Μία τέτοια στιγμή ήταν η συμμετοχή μου στη Διακομματική Επιτροπή που συγκροτήθηκε την περίοδο της κυβέρνησης συνεργασίας Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη.

Ήμασταν άνθρωποι από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές και συχνά διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα. Κι όμως, μας ένωνε κάτι πολύ σημαντικότερο: η αίσθηση ευθύνης απέναντι στη χώρα.

Η Ελλάδα εκείνη την εποχή βρισκόταν στη δυσκολότερη ίσως μεταπολιτευτική της δοκιμασία. Η οικονομική κρίση είχε γονατίσει την κοινωνία, οι πιέσεις από το εξωτερικό ήταν τεράστιες και η πολιτική σταθερότητα μόνο δεδομένη δεν ήταν.

Κι όμως, μέσα σε εκείνες τις συνθήκες, η κυβέρνηση συνεργασίας λειτούργησε με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει σχεδόν αυτονόητος αλλά τότε ήταν εξαιρετικά δύσκολος: με θεσμικό σεβασμό και πολιτική συνεννόηση.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι κάτι άλλο.

Εκείνη την περίοδο υπήρχαν ακριβώς οι ίδιες δημόσιες υπηρεσίες που υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχε ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπήρχαν οι Πολεοδομίες. Υπήρχαν οι δημόσιοι οργανισμοί. Υπήρχαν οι μηχανισμοί που διαχειρίζονταν κοινοτικά και εθνικά κονδύλια.

Κι όμως, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη δεν συνδέθηκε με κανένα μεγάλο σκάνδαλο.

Ούτε με υποθέσεις διασπάθισης ευρωπαϊκών πόρων.

Ούτε με οργανωμένα κυκλώματα.

Ούτε με φαινόμενα που να τραυμάτισαν τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα ήταν τέλεια. Καμία κυβέρνηση δεν είναι αλάνθαστη. Σημαίνει όμως ότι υπήρχε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Υπήρχε έλεγχος. Υπήρχε αίσθηση ορίου. Υπήρχε η συνείδηση ότι η χώρα δεν άντεχε άλλα πλήγματα στην αξιοπιστία της.

Σήμερα, βλέποντας όσα αποκαλύπτονται γύρω από κρατικούς μηχανισμούς και δημόσιες δομές, δεν μπορώ να μη θυμάμαι εκείνη την περίοδο. Και δεν μπορώ να μη συγκρίνω.

Γιατί τελικά οι θεσμοί δεν λειτουργούν μόνο από τους νόμους. Λειτουργούν κυρίως από τους ανθρώπους που τους υπηρετούν και από το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνει κάθε κυβέρνηση.

Γι’ αυτό αισθάνομαι περήφανος που συμμετείχα σε εκείνη την προσπάθεια. Όχι γιατί ανήκε σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, αλλά γιατί απέδειξε ότι όταν οι πολιτικές δυνάμεις βάζουν πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον, μπορούν να συνεργαστούν χωρίς να παράγουν σκιές, χωρίς να παράγουν σκάνδαλα και χωρίς να μετατρέπουν το κράτος σε λάφυρο.

Σε μια εποχή όπου η απαξίωση της πολιτικής κυριαρχεί, ίσως αξίζει να θυμόμαστε ότι υπήρξαν και περίοδοι όπου άνθρωποι διαφορετικών κομμάτων κάθονταν στο ίδιο τραπέζι, διαφωνούσαν, συγκρούονταν πολιτικά, αλλά στο τέλος υπηρετούσαν με ευθύνη τη χώρα.

Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται παράξενο σήμερα, ήταν κάποτε το αυτονόητο.

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Με ευθύνη για τη χώρα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Ο Νίκος Παχύλας είναι ένας εξαίρετος άνθρωπος Ίμβριος… κοφτερό μυαλό, πολύ καλός συνοδοιπόρος,  με υψηλή αίσθηση ευθύνης για τον άνθρωπο πάνω απ´ όλα, δίκαιος με ποιότητα χαρακτήρα και σπάνια ψυχή. Ανήκει στο σύλλογο Ιμβρίων Αθηνών και εργάζεται ακατάπαυστα για το καλό αυτού του τόπου και τελευταία έχει ενεργοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μέσω του “ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΧΥΛΑΣ” για την Ίμβρο. Μοχθεί για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, είναι λάτρης της τέχνης και των γραμμάτων και έχει χτίσει τόσα χρόνια ένα σπουδαίο και αξιόλογο όνομα με αξιοπρέπεια και ήθος!

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

ΥΓ.: Ενα μεγάλο και θερμό ευχαριστώ γεμάτο ευγνωμοσύνη μέσα από την ψυχή μου, Παναγιώτατε!
Είναι το μεγαλύτερο δώρο που εχω λάβει σε αυτό το μονοπάτι που λέγεται “ΖΩΗ”, που ονομάζεται “ΕΛΠΙΔΑ”!
#ΝΠ

#np2026 #ΊδρυμαΝικόλαοςΠαχύλας #NPMG2882

Το άρθρο Βαρθολομαίος: Νίκος Παχύλας | Ήθος και Αξιοπρέπεια εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Στις μαρίνες του δένουν μερικά από τα ακριβότερα γιοτ στον κόσμο, οι δρόμοι του γεμίζουν με Ferrari, Rolls-Royce και Bentley, ενώ η αγορά ακινήτων του ανήκει στις ακριβότερες του πλανήτη. Ένα διαμέρισμα μπορεί να κοστίζει πάνω από 50.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο. Κάθε Μάιο, το Grand Prix της Formula 1 μετατρέπει τους στενούς δρόμους του πριγκιπάτου σε παγκόσμιο τηλεοπτικό σκηνικό.

Tο Μονακό είναι ίσως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα κράτους που μετατράπηκε σε brand.

Μαθήματα μονεγάσκικης ιστορίας

Monte Carlo, η διασημότερη συνοικία του πριγκιπάτου και το επίκεντρο της οικονομικής και κοσμικής του ζωής, σημαίνει καζίνο. Port Hercule, το ιστορικό λιμάνι του Μονακό και η πιο αναγνωρίσιμη μαρίνα του, σημαίνει γιοτ. Hôtel de Paris σημαίνει παλιά ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Όλα αυτά, πια, μοιάζουν αυτονόητα. Κάποτε, όμως, τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Στα μέσα του 19ου αιώνα, το μικρό πριγκιπάτο της Κυανής Ακτής δεν ήταν καταφύγιο δισεκατομμυριούχων. Ήταν ένα σχεδόν χρεοκοπημένο κρατίδιο, χωρίς φυσικούς πόρους, χωρίς παραγωγή, με αναιμικό οικονομικό παρόν και, μάλλον, δυσοίωνο μέλλον.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 εμφανίστηκε η ιδέα που άλλαξε την ιστορία του: ένα καζίνο. Η μεγάλη κρίση ξεκίνησε το 1848, όταν η Menton και η Roquebrune, οι δύο σημαντικότερες πόλεις που ανήκαν τότε στο πριγκιπάτο του Μονακό, επαναστάτησαν εναντίον της μοναρχίας των Γκριμάλντι. Οι περιοχές αυτές παρήγαν μεγάλο μέρος των εσόδων του κράτους, κυρίως μέσα από τα εσπεριδοειδή, τις ελιές και τους φόρους που συνδέονταν με την τοπική παραγωγή. Όταν αποσχίστηκαν, το Μονακό έχασε ένα τεράστιο κομμάτι της οικονομικής του βάσης. Το πριγκιπάτο έπρεπε να εφεύρει τον εαυτό του από την αρχή.
Η ιδέα του καζίνο δεν γεννήθηκε μόνο από την ανάγκη του πρίγκιπα Καρόλου Γ΄ Γκριμάλντι. Πίσω της βρισκόταν και μια γυναίκα με έντονο επιχειρηματικό ένστικτο: η πριγκίπισσα Καρολίνα, σύζυγος του πρίγκιπα Φλορεστάν και μητέρα του Καρόλου. Εκείνη είχε καταλάβει ότι το Μονακό δεν μπορούσε να επιβιώσει παίζοντας με τους όρους των μεγαλύτερων κρατών. Δεν είχε στρατό, δεν είχε αξιόλογη επιφάνεια γης, δεν είχε ορυκτό πλούτο ούτε βιομηχανική βάση. Μπορούσε όμως να αξιοποιήσει το κλίμα του, τη θέση του, τη θέα στη Μεσόγειο και κάτι που η Ευρώπη του 19ου αιώνα αγαπούσε όσο λίγα: τον τζόγο.

Το πρώτο καζίνο άνοιξε το 1856, αλλά η αρχή ήταν απογοητευτική. Το Μονακό ήταν δύσκολα προσβάσιμο, δεν είχε ακόμη τη φήμη που θα αποκτούσε αργότερα, ούτε τις υποδομές για να προσελκύσει την ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Τα τραπέζια έμεναν σχεδόν άδεια. Η ιδέα υπήρχε, αλλά δεν είχε βρει ακόμη τον άνθρωπο που θα τη μετέτρεπε σε μηχανή πλούτου. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Φρανσουά Μπλαν.

Ο Μπλαν είχε ήδη χτίσει φήμη ως επιτυχημένος διαχειριστής καζίνο στο Bad Homburg της Γερμανίας. Ήξερε ότι ένα καζίνο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου παίζονται χρήματα. Είναι σκηνικό. Είναι θέατρο. Είναι υπόσχεση. Όταν ανέλαβε το σχέδιο του Μονακό, το 1863, δεν έφερε μόνο τεχνογνωσία. Έφερε ένα ολόκληρο μοντέλο ανάπτυξης. Γύρω από το καζίνο δημιουργήθηκε μια νέα περιοχή, η οποία πήρε το όνομα του πρίγκιπα Καρόλου: Monte Carlo. Η περιοχή που μέχρι τότε δεν είχε ιδιαίτερη αίγλη μετατράπηκε σε σκηνή ευρωπαϊκής πολυτέλειας. Το καζίνο δεν θα ήταν πια απλώς μια αίθουσα παιχνιδιού. Θα ήταν η καρδιά ενός κόσμου που ανέτειλε. Και γύρω από αυτή την καρδιά άρχισαν να χτίζονται όλα τα υπόλοιπα.

Το Hôtel de Paris Monte-Carlo άνοιξε το 1864, ακριβώς δίπλα στο καζίνο, και γρήγορα έγινε το σαλόνι της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Το Μονακό κατάλαβε πολύ νωρίς κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητο στην οικονομία της πολυτέλειας: δεν αρκεί να πουλάς μια υπηρεσία. Πρέπει να πουλάς ολόκληρη εμπειρία. Το καζίνο δεν έφερε μόνο παίκτες. Έφερε πρίγκιπες, βιομηχάνους, τραπεζίτες, αριστοκράτες και, εννοείται, τυχοδιώκτες. Έφερε ανθρώπους που ήθελαν να δουν και να τους δουν. Έφερε την Ευρώπη του χρήματος σε ένα κρατίδιο που μέχρι λίγα χρόνια πριν έψαχνε τρόπο να επιβιώσει. Σταδιακά, το Monte Carlo έγινε κάτι μεγαλύτερο από μια συνοικία. Έγινε όνομα από μόνο του. Ένας τόπος που ακούστηκε περισσότερο από το ίδιο το κράτος που τον φιλοξενούσε. Από καλλιτέχνες και αριστοκράτες μέχρι επιχειρηματίες, τραπεζίτες και αργότερα σταρ του κινηματογράφου, όλοι πέρασαν από αυτό το μικρό σκηνικό υπερβολής. Το Monte Carlo δεν ήταν πια απλώς γεωγραφία. Ήταν φήμη.

Η επιτυχία του καζίνο αλλά και των ξενοδοχείων ήταν τόσο μεγάλη ώστε το 1869 το Μονακό πήρε μια απόφαση που θα καθόριζε την ταυτότητά του μέχρι σήμερα: κατάργησε τον φόρο εισοδήματος για τους κατοίκους του. Τα έσοδα από το καζίνο και τη νέα οικονομία γύρω του ήταν αρκετά ώστε το κράτος να λειτουργεί χωρίς να φορολογεί τους πολίτες του όπως έκαναν άλλα κράτη. Εκεί γεννήθηκε το σύγχρονο Μονακό. Όχι μόνο ως τουριστικός προορισμός, αλλά ως φορολογικό και κοινωνικό καταφύγιο. Ένα μέρος όπου ο πλούτος μπορούσε να ζει προστατευμένος και θεαματικός ταυτόχρονα. Ένα κράτος που κατάλαβε ότι η έλλειψη μεγέθους μπορούσε να γίνει πλεονέκτημα. Όσο μικρότερο ήταν, τόσο πιο σπάνιο γινόταν. Και όσο πιο σπάνιο γινόταν, τόσο πιο ακριβό μπορούσε να πουλήσει τον εαυτό του.

Το καζίνο απέκτησε γρήγορα και τους δικούς του μύθους. Μία από τις πιο διάσημες ιστορίες γράφτηκε το 1891, όταν ο Τσαρλς Γουέλς, ένας Άγγλος τυχοδιώκτης, φέρεται να «έσπασε την μπάνκα» στο Monte Carlo, κερδίζοντας τεράστια ποσά στη ρουλέτα. Η ιστορία του έγινε πρωτοσέλιδο, τραγούδι και κομμάτι της μυθολογίας του καζίνο. Δεν είχε σημασία μόνο πόσα κέρδισε. Σημασία είχε ότι το Monte Carlo είχε πλέον γίνει το μέρος όπου μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Το μέρος όπου ένας άνθρωπος μπορούσε να μπει άγνωστος και να βγει θρύλος. Αυτό ήταν το πραγματικό προϊόν του καζίνο: η πιθανότητα του μύθου.

Αν το καζίνο έδωσε στο Μονακό την πρώτη του οικονομική σωτηρία, η βασιλική του ιστορία τού έδωσε παγκόσμια γοητεία. Και καμία ιστορία δεν υπήρξε πιο σημαντική από τον γάμο του πρίγκιπα Ρενιέ Γ΄ με την Γκρέις Κέλι το 1956. Η Γκρέις Κέλι δεν ήταν απλώς μια διάσημη ηθοποιός. Ήταν σταρ του Χόλιγουντ, βραβευμένη με Όσκαρ, σύμβολο ομορφιάς, κομψότητας και αμερικανικής λάμψης. Όταν παντρεύτηκε τον Ρενιέ Γ΄, μέλος του Οίκου των Γκριμάλντι, της δυναστείας γενοβέζικης καταγωγής που κυβερνά το Μονακό από το 1297, το πριγκιπάτο απέκτησε κάτι που κανένα καζίνο και κανένα φορολογικό καθεστώς δεν μπορούσε να αγοράσει: παγκόσμια ρομαντική μυθολογία.

Ο γάμος μεταδόθηκε τηλεοπτικά και τον παρακολούθησαν περισσότεροι από 30 εκατομμύρια θεατές. Για ένα μικροσκοπικό πριγκιπάτο, ήταν ανεκτίμητη διαφήμιση. Το Μονακό δεν ήταν πλέον μόνο ο τόπος των παικτών και των αριστοκρατών. Ήταν το σκηνικό ενός σύγχρονου παραμυθιού. Η Γκρέις Κέλι μετέτρεψε το πριγκιπάτο σε εικόνα. Και αυτή η εικόνα συνεχίζει να πουλά μέχρι σήμερα.

Το όραμα του Aριστοτέλη Ωνάση

Το 1953, ο Έλληνας εφοπλιστής αγόρασε, μέσω εταιρειών στον Παναμά, σημαντικό πακέτο μετοχών της Société des Bains de Mer και απέκτησε καθοριστική επιρροή στην εταιρεία που ήλεγχε το καζίνο, το Hôtel de Paris και μεγάλο μέρος της οικονομικής ζωής του πριγκιπάτου. Για ένα διάστημα, ο Ωνάσης ήταν ίσως ο ισχυρότερος επιχειρηματίας στο Μονακό. Είδε στο πριγκιπάτο κάτι περισσότερο από έναν τόπο διαμονής. Πίστευε ότι η αξία του Μονακό βρισκόταν ακριβώς στη σπανιότητά του. Ήθελε να παραμείνει ένας εξαιρετικά αποκλειστικός προορισμός για λίγους και πολύ εύπορους επισκέπτες.

Ο Ρενιέ, αντίθετα, οραματιζόταν περισσότερα ξενοδοχεία, περισσότερους τουρίστες και μια οικονομία που δεν θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από το καζίνο. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Τελικά, ο πρίγκιπας περιόρισε την επιρροή του Ωνάση και το Μονακό συνέχισε να χτίζει το δικό του μοντέλο πολυτέλειας.

Το καζίνο στη μαζική κουλτούρα

Στο Golden Eye του 1995, ο Πιρς Μπρόσναν ως Τζέιμς Μποντ παίζει μπακαρά στο Casino de Monte-Carlo απέναντι στη Xenia Onatopp. Η σκηνή δεν χρησιμοποιεί το καζίνο απλώς ως φόντο. Το χρησιμοποιεί ως σύμβολο: χρήμα, ρίσκο, σεξουαλική ένταση, στυλ και κίνδυνος στο ίδιο τραπέζι. Το Monte Carlo ήταν ήδη ο φυσικός τόπος του Bond πριν ακόμη εμφανιστεί στην οθόνη. Σήμερα, το Casino de Monte-Carlo δεν είναι πια ο μοναδικός οικονομικός πνεύμονας του πριγκιπάτου. Η οικονομία έχει διαφοροποιηθεί.
Η Société des Bains de Mer, ο ιστορικός επιχειρηματικός όμιλος που συνδέθηκε με το καζίνο, τα ξενοδοχεία και μεγάλο μέρος της κοσμικής ζωής του Μονακό, έχει πλέον δραστηριότητες σε φιλοξενία, εστίαση, ακίνητα και ψυχαγωγία. Τα συνολικά της έσοδα για τη χρήση 2024/2025 έφτασαν περίπου τα 768 εκατ. ευρώ, με τα ξενοδοχεία να αποτελούν πλέον μεγαλύτερη πηγή εσόδων από το ίδιο το gaming. Αυτό δείχνει ακριβώς τη διαδρομή του Μονακό: ξεκίνησε από το καζίνο, αλλά έχτισε γύρω του μια ολόκληρη βιομηχανία πλούτου.

Το Hôtel de Paris Monte-Carlo παραμένει το πιο εμβληματικό. Είναι το ξενοδοχείο που συμπύκνωσε την εικόνα του Monte Carlo ως τόπου ευρωπαϊκής πολυτέλειας. Μια διανυκτέρευση εκεί μπορεί να ξεκινά από περίπου 2.500 έως 3.000 δολάρια, ανάλογα με την περίοδο, ενώ οι πιο ακριβές σουίτες ανεβαίνουν σε άλλο επίπεδο: η Princess Grace Suite έχει αναφερθεί με τιμή από περίπου 30.000 ευρώ τη βραδιά και η Prince Rainier III Suite από περίπου 40.000 ευρώ. Το Hôtel Hermitage Monte-Carlo, επίσης ιστορικό και συνδεδεμένο με την belle époque αισθητική του πριγκιπάτου, κινείται σε χαμηλότερα αλλά πάντα πολυτελή επίπεδα, με τιμές που μπορούν να ξεκινούν γύρω στα 1.000 δολάρια τη βραδιά. Αυτό δεν είναι απλώς real estate. Είναι η οικονομία της σπανιότητας στην πιο καθαρή της μορφή.

Την εβδομάδα του Grand Prix, το Port Hercule μετατρέπεται σε σκηνή επίδειξης ισχύος. Οι θέσεις για yacht κυμαίνονται από 20.000 έως 150.000 ευρώ, ενώ για superyachts άνω των 40 μ. μπορούν να ξεπεράσουν τις 500.000 ευρώ.

Η Formula 1 πρόσθεσε στο Μονακό ακόμη ένα επίπεδο μύθου. Το Grand Prix του Μονακό δεν είναι απλώς ένας αγώνας. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα meeting points πλούτου, ταχύτητας και κοινωνικού κύρους στον κόσμο. Τα μονοθέσια περνούν δίπλα από πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, μπαλκόνια και γιοτ. Η πόλη γίνεται πίστα και η πίστα γίνεται βιτρίνα. Την εβδομάδα του Grand Prix, το Port Hercule μετατρέπεται σε σκηνή επίδειξης ισχύος. Μια θέση για yacht στο προνομιακό για τη θέα του λιμάνι μπορεί να ξεκινά από περίπου 20.000 ευρώ για σκάφη έως 25 μέτρα και να φτάνει τις 50.000 ευρώ για καλύτερες θέσεις. Για σκάφη 25 έως 40 μέτρων, οι τιμές μπορεί να κινηθούν από 50.000 έως 150.000 ευρώ, ενώ για superyachts άνω των 40 μέτρων οι τιμές ξεκινούν από περίπου 150.000 ευρώ και μπορούν να ξεπεράσουν τις 500.000.

Το Μονακό είναι ίσως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα κράτους που μετατράπηκε σε brand. Ένα brand που υπόσχεται όχι απλώς διαμονή, αλλά αναγνώριση. Όχι απλώς θέα, αλλά θέση. Όχι απλώς πολυτέλεια, αλλά συμμετοχή σε έναν κόσμο όπου η πρόσβαση είναι το πραγματικό νόμισμα. Το καζίνο δεν έσωσε απλώς ένα κράτος. Του έμαθε πώς να πουλά τον εαυτό του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον μάθημα της ιστορίας του Μονακό. Μερικές φορές χτίζεται πάνω σε μια ιδέα, σε μια σκηνοθεσία και στην ικανότητα ενός τόπου να πείσει τους πιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου ότι δεν αγοράζουν απλώς διαμονή. Αγοράζουν θέση μέσα σε μύθο.

🇮🇩 Ευγνώμων! Πάντα!

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882
#NpgHoldingsSA. #NikolaosPachilasFoundation
#ThePachilasOrganization 🇮🇩

Το άρθρο Μονακό: Αγοράζουν θέση μέσα σε μύθο! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν μικρές μπροστά σε αυτό που νιώθεις. Και αυτές τις ημέρες, ομολογώ πως δυσκολεύομαι να βρω τις σωστές.

Θέλω να πω ένα μεγάλο, αληθινό ευχαριστώ για την αγάπη, την εκτίμηση και τη δύναμη που μου χαρίζετε τόσο απλόχερα. Άνθρωποι που πολλούς από εσάς δεν σας γνωρίζω προσωπικά, κι όμως βρήκατε τον χρόνο να μου γράψετε, να επικοινωνήσετε, να σταθείτε με έναν λόγο, μια σκέψη, μια κουβέντα καρδιάς και μαχητικότητας.
Τα χιλιάδες μηνύματα που λαμβάνω στο DM με έχουν πραγματικά συγκινήσει. Τα διαβάζω ένα προς ένα. Και θέλω να ξέρετε κάτι: θα απαντήσω σε όλα. Ίσως χρειαστούν ημέρες, ίσως περισσότερος χρόνος απ’ όσο θα ήθελα, αλλά κανένα μήνυμα δεν περνά απαρατήρητο και καμία λέξη σας δεν θεωρείται δεδομένη.

Την αρθρογραφία τη γνώρισα από τα πρώτα μου βήματα ως ένα βαθιά μοναχικό “επάγγελμα” καθότι επιχειρηματίας. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου, αλλά γιατί στο τέλος της ημέρας έρχεσαι αντιμέτωπος κυρίως με τους δικούς σου φόβους, τις ανασφάλειες και τα προσωπικά σου όρια. Είναι ένας δρόμος δύσκολος, με πιέσεις, αντιθέσεις και πολλά συμφέροντα που πολλές φορές μπορούν να σε συντρίψουν ή να προσπαθήσουν να σε λυγίσουν.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που όσοι βρίσκονται σε αυτή τη διαδρομή το γνωρίζουν καλά. Η σιωπή πολλές φορές είναι εκκωφαντική. Υπάρχουν περίοδοι που δεν ακούς χειροκρότημα ούτε αντίλογο, μόνο το βάρος των αποφάσεων και την ευθύνη απέναντι στη συνείδηση σου.
Γι’ αυτό και όσα έζησα αυτές τις ημέρες – και λίγους μήνες πριν – έχουν για μένα ιδιαίτερη σημασία.

Τα social media, όσο κι αν κάποιοι τα πολεμούν, τα απαξιώνουν ή τα αντιμετωπίζουν μόνο ως πεδίο τοξικότητας μου έδειξαν ξανά και με τρόπο συγκλονιστικό και μια άλλη τους διάσταση. Ένα απίστευτο μεγαλείο. Την ανθρώπινη ανάγκη να σταθεί ο ένας δίπλα στον άλλον. Να μιλήσει χωρίς διαμεσολαβήσεις. Να εκφράσει σεβασμό, διαφωνία, στήριξη ή συγκίνηση με ειλικρίνεια.
Και ξέρετε τι με άγγιξε ίσως περισσότερο;
Δεν ήταν μόνο τα χιλιάδες μηνύματα. Ήταν και οι άνθρωποι, πρόσωπα στα οποία έχω ασκήσει σκληρή κριτική, που πίεσα σε συζητήσεις, που διαφωνήσαμε δημόσια ή βρεθήκαμε απέναντι σε δύσκολες στιγμές, και παρ’ όλα αυτά μου είπαν κάτι που κρατώ βαθιά μέσα μου:
«Δεν μας αδίκησες».
Για έναν αρθρογράφο, αυτό έχει ξεχωριστή βαρύτητα.

Δεν σημαίνει ότι είχα πάντα δίκιο. Δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν λάθη. Σημαίνει όμως ότι η προσπάθεια ήταν να υπηρετηθεί η αρθρογραφία μου χωρίς εμπάθεια και χωρίς προσωπική αδικία.
Και θέλω να σας πω κάτι από καρδιάς.
Ακόμη κι αν σήμερα σταματούσα την αρθρογραφία, αυτή η αγάπη που εισπράττω θα ήταν αρκετή για να με γεμίσει. Γιατί τελικά, πέρα από τίτλους, επιχειρήσεις, μεγάλη επαγγελματική καριέρα και σπουδαία πανεπιστημιακή διαδρομή, αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι!

Σας ευχαριστώ. Πραγματικά. Από καρδιάς.

Θα συνεχίσουμε να τα λέμε. Με τις ίδιες αρχές, τις ίδιες αξίες και, όσο περνά από το χέρι μου, με την ίδια καθαρή ματιά απέναντι στα γεγονότα και στη ζωή.

ΥΓ.: Το τελευταίο χρονικό διάστημα στάθηκε και στέκεται δίπλα μου ένας άνθρωπος θησαυρός.
Μία γυναίκα που με στήριξε και με στηρίζει-σε πολύ δύσκολους μήνες- με την δημιουργικότητα, την καλοσύνη, την ανθρωπιά, την ειλικρίνεια και την παιδεία της. Οι μεγάλες πραγματικές και αληθινές αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ.
Υποκλίνομαι/

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Σας ευχαριστώ. Πραγματικά. Από καρδιάς. εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Η Λεωφόρος δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ηταν σημείο αναφοράς ολόκληρης της ζωής μας.  Ενα κομμάτι από τη γειτονιά μας, από τους ανθρώπους μας, από την ίδια την Αθήνα

👉 Μια όμορφη παρέμβαση της Μάρως Μπουρδάκου: «Για όλους τους Παναθηναϊκούς, αλλά κυρίως για μας τους Αμπελοκηπιώτες, η Λεωφόρος δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ηταν σημείο αναφοράς ολόκληρης της ζωής μας. Ενα κομμάτι από τη γειτονιά μας, από τους ανθρώπους μας, από την ίδια την Αθήνα.

Για μένα ήταν η ταβέρνα του παππού μου, “Οι Λεύκες”, που στεκόταν απέναντι από το 1920 ως το 1952, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο “Αγιος Σάββας”.

Ηταν οι Κυριακές που η μάνα μου έστελνε εμένα ή την αδελφή μου στον φούρνο του Καλαμπόκα να φέρουμε το γιουβέτσι. Γιατί οι Κυριακές ήταν και είναι γιουβέτσι. Τελεία και παύλα.

Ολος ο δρόμος μύριζε Κυριακή. Μυρωδιές, ραδιόφωνα και τρανζίστορ ανοιχτά στο Ενόπλων.

Ηταν η κυριακάτικη “Ακρόπολις” του πατέρα μου απλωμένη πάνω στο τραπέζι. Κι εκεί, την ώρα που τρώγαμε, έφταναν μέχρι το σπίτι οι ιαχές, “ΓΚΟΟΟΟΟΛ”, γιατί δεν υπήρχαν πολυκατοικίες αλλά ταράτσες back to back και ο ήχος ερχόταν σφαίρα και, πριν καν ρωτήσει κανείς, ξέραμε ποιος είχε σκοράρει.

Ηταν οι Κυριακές που η γειτονιά άλλαζε παλμό. Ηταν το γήπεδο που πάτησαν θρύλοι. Ο Μεσσάρης, ο Πιερράκος, ο Λινοξυλάκης, ο Παπαεμμανουήλ, ο Λουκανίδης, ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης.

Ηταν το ξεροστάλιασμά μας στην πίσω πόρτα μετά την προπόνηση, μπας και πετύχουμε τον Γραμμό, που ήμασταν όλες ερωτευμένες μαζί του, τον Φυλακούρη, τον Βλάχο, τον Σούρπη, τον Καμάρα, τον Οικονομόπουλο.

Ηταν κι ο Γιώργος Μουζάκης με τον Γιώργο Οικονομίδη που πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρων έγραψε το “Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος”. Κι ήταν κι εκείνη η φωνή του Γιάννη Βογιατζή από τα μεγάφωνα της Λεωφόρου. Δεν ήταν απλά ένας ύμνος. Ηταν το σάουντρακ της γειτονιάς μας.

Ηταν η Αθήνα μας και ήταν το γήπεδό μας.

Οι κόκκινοι και οι κίτρινοι αναβαθμίστηκαν, αλλά δεν ξεσπιτώθηκαν. Το γήπεδο του Παναθηναϊκού όμως φεύγει και δεν φεύγει απλώς. Γκρεμίζεται και πάει… στον Ελαιώνα.

Γκρεμίστε το. Ετσι κι αλλιώς δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα όρθιο.

Γκρεμίστε το. Αλλά δεν γκρεμίζετε τις Κυριακές μας. Αυτές θα μείνουν πάντα εκεί. Με γιουβέτσι στον φούρνο και “γκοοοολ!!!”».

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882

Το άρθρο Δεν γκρεμίζονται οι όμορφες Κυριακές… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Νίκες, ήττες, επιτυχίες, αποτυχίες, στο τέλος της ημέρας δεν μετράνε. Όλοι από το χώμα ήρθαμε κι εκεί θα καταλήξουμε. Να γελάτε. Να αγαπάτε. Να ζείτε τη ζωή μέχρι το μεδούλι της. Να είστε ειλικρινείς, αξιοπρεπείς, αληθινοί και αυθόρμητοι.

Μην έχετε εχθρούς και μίση. Μην κρατάτε κακίες. Μην διψάτε για εκδίκηση. Η ζωή είναι αγάπη και η αγάπη είναι ζωή.

Τίποτα άλλο δεν μετράει και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Να προσέχετε /
Να περνάτε όμορφα /

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο Η ευτυχία είναι στις μικρές στιγμές, όχι στις επιτυχίες εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🙏 Άνθρωπος, Επιστήμονας, Ιστορία.

👉 Πριν 10 ημέρες έχοντας υποστεί πολύ σοβαρό τραυματισμό στο μέτωπο, το δεξί μάτι και τον αυχένα με “έσωσε” κυριολεκτικά και μεταφορικά από τα χειρότερα.
♦️ Η “μάχη” για την αποθεραπεία συνεχίζεται για τουλάχιστον ακόμη 15 ημέρες.

👉 Ιατρός πολύ υψηλών προδιαγραφών αλλά το σπουδαιότερο Άνθρωπος.

👉 Δίνοντας μάχη με τον χρόνο κατάφερε το ακατόρθωτο. Να μου σώσει τη ζωή!
Ευγνωμοσύνη και ευχαριστώ είναι λέξεις που δεν ανταποκρίνονται στην σπάνια ποιότητα του ανθρώπου αυτού.

👉 Η επιστημονική του κατάρτιση-στην ειδικότητά του- ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα.

🤝 Απλά / Σπουδαίος!
#ΝΠ🇮🇩❤️🇮🇩

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε όλη την ιατρική του ομάδα και για την ψυχολογική υποστήριξη.

*Ένα επίσης τεράστιο ευχαριστώ για τους ιατρούς στο #Monaco καθώς και σε Όλες και Όλους τους Συνεργάτες μου! Ήταν και είναι δίπλα μου!!🇮🇩🇮🇩

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο Θεόδωρος Βουκίδης: Άνθρωπος και Επιστήμονας! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

☑️ www.pachilasfoundation.org

🤲 Το Κοινωφελές Ίδρυμα Νικόλαος Παχύλας (επίσης γνωστό ως Ίδρυμα Νικόλαος Παχύλας ή ΙΝΠ) έχει συσταθεί στις Βερμούδες ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός για κοινωφελείς σκοπούς και έχει γραφεία στο Μονακό, την Αθήνα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στο Παρίσι και την Νέα Υόρκη. Το ΙΝΠ ιδρύθηκε με αποκλειστικό κληροδότημα του ιδρυτή του, Νικολάου Σ. Παχύλα. Δεν ζητά ούτε δέχεται δωρεές από φυσικά πρόσωπα, εταιρείες ή άλλους οργανισμούς και δεν έχει καμία επιχειρηματική δραστηριότητα. Επιπλέον, ως ανεξάρτητος φιλανθρωπικός οργανισμός, το ΙΝΠ δεν εκφράζει πολιτικές απόψεις και δεν υποστηρίζει ή συμμετέχει σε πολιτικές δράσεις ή εκστρατείες.

🤲 Το ΙΝΠ θα ελέγχεται από την Grant Thornton και συμμορφώνεται με όλους τους ισχύοντες νόμους και κανονισμούς σε όλες τις σχετικές δικαιοδοσίες. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, το ΙΝΠ σε συνεργασία με την Grant Thornton, θα πραγματοποιεί δειγματοληπτικά οικονομικούς ελέγχους δωρεοδόχων οργανισμών αναφορικά με την οικονομική διαχείριση των δωρεών του Ιδρύματος.

🤝 Δημιουργούμε έναν καλύτερο κόσμο για όλους, μέσα από συλλογική δράση.

🤝 Ένας καλύτερος τρόπος να πηγαίνουμε μπροστά.

#ΙΝΠ_NPF
#ΊδρυμαΝικόλαοςΠαχύλας
#NikolaosPachilasFoundation
#Athens #Monaco #Paris #NewYork
www.pachilasfoundation.org

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο ΙΝΠ / NPF: Η Αρχή μιας Παρακαταθήκης! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Να περνάτε όμορφα.
#ΝΠ

ΥΓ: Οι ευχές (μέσω τηλεφώνου) προς εμένα, από τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό για ταχεία ανάρρωση δείχνει τον σεβασμό, τον ανθρωπισμό, την αμοιβαία εκτίμηση και την πραγματική φιλία πολλών ετών.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ – είναι λίγο -!
#NΠ🇮🇩❤️🇮🇩

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο Μετράς… τους ανθρώπους! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Κάθε Κυριακή του Πάσχα, η ελληνική ύπαιθρος γεμίζει με τη χαρακτηριστική μυρωδιά καμένου ξύλου και λιωμένου λίπους. Παρόλο που τα κόκκινα αυγά και το αναστάσιμο φως είναι εξίσου ισχυρά σύμβολα της ημέρας, το αρνί στη σούβλα παραμένει ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής, τόσο στο μυαλό όσο και στην όρεξη. Αυτή η διαχρονική συνήθεια όμως δεν είναι απλώς μια ελληνική γαστρονομική προτίμηση. Κρύβει πίσω της μια βαθιά ρίζα που χάνεται σε εβραϊκές τελετουργίες και αρχαίες θυσίες.

Η Εβραϊκή κληρονομιά του “Αίροντος την Αμαρτίαν”

Αν αναζητήσουμε την αφετηρία του εθίμου, δεν θα τη βρούμε στην ορθόδοξη δογματική, αλλά στην ιστορία του Πεσάχ, του εβραϊκού Πάσχα. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, οι Εβραίοι θυσίαζαν έναν αμνό τη νύχτα της Εξόδου από την Αίγυπτο. Η πράξη είχε αυστηρό πρωτόκολλο: το ζώο έπρεπε να ψηθεί ολόκληρο στη φωτιά, δίχως να σπάσουν τα κόκαλά του. Το αίμα του χρησιμοποιούνταν για να σημαδέψει τις εξώπορτες, ένα σημάδι ώστε ο Άγγελος του Θανάτου να προσπεράσει τα σπίτια τους.

Εφόσον ο Ιησούς ήταν Εβραίος και η Σταύρωση συνέπεσε χρονικά με το Πεσάχ, ο συμβολισμός του θυσιασμένου αμνού πέρασε ομαλά στον Χριστιανισμό. Ο Χριστός ταυτίστηκε με τον «Αμνό του Θεού», το πλάσμα που θυσιάζεται για τη λύτρωση του συνόλου. Έτσι, η πράξη της θανάτωσης και του ψησίματος του αρνιού απέκτησε έναν διπλό, ιερό χαρακτήρα, συνδέοντας την εβραϊκή παράδοση με τη χριστιανική Ανάσταση.

Από την άνοιξη των αρχαίων στη σούβλα του σήμερα

Η σχέση του Έλληνα με το ψήσιμο του κρέατος την άνοιξη είναι ακόμα παλαιότερη. Στην αρχαιότητα, οι αγροτικές κοινωνίες θυσίαζαν νεαρά ζώα σε θεότητες όπως η Δήμητρα και η Άρτεμις για να εξευμενίσουν τη φύση και να εξασφαλίσουν καλή σοδειά. Η τελετή είχε το στοιχείο της προσφοράς, αλλά και της κοινής εστίασης. Ο χριστιανισμός ενσωμάτωσε και μετασχημάτισε αυτή την εαρινή πρακτική, δίνοντάς της το νέο θεολογικό περιεχόμενο της Ανάστασης.

Το τελετουργικό της Λαμπρής στην Ελλάδα

Σήμερα, το σούβλισμα έχει αποβάλει σε μεγάλο βαθμό τον τυπικό θρησκευτικό του μανδύα και έχει εξελιχθεί σε μία βαθιά κοινωνική λειτουργία. Είναι συνυφασμένο με την έξοδο από το αστικό τοπίο, την οικογενειακή σύναξη στην αυλή του χωριού και την αίσθηση της κοινότητας. Η διαδικασία ξεκινά πριν καλά-καλά φέξει και ο εκάστοτε «μάστορας» της σούβλας αποκτά τιμητικό ρόλο, σχεδόν ιερατικό, αφού η επιτυχία του γλεντιού κρίνεται από το ροδοψημένο τραγανό πετσάκι και το ζουμερό εσωτερικό.

Παρότι η βάση είναι κοινή, η παράδοση προσαρμόζεται στις τοπικές ιδιαιτερότητες. Το αντικριστό της Κρήτης, για παράδειγμα, αποτελεί την πιο χαρακτηριστική παραλλαγή: αντί για μία ενιαία σούβλα, μεγάλα κομμάτια αρνιού στερεώνονται όρθια γύρω από μια κεντρική εστία φωτιάς, ψήνοντας το κρέας αργά και απαλά.

Έτσι, πίσω από τον καπνό και το τσίπουρο της Κυριακής του Πάσχα, κρύβεται μια μακραίωνη αφήγηση: μια ιστορία διάσωσης, θυσίας και αναγέννησης που πέρασε από την έρημο του Σινά στις ελληνικές αυλές.

#np2026 #NPMediaGroup2882

Το άρθρο Από την άνοιξη των Αρχαίων στη σούβλα του σήμερα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.