϊόν του καζίνο: η πιθανότητα του μύθου.

Αν το καζίνο έδωσε στο Μονακό την πρώτη του οικονομική σωτηρία, η βασιλική του ιστορία τού έδωσε παγκόσμια γοητεία. Και καμία ιστορία δεν υπήρξε πιο σημαντική από τον γάμο του πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ με την Γκρέις Κέλι το 1956. Η Γκρέις Κέλι δεν ήταν απλώς μια διάσημη ηθοποιός. Ήταν σταρ του Χόλιγουντ, βραβευμένη με Όσκαρ, σύμβολο ομορφιάς, κομψότητας και αμερικανικής λάμψης. Όταν παντρεύτηκε τον Ρενιέ Γ΄, μέλος του Οίκου των Γκριμάλντι, της δυναστείας γενοβέζικης καταγωγής που κυβερνά το Μονακό από το 1297, το πριγκιπάτο απέκτησε κάτι που κανένα καζίνο και κανένα φορολογικό καθεστώς δεν μπορούσε να αγοράσει: παγκόσμια ρομαντική μυθολογία.

Ο γάμος μεταδόθηκε τηλεοπτικά και τον παρακολούθησαν περισσότεροι από 30 εκατομμύρια θεατές. Για ένα μικροσκοπικό πριγκιπάτο, ήταν ανεκτίμητη διαφήμιση. Το Μονακό δεν ήταν πλέον μόνο ο τόπος των παικτών και των αριστοκρατών. Ήταν το σκηνικό ενός σύγχρονου παραμυθιού. Η Γκρέις Κέλι μετέτρεψε το πριγκιπάτο σε εικόνα. Και αυτή η εικόνα συνεχίζει να πουλά μέχρι σήμερα.

Το όραμα του Aριστοτέλη Ωνάση

Το 1953, ο Έλληνας εφοπλιστής αγόρασε, μέσω εταιρειών στον Παναμά, σημαντικό πακέτο μετοχών της Société des Bains de Mer και απέκτησε καθοριστική επιρροή στην εταιρεία που ήλεγχε το καζίνο, το Hôtel de Paris και μεγάλο μέρος της οικονομικής ζωής του πριγκιπάτου. Για ένα διάστημα, ο Ωνάσης ήταν ίσως ο ισχυρότερος επιχειρηματίας στο Μονακό. Είδε στο πριγκιπάτο κάτι περισσότερο από έναν τόπο διαμονής. Πίστευε ότι η αξία του Μονακό βρισκόταν ακριβώς στη σπανιότητά του. Ήθελε να παραμείνει ένας εξαιρετικά αποκλειστικός προορισμός για λίγους και πολύ εύπορους επισκέπτες.

Ο Ρενιέ, αντίθετα, οραματιζόταν περισσότερα ξενοδοχεία, περισσότερους τουρίστες και μια οικονομία που δεν θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από το καζίνο. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Τελικά, ο πρίγκιπας περιόρισε την επιρροή του Ωνάση και το Μονακό συνέχισε να χτίζει το δικό του μοντέλο πολυτέλειας.

Το καζίνο στη μαζική κουλτούρα

Στο Golden Eye του 1995, ο Πιρς Μπρόσναν ως Τζέιμς Μποντ παίζει μπακαρά στο Casino de Monte-Carlo απέναντι στη Xenia Onatopp. Η σκηνή δεν χρησιμοποιεί το καζίνο απλώς ως φόντο. Το χρησιμοποιεί ως σύμβολο: χρήμα, ρίσκο, σεξουαλική ένταση, στυλ και κίνδυνος στο ίδιο τραπέζι. Το Monte Carlo ήταν ήδη ο φυσικός τόπος του Bond πριν ακόμη εμφανιστεί στην οθόνη. Σήμερα, το Casino de Monte-Carlo δεν είναι πια ο μοναδικός οικονομικός πνεύμονας του πριγκιπάτου. Η οικονομία έχει διαφοροποιηθεί.
Η Société des Bains de Mer, ο ιστορικός επιχειρηματικός όμιλος που συνδέθηκε με το καζίνο, τα ξενοδοχεία και μεγάλο μέρος της κοσμικής ζωής του Μονακό, έχει πλέον δραστηριότητες σε φιλοξενία, εστίαση, ακίνητα και ψυχαγωγία. Τα συνολικά της έσοδα για τη χρήση 2024/2025 έφτασαν περίπου τα 768 εκατ. ευρώ, με τα ξενοδοχεία να αποτελούν πλέον μεγαλύτερη πηγή εσόδων από το ίδιο το gaming. Αυτό δείχνει ακριβώς τη διαδρομή του Μονακό: ξεκίνησε από το καζίνο, αλλά έχτισε γύρω του μια ολόκληρη βιομηχανία πλούτου.

Το Hôtel de Paris Monte-Carlo παραμένει το πιο εμβληματικό. Είναι το ξενοδοχείο που συμπύκνωσε την εικόνα του Monte Carlo ως τόπου ευρωπαϊκής πολυτέλειας. Μια διανυκτέρευση εκεί μπορεί να ξεκινά από περίπου 2.500 έως 3.000 δολάρια, ανάλογα με την περίοδο, ενώ οι πιο ακριβές σουίτες ανεβαίνουν σε άλλο επίπεδο: η Princess Grace Suite έχει αναφερθεί με τιμή από περίπου 30.000 ευρώ τη βραδιά και η Prince Rainier III Suite από περίπου 40.000 ευρώ. Το Hôtel Hermitage Monte-Carlo, επίσης ιστορικό και συνδεδεμένο με την belle époque αισθητική του πριγκιπάτου, κινείται σε χαμηλότερα αλλά πάντα πολυτελή επίπεδα, με τιμές που μπορούν να ξεκινούν γύρω στα 1.000 δολάρια τη βραδιά. Αυτό δεν είναι απλώς real estate. Είναι η οικονομία της σπανιότητας στην πιο καθαρή της μορφή.

Την εβδομάδα του Grand Prix, το Port Hercule μετατρέπεται σε σκηνή επίδειξης ισχύος. Οι θέσεις για yacht κυμαίνονται από 20.000 έως 150.000 ευρώ, ενώ για superyachts άνω των 40 μ. μπορούν να ξεπεράσουν τις 500.000 ευρώ.

Η Formula 1 πρόσθεσε στο Μονακό ακόμη ένα επίπεδο μύθου. Το Grand Prix του Μονακό δεν είναι απλώς ένας αγώνας. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα meeting points πλούτου, ταχύτητας και κοινωνικού κύρους στον κόσμο. Τα μονοθέσια περνούν δίπλα από πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, μπαλκόνια και γιοτ. Η πόλη γίνεται πίστα και η πίστα γίνεται βιτρίνα. Την εβδομάδα του Grand Prix, το Port Hercule μετατρέπεται σε σκηνή επίδειξης ισχύος. Μια θέση για yacht στο προνομιακό για τη θέα του λιμάνι μπορεί να ξεκινά από περίπου 20.000 ευρώ για σκάφη έως 25 μέτρα και να φτάνει τις 50.000 ευρώ για καλύτερες θέσεις. Για σκάφη 25 έως 40 μέτρων, οι τιμές μπορεί να κινηθούν από 50.000 έως 150.000 ευρώ, ενώ για superyachts άνω των 40 μέτρων οι τιμές ξεκινούν από περίπου 150.000 ευρώ και μπορούν να ξεπεράσουν τις 500.000.

Το Μονακό είναι ίσως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα κράτους που μετατράπηκε σε brand. Ένα brand που υπόσχεται όχι απλώς διαμονή, αλλά αναγνώριση. Όχι απλώς θέα, αλλά θέση. Όχι απλώς πολυτέλεια, αλλά συμμετοχή σε έναν κόσμο όπου η πρόσβαση είναι το πραγματικό νόμισμα. Το καζίνο δεν έσωσε απλώς ένα κράτος. Του έμαθε πώς να πουλά τον εαυτό του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον μάθημα της ιστορίας του Μονακό. Μερικές φορές χτίζεται πάνω σε μια ιδέα, σε μια σκηνοθεσία και στην ικανότητα ενός τόπου να πείσει τους πιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου ότι δεν αγοράζουν απλώς διαμονή. Αγοράζουν θέση μέσα σε μύθο.

🇮🇩 Ευγνώμων! Πάντα!

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882
#NpgHoldingsSA. #NikolaosPachilasFoundation
#ThePachilasOrganization 🇮🇩

Το άρθρο Μονακό: Αγοράζουν θέση μέσα σε μύθο! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν μικρές μπροστά σε αυτό που νιώθεις. Και αυτές τις ημέρες, ομολογώ πως δυσκολεύομαι να βρω τις σωστές.

Θέλω να πω ένα μεγάλο, αληθινό ευχαριστώ για την αγάπη, την εκτίμηση και τη δύναμη που μου χαρίζετε τόσο απλόχερα. Άνθρωποι που πολλούς από εσάς δεν σας γνωρίζω προσωπικά, κι όμως βρήκατε τον χρόνο να μου γράψετε, να επικοινωνήσετε, να σταθείτε με έναν λόγο, μια σκέψη, μια κουβέντα καρδιάς και μαχητικότητας.
Τα χιλιάδες μηνύματα που λαμβάνω στο DM με έχουν πραγματικά συγκινήσει. Τα διαβάζω ένα προς ένα. Και θέλω να ξέρετε κάτι: θα απαντήσω σε όλα. Ίσως χρειαστούν ημέρες, ίσως περισσότερος χρόνος απ’ όσο θα ήθελα, αλλά κανένα μήνυμα δεν περνά απαρατήρητο και καμία λέξη σας δεν θεωρείται δεδομένη.

Την αρθρογραφία τη γνώρισα από τα πρώτα μου βήματα ως ένα βαθιά μοναχικό “επάγγελμα” καθότι επιχειρηματίας. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου, αλλά γιατί στο τέλος της ημέρας έρχεσαι αντιμέτωπος κυρίως με τους δικούς σου φόβους, τις ανασφάλειες και τα προσωπικά σου όρια. Είναι ένας δρόμος δύσκολος, με πιέσεις, αντιθέσεις και πολλά συμφέροντα που πολλές φορές μπορούν να σε συντρίψουν ή να προσπαθήσουν να σε λυγίσουν.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που όσοι βρίσκονται σε αυτή τη διαδρομή το γνωρίζουν καλά. Η σιωπή πολλές φορές είναι εκκωφαντική. Υπάρχουν περίοδοι που δεν ακούς χειροκρότημα ούτε αντίλογο, μόνο το βάρος των αποφάσεων και την ευθύνη απέναντι στη συνείδηση σου.
Γι’ αυτό και όσα έζησα αυτές τις ημέρες – και λίγους μήνες πριν – έχουν για μένα ιδιαίτερη σημασία.

Τα social media, όσο κι αν κάποιοι τα πολεμούν, τα απαξιώνουν ή τα αντιμετωπίζουν μόνο ως πεδίο τοξικότητας μου έδειξαν ξανά και με τρόπο συγκλονιστικό και μια άλλη τους διάσταση. Ένα απίστευτο μεγαλείο. Την ανθρώπινη ανάγκη να σταθεί ο ένας δίπλα στον άλλον. Να μιλήσει χωρίς διαμεσολαβήσεις. Να εκφράσει σεβασμό, διαφωνία, στήριξη ή συγκίνηση με ειλικρίνεια.
Και ξέρετε τι με άγγιξε ίσως περισσότερο;
Δεν ήταν μόνο τα χιλιάδες μηνύματα. Ήταν και οι άνθρωποι, πρόσωπα στα οποία έχω ασκήσει σκληρή κριτική, που πίεσα σε συζητήσεις, που διαφωνήσαμε δημόσια ή βρεθήκαμε απέναντι σε δύσκολες στιγμές, και παρ’ όλα αυτά μου είπαν κάτι που κρατώ βαθιά μέσα μου:
«Δεν μας αδίκησες».
Για έναν αρθρογράφο, αυτό έχει ξεχωριστή βαρύτητα.

Δεν σημαίνει ότι είχα πάντα δίκιο. Δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν λάθη. Σημαίνει όμως ότι η προσπάθεια ήταν να υπηρετηθεί η αρθρογραφία μου χωρίς εμπάθεια και χωρίς προσωπική αδικία.
Και θέλω να σας πω κάτι από καρδιάς.
Ακόμη κι αν σήμερα σταματούσα την αρθρογραφία, αυτή η αγάπη που εισπράττω θα ήταν αρκετή για να με γεμίσει. Γιατί τελικά, πέρα από τίτλους, επιχειρήσεις, μεγάλη επαγγελματική καριέρα και σπουδαία πανεπιστημιακή διαδρομή, αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι!

Σας ευχαριστώ. Πραγματικά. Από καρδιάς.

Θα συνεχίσουμε να τα λέμε. Με τις ίδιες αρχές, τις ίδιες αξίες και, όσο περνά από το χέρι μου, με την ίδια καθαρή ματιά απέναντι στα γεγονότα και στη ζωή.

ΥΓ.: Το τελευταίο χρονικό διάστημα στάθηκε και στέκεται δίπλα μου ένας άνθρωπος θησαυρός.
Μία γυναίκα που με στήριξε και με στηρίζει-σε πολύ δύσκολους μήνες- με την δημιουργικότητα, την καλοσύνη, την ανθρωπιά, την ειλικρίνεια και την παιδεία της. Οι μεγάλες πραγματικές και αληθινές αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ.
Υποκλίνομαι/

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Σας ευχαριστώ. Πραγματικά. Από καρδιάς. εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Η Λεωφόρος δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ηταν σημείο αναφοράς ολόκληρης της ζωής μας.  Ενα κομμάτι από τη γειτονιά μας, από τους ανθρώπους μας, από την ίδια την Αθήνα

👉 Μια όμορφη παρέμβαση της Μάρως Μπουρδάκου: «Για όλους τους Παναθηναϊκούς, αλλά κυρίως για μας τους Αμπελοκηπιώτες, η Λεωφόρος δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ηταν σημείο αναφοράς ολόκληρης της ζωής μας. Ενα κομμάτι από τη γειτονιά μας, από τους ανθρώπους μας, από την ίδια την Αθήνα.

Για μένα ήταν η ταβέρνα του παππού μου, “Οι Λεύκες”, που στεκόταν απέναντι από το 1920 ως το 1952, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο “Αγιος Σάββας”.

Ηταν οι Κυριακές που η μάνα μου έστελνε εμένα ή την αδελφή μου στον φούρνο του Καλαμπόκα να φέρουμε το γιουβέτσι. Γιατί οι Κυριακές ήταν και είναι γιουβέτσι. Τελεία και παύλα.

Ολος ο δρόμος μύριζε Κυριακή. Μυρωδιές, ραδιόφωνα και τρανζίστορ ανοιχτά στο Ενόπλων.

Ηταν η κυριακάτικη “Ακρόπολις” του πατέρα μου απλωμένη πάνω στο τραπέζι. Κι εκεί, την ώρα που τρώγαμε, έφταναν μέχρι το σπίτι οι ιαχές, “ΓΚΟΟΟΟΟΛ”, γιατί δεν υπήρχαν πολυκατοικίες αλλά ταράτσες back to back και ο ήχος ερχόταν σφαίρα και, πριν καν ρωτήσει κανείς, ξέραμε ποιος είχε σκοράρει.

Ηταν οι Κυριακές που η γειτονιά άλλαζε παλμό. Ηταν το γήπεδο που πάτησαν θρύλοι. Ο Μεσσάρης, ο Πιερράκος, ο Λινοξυλάκης, ο Παπαεμμανουήλ, ο Λουκανίδης, ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης.

Ηταν το ξεροστάλιασμά μας στην πίσω πόρτα μετά την προπόνηση, μπας και πετύχουμε τον Γραμμό, που ήμασταν όλες ερωτευμένες μαζί του, τον Φυλακούρη, τον Βλάχο, τον Σούρπη, τον Καμάρα, τον Οικονομόπουλο.

Ηταν κι ο Γιώργος Μουζάκης με τον Γιώργο Οικονομίδη που πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρων έγραψε το “Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος”. Κι ήταν κι εκείνη η φωνή του Γιάννη Βογιατζή από τα μεγάφωνα της Λεωφόρου. Δεν ήταν απλά ένας ύμνος. Ηταν το σάουντρακ της γειτονιάς μας.

Ηταν η Αθήνα μας και ήταν το γήπεδό μας.

Οι κόκκινοι και οι κίτρινοι αναβαθμίστηκαν, αλλά δεν ξεσπιτώθηκαν. Το γήπεδο του Παναθηναϊκού όμως φεύγει και δεν φεύγει απλώς. Γκρεμίζεται και πάει… στον Ελαιώνα.

Γκρεμίστε το. Ετσι κι αλλιώς δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα όρθιο.

Γκρεμίστε το. Αλλά δεν γκρεμίζετε τις Κυριακές μας. Αυτές θα μείνουν πάντα εκεί. Με γιουβέτσι στον φούρνο και “γκοοοολ!!!”».

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Δεν γκρεμίζονται οι όμορφες Κυριακές… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Νίκες, ήττες, επιτυχίες, αποτυχίες, στο τέλος της ημέρας δεν μετράνε. Όλοι από το χώμα ήρθαμε κι εκεί θα καταλήξουμε. Να γελάτε. Να αγαπάτε. Να ζείτε τη ζωή μέχρι το μεδούλι της. Να είστε ειλικρινείς, αξιοπρεπείς, αληθινοί και αυθόρμητοι.

Μην έχετε εχθρούς και μίση. Μην κρατάτε κακίες. Μην διψάτε για εκδίκηση. Η ζωή είναι αγάπη και η αγάπη είναι ζωή.

Τίποτα άλλο δεν μετράει και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Να προσέχετε /
Να περνάτε όμορφα /

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο Η ευτυχία είναι στις μικρές στιγμές, όχι στις επιτυχίες εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.