🤲 Είναι μια μορφή εμμονής. Μια τάση ακατανίκητη, στα όρια της ψύχωσης. Με τα χίλια ζόρια πας στο υπερτιμημένο ξερονήσι (που εδώ που τα λέμε μοιάζει κάπως με τη νησίδα Αλκατράζ στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο). Για να φτάσεις χρειάστηκε να στριμωχτείς στο ξέχειλο από κόσμο βαπόρι που το γύρισες δέκα φορές μέχρι να βρεις καρέκλα.

Μόλις ξεμπαρκάρεις και κατσικωθείς στον πρώτο καφενέ, που έχει αύρα Ασπροπύργου και τιμές Μονακό, παραγγέλνεις, σου ‘ρχονται οι παραγγελιές, ξεθηκαρώνεις το κινητό κι αρχίζεις και απαθανατίζεις. Τα πάντα! Μπας και νομίζεις ότι θα κάνεις απόσβεση αν φωτογραφίσεις κάθε κατιμά που καταναλώνεις και το μοστράρεις στο ίντερνετ; Αν το νομίζεις, πλανάσαι πλάνην οικτράν. Δεν το νομίζεις, βέβαια, και δεν ξέρεις γιατί το κάνεις. Το κάνεις, όμως, και γι’ αυτό πρέπει να σε δει γιατρός.

Κλικ στο τοσοδούλικο λουκουμάκι με τη μουλιασμένη ζάχαρη άχνη, που συνοδεύει τον ελληνικό καφέ. Κλικ στο χάλκινο μπρίκι με το οποίο σ’ τον σερβίρανε (φαίνεται και λίγο ξεγάνωτο και, αν πάθεις τίποτα σε νησί, απλώς την έβαψες, άκλαυτος θα πας). Κι άλλο κλικ στον λιγδιασμένο πάγκο του καφετζή, που κατάγεται από το Φίερι της Αλβανίας, αλλά καλοπαντρεύτηκε στη νήσο, δούλεψε οικοδομή και έφτιαξε καφενέ στην προκυμαία και δωμάτια στα «χωριά» (έτσι αποκαλούν τα προάστια της πρωτευούσης εκάστης νήσου) και τα κονομάει.

Κλικ και στην ομελέτα της συμφοράς, με τα χιλιοτηγανισμένα σπορέλαια και το πλαστικό γκούντα, που το αγοράζει με τους γκαζοντενεκέδες από προμηθευτική της πυρκαγιάς. Κατενθουσιασμένος τα ποστάρεις. Λες και δεν θα έχεις καούρες από τα σαπάκια που τρως και χρυσοπληρώνεις, αν οι συγγενείς σου από την Πτολεμαΐδα και οι συνάδελφοί σου, που δεν σε πάνε με την καμία, σχολιάσουν κάτω από τη φωτογραφία «Αχ, καλέ, τι νόστιμο που φαίνεται! Να περνάτε υπέροχα!».

Αμέσως μετά το «Αχ, καλέ, τι νόστιμο που φαίνεται! Να περνάτε υπέροχα!» ακολουθούν σχόλια του τύπου «πάλι φτηνά πάει να τη βγάλει ο καρμίρης. Με ομελέτες στα καφενεία αντί για κάνα μπραντς της προκοπής. Τόσα λεφτά έχει ο γύφτος και τα τσιγκουνεύεται ακόμα και στις διακοπές. Στον λαιμό να του κάτσει!».

Το αυτό και στην παραλία. Ποστάρεις τον σουρομαδημένο φοίνικα λες και είναι συλλεκτικός. Αναρτάς την αφεντομουτσουνάρα σου να χαζογελά μπροστά από την αμμουδιά, με το μαγιό της πυρκαγιάς, πασαλειμμένος με αντηλιακό. Δίπλα ο παππούς που σε αγριοκοιτά γιατί του κόβεις τη θέα, και μια αγχωμένη μητέρα της οποίας ο τετράχρονος γιος ετοιμάζεται να καταπιεί βότσαλα, έτσι από περιέργεια.

Το σκηνικό είναι ένα χάλι και μισό, και συ φωτογραφίζεις με ρυθμούς Ιάπωνα τουρίστα και επιδεικνύεις στο ίντερνετ ένα πολύ μικρό ποσοστό από τις φωτό. Χιλιάδες ψηφιακά ντοκουμέντα από τις διακοπές σου, για τα οποία ουδείς ενδιαφέρεται (ούτε καν εσύ), θα μείνουν για πάντα στη μνήμη του κινητού. Κι εσύ νιώθεις για ελάχιστα δευτερόλεπτα ωραία επειδή «εισέπραξες» μερικά… likes και διάβασες δυο τρία «Να περνάτε υπέροχα!». Ματαιότης ματαιοτήτων με μπόλικα πίξελ…

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ματαιότης ματαιοτήτων με μπόλικα πίξελ… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Η 8η Αυγούστου του 1974 έμεινε καρφιτσωμένη στο πολιτικό dna των ΗΠΑ, προς… παραδειγματισμό.

Ο 37ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, κάθισε στο Οβάλ Γραφείο, και έχοντας απέναντί του τον αμερικανικό λαό, μέσω της τηλεοπτικής κάμερας, ανακοίνωσε την απόφασή του να παραιτηθεί, στη σκιά της θύελλας του σκανδάλου Watergate.

Την επομένη, ο μέχρι εκείνη τη στιγμή Αντιπρόεδρος Τζέραλντ Φορντ, θα ορκιζόταν 38ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, για να ηττηθεί εν συνεχεία στις προεδρικές εκλογές του 1976 από τον Δημοκρατικό Τζίμι Κάρτερ.

Η εικόνα του Νίξον να ανακοινώνει την παραίτησή του, και την επομένη, η εικόνα της επιβίβασής του στο Marine One, για να αποχωρήσει από τον κήπο του Λευκού Οίκου, στοιχειώνει έκτοτε το πολιτικό δυναμικό της υπερδύναμης.

Δεν ζήσαμε, φυσικά, κάποια επανάληψη. Ο Μπιλ Κλίντον… προσπέρασε εύκολα το σκάνδαλο Λουίνσκι, και ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν αφόρητα πεισματάρης για να μιμηθεί τον Ρίτσαρντ Νίξον.

Τον πολιτικό που, στο περιθώριο της φορτισμένης υστεροφημίας του, πιστώνεται μια από τις μεγαλύτερες “αλήθειες” για τις κοινωνίες και τη σχέση τους με την πολιτική. Την ύπαρξη μιας “σιωπηλής πλειοψηφίας”, που αναζητεί χώρο και έμπνευση για να εκδηλωθεί.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ιστορία και κοινωνίες… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Στο διάστημα αυτό, ο Αντώνης και η Γεωργία Σαμαρά αρνήθηκαν συστηματικά να μετατρέψουν το ιδιωτικό τραύμα σε δημόσιο κεφάλαιο συμβολικής διαπραγμάτευσης, ούτε διεκδίκησαν εξαιρετικό καθεστώς ανοχής λόγω της δοκιμασίας τους. Επέλεξαν εκείνη τη μορφή σιωπής η οποία δεν συνιστά έλλειψη λόγου αλλά, κατά μια σχεδόν αποφατική λογική, την έσχατη έκφανση αξιοπρέπειας εκεί όπου η γλώσσα καθίσταται δομικά ανεπαρκής να περιγράψει το ανείπωτο.

Παρ’ όλα αυτά, ο Αντώνης Σαμαράς δεν αποσύρθηκε από τη δημόσια πολιτική σφαίρα, συνεχίζοντας να διατυπώνει κρίσεις για ζητήματα που θεωρεί συστατικά της εθνικής πορείας της χώρας.

Κανείς δεν μπορεί να αποτιμήσει το ποσοστό εκείνης της ανθρώπινης αντοχής που απαιτείται προκειμένου ένας άνθρωπος να υπηρετεί το δημόσιο καθήκον ενώ διαχειρίζεται εσωτερικά μια απώλεια αθεράπευτη εξ ορισμού.

Αυτό που προηγείται κάθε πολιτικής αντιπαράθεσης είναι η στοιχειώδης αναγνώριση της ανθρώπινης κατάστασης ενός γονέα που φέρει βάρος το οποίο κανείς δεν θα ευχόταν ούτε στον πλέον σφοδρό αντίπαλό του.

Κι όμως παρατηρείται μια ολοένα εντεινόμενη τάση εισβολής στις πλέον απόρρητες περιοχές της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο δημόσιος λόγος δεν αρκείται στην αποδόμηση ιδεών, αφού επιχειρεί την αποδόμηση της ίδιας της οδύνης, την ερμηνεία της, την ποσοτικοποίησή της, εκεί όπου δεν υπάρχει παρά γυμνή ανθρώπινη κατάρρευση. Η κοινωνία του θεάματος δεν ανέχεται πλέον ούτε τη σιωπή ως τέτοια και απαιτεί την πλήρη εκμηδένιση κάθε ιδιωτικού, μη ανακτήσιμου από το θέαμα, χώρου.

Ο πολιτισμός, εντούτοις, εγκαινιάζεται ακριβώς εκεί όπου η αλαζονεία αυτή συναντά το όριό της. Εκεί όπου αναγνωρίζεται ότι η αξιοπρέπεια, εξ ορισμού, δεν κραυγάζει. Όποιος παραμένει όρθιος μετά την απώλεια ενός παιδιού του δεν αναζητά τον θαυμασμό μας.

Αναζητά εκείνο ακριβώς που ο σύγχρονος δημόσιος βίος επιδεικνύει ολοένα μεγαλύτερη απροθυμία να προσφέρει: σεβασμό.

Υ.Γ. Αξίζει, ωστόσο, μνεία στους αυτόκλητους «πραγματογνώμονες του πένθους» που πληθαίνουν, με τη ζέση ερασιτεχνών εγκληματολόγων, στο ψηφιακό δημόσιο πεδίο. Χρονομέτρησαν την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στις εξόδιους ακολουθίες του Αναστάση Παπαληγούρα, του Νίκου Ταγαρά και του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη με την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, κατέγραψαν λεπτά παραμονής εντός ναών σαν να επρόκειτο για δεδομένα κλινικής δοκιμής, και ανακάλυψαν οργανωμένα σχέδια εξουσίας μπροστά σε μια σορό, ερμηνευτική ευφυΐα άξια καλύτερης υπόθεσης, αν δεν ήταν στην πραγματικότητα η πλέον πρόχειρη μορφή ηθικής αναλγησίας μεταμφιεσμένη σε πολιτική εγρήγορση. Δεν πρόκειται πια για σχόλιο επί των ζώντων. Πρόκειται για εργολαβία επί των νεκρών, όπου η σορός γίνεται πρώτη ύλη θεάματος.

Η Ιστορία δεν κρατά αρχείο με τα ονόματά τους. Τους αφήνει στην ανώνυμη, αδιάφορη υποσημείωση όσων κάποτε υπήρξαν χωρίς ποτέ πραγματικά να μετρήσουν.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Η Ιστορία δεν κρατά αρχείο… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Η μετα-μνημονιακή Ελλάδα, εγκλωβισμένη σε μια φθοροποιό παρακμή σε επίπεδο ποιότητας της Δημοκρατίας και Θεσμών, πληρώνει ακριβό τίμημα απέναντι στην πύρινη λαίλαπα, για ακόμη ένα καλοκαίρι.

Ένας τόπος που μοιάζει παρατημένος από την ηγεσία του, με τις προτεραιότητες να μην είναι συμβατές με τα πραγματικά προβλήματα και τις υστερήσεις που γέννησε η περίοδος της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων, μετράει τη μεγαλύτερη απώλεια φυσικής βλάστησης στη σύγχρονη Ιστορία του. Ζούμε, αλλά ζούμε σε χειρότερες συνθήκες, που μας καταδικάζουν σε αργό, παρατεταμένο θάνατο.

Η δραματική τραγωδία με τη σύγκρουση στον αέρα δυο πυροσβεστικών ελικοπτέρων που προσπαθούσαν να διασώσουν ανθρώπους, περιβάλλον και περιουσίας, με δυο ζωές να χάνονται, μοιάζει ως η τελευταία, κατάμαυρη πινελιά, στο κάδρο της εθνικής απόγνωσης.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Το κάδρο της εθνικής απόγνωσης εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Η πληροφόρηση, σύμφωνα με όσους ασκούν έντονη κριτική στο σημερινό πολιτικό και επικοινωνιακό σύστημα, δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως μέσο ενημέρωσης, αλλά και ως εργαλείο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Ένα κυρίαρχο αφήγημα προβάλλεται ως η μοναδική αποδεκτή εκδοχή της πραγματικότητας, ενώ κάθε διαφορετική προσέγγιση συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία ή περιθωριοποίηση. Όταν ο δημόσιος διάλογος περιορίζεται, η δημοκρατία αποδυναμώνεται και οι πολίτες αισθάνονται ότι η φωνή τους έχει ολοένα μικρότερη βαρύτητα.

Παράλληλα, ενισχύονται διαδικασίες ατομικοποίησης της κοινωνίας. Ο πολίτης αποκόπτεται από τις συλλογικές του αναφορές, από την ιστορική του μνήμη και από την εθνική και κοινωνική του ταυτότητα. Μια κοινωνία χωρίς συνοχή είναι ευκολότερο να διοικηθεί και δυσκολότερο να αντιδράσει. Σύμφωνα με αυτή την κριτική, οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν την επιρροή ισχυρών οικονομικών κέντρων και εξωτερικών παραγόντων, ενώ η λαϊκή βούληση περιορίζεται σε μια τυπική εκλογική διαδικασία που συχνά δεν αρκεί για να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων.

Πρώτος στόχος είναι η συμμόρφωση των πολιτών στις επιλογές της εκάστοτε εξουσίας. Επόμενος, η οικονομική τους αποδυνάμωση μέσω πολιτικών που, σύμφωνα με τους επικριτές τους, διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες, συρρικνώνουν τη μεσαία τάξη και αυξάνουν την οικονομική ανασφάλεια. Η πίεση στο οικογενειακό εισόδημα, η αβεβαιότητα των νέων για το μέλλον, η μετανάστευση χιλιάδων επιστημόνων και η αίσθηση ότι οι θυσίες των πολιτών δεν συνοδεύονται από αντίστοιχα αποτελέσματα ενισχύουν το κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Οι κυβερνήσεις τόσο του Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και του Αλέξη Τσίπρα άφησαν έντονο αποτύπωμα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας. Παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές, πολλοί πολίτες θεωρούν ότι ακολούθησαν επιλογές που οδήγησαν σε περαιτέρω εκχώρηση δημόσιου πλούτου, σε αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης και σε αίσθηση ατιμωρησίας. Αντί της ουσιαστικής λογοδοσίας, κυριάρχησε, σύμφωνα με τους επικριτές τους, ένα διαρκές «πλυντήριο» πολιτικών ευθυνών, διευρύνοντας το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στην κοινωνία.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι ο πολιτικός παρασιτισμός τείνει να μετατραπεί από παθολογία σε κανονικότητα. Ένα σύστημα που αναπαράγει τον εαυτό του, επιβραβεύει την κομματική εξάρτηση, αποθαρρύνει την αξιοκρατία και συντηρεί πελατειακές λογικές δύσκολα μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στους πολίτες. Όταν ο παρασιτισμός διαβρώνει τους θεσμούς, δεν πλήττει μόνο την οικονομία. Διαφθείρει τη νοοτροπία της κοινωνίας, υπονομεύει τον πολιτισμό, εξασθενεί την πίστη στη δικαιοσύνη και απομακρύνει τους νέους από την ενεργό συμμετοχή στα κοινά.

Η ανασυγκρότηση της Ελλάδας δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε επικοινωνιακές διαχειρίσεις ούτε σε εξωγενείς επιταγές. Απαιτεί θεσμική λογοδοσία, παραγωγική ανασυγκρότηση, διαφάνεια, αξιοκρατία και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Απαιτεί επίσης την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτείας και κοινωνίας, ώστε οι θεσμοί να λειτουργούν προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Μόνο έτσι μπορεί να ανακτηθεί η εθνική αυτοπεποίθηση και να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για μια πορεία ανάπτυξης, κοινωνικής συνοχής και δημοκρατικής σταθερότητας. Διαφορετικά, το πολιτικό έμφραγμα κινδυνεύει να παγιωθεί, με σοβαρές συνέπειες για τη δημοκρατία, την οικονομία και το μέλλον της πατρίδας.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ελλάδα και πολιτική κρίση εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου στο Ισραήλ, στις Ενδιάμεσες Εκλογές του Νοεμβρίου για τα δυο Σώματα του Κογκρέσου, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία στις ΗΠΑ, στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας την επόμενη άνοιξη, τις βουλευτικές εκλογές της Ιταλίας, τις πιθανές βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία και τις επίσης πιθανές πρόωρες εκλογές στη Μεγάλη Βρετανία το κάδρο των διεθνών ισορροπιών αποκτά έντονες πινελιές… ανασφάλειας και αβεβαιότητας.

Σε ένα τέτοιο, εύθραυστο και ευμετάβλητο μωσαϊκό, προστίθενται αναπόφευκτα και οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, είτε πρόωρες, εντός του τρέχοντος έτους, είτε την άνοιξη του επόμενου έτους. Εκλογές που έχουν τη δική τους σημασία, όχι μόνο την αυτονόητη για την ελληνική κοινωνία και το μέλλον μας, αλλά και για την… υπονοούμενη, συνολικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ζητούμενο, φυσικά η σταθερότητα. Μόνο που για μια Ευρώπη η οποία έχει… εκπαιδευτεί σε κυβερνήσεις συνεργασίες, η σταθερότητα δεν περνάει μέσα από ξεθωριασμένες αυτοδυναμίες, που έχουν πλέον και τη σφραγίδα των σκανδάλων διαφθοράς. Γι’ αυτό και η συνεχής επίκληση της σταθερότητας, ως κεντρικού πολιτικού και εκλογικού διακυβεύματος της κάλπης που έρχεται, από τον σημερινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν ακούγεται… εύηχα στις Βρυξέλλες.

Το μέτωπο που έχει ανοίξει ο σημερινός ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την επικεφαλής της, Λάουρα Κοβέσι, έχει προκαλέσει έντονη ενόχληση στις ηγεσίες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών θεσμών, που επιλέγουν να… συνετίσουν διακριτικά την κυβέρνηση της Αθήνας, πολύ περισσότερο υπό το βάρος της ενημέρωσής τους από τη Ρουμάνα νομικό για πληθώρα νέων σκανδάλων τα οποία θα δουν το φως της δημοσιότητας τους επόμενους μήνες, και για τα οποία θα εγκαλείται η επταετία Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση του τόπου.

Και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ωστόσο, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα για την εξασθενημένη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το καθεστώς Τραμπ δεν διακρίνεται από τα… φιλικά συναισθήματα της περιόδου Μπάιντεν, και από τη στιγμή που ο σημερινός Πρωθυπουργός ικανοποίησε και υλοποίησε το αίτημα του Οβάλ Γραφείου για την υπογραφή ενεργειακών συμφωνιών, μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί από τον αμερικανικό παράγοντα. Με περισσότερο πρόσφατο και περισσότερο χαρακτηριστικό παράδειγμα την εξοργιστική αναβάθμιση του Ταγίπ Ερντογάν από τον Ντόναλντ Τραμπ και την αδιαφορία του Αμερικανού Προέδρου να επισκεφτεί και την Ελλάδα, ώστε να διατηρήσει στοιχειώδεις διπλωματικές ισορροπίες.

Τόσο από την πλευρά των Βρυξελλών, όσο και από εκείνη της Ουάσινγκτον, τα μηνύματα που αποστέλλονται ως… σήματα καπνού, δείχνουν στη κατεύθυνση της αποφυγής πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων στην Ελλάδα, ώστε να αποτραπεί μια παρατεταμένη αστάθεια στο κυνήγι της ουτοπίας και της ονείρωξης μιας ανέφικτης αυτοδυναμίας, και η συγκρότηση μιας κυβέρνηση συνεργασίας με φιλοδυτικό προφίλ. Με κορμό τη Νέα Δημοκρατία, και ετέρο το ΠΑΣΟΚ, ή ακόμη και το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, εφόσον οι έδρες δεν φτάνουν, και εφόσον κριθεί κάτι τέτοιο σκόπιμο για την καλύτερη ισορροπία και συνοχή του συστήματος.

Μια κυβέρνηση που δεν θα έχει πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, από τη στιγμή που κανένα από τα άλλα κόμματα δεν θα συναινούσε σε μια τέτοια προοπτική, και ενδεχόμενη άρνηση του σημερινού ενοίκου του Μεγάρου Μαξίμου να παραμερίσει, θα μεταφραζόταν ως επιλογή πρόκλησης αστάθειας και αποσταθεροποίησης στην Ελλάδα.

Τα μηνύματα από τους δυο βασικούς πόλους λήψεως των αποφάσεων στον δυτικό κόσμο είναι ξεκάθαρα. Με τα σκάνδαλα που αποκαλύπτει η Λάουρα Κοβέσι, παγιώνεται στην Ευρώπη η αίσθηση ότι η σημερινή Ελλάδα, μετά από μια επταετία Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση του τόπου, είναι μια διεφθαρμένη χώρα. Και από την άλλη, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και το «βαθύ κράτος» της Ουάσινγκτον, ενθαρρύνουν τον Αντώνη Σαμαρά, και δεν δείχνουν διάθεση να στηρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Ερώτημα προς απάντηση, το ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές της επόμενης μέρας.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν στην Προεδρία των ΗΠΑ το 2020, το κατεστημένο των Δημοκρατικών δεν συγχώρεσε τον “Μπίμπι”, και κατάφερε ακόμη και να τον εκτοπίσει από την πρωθυπουργία, οργανώνοντας τη συγκρότηση πολυκομματικής συνεργασίας στο Ισραήλ, υπό τους Γέιρ Λαπίντ και Ναφτάλι Μπένετ, παρόλο που το Λικούντ του Νετανιάχου ήταν πρώτο κόμμα στην Κνεσέτ.Μετά την επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου… ανάσανε. Και μετά ήρθε ο πόλεμος με το Ιράν. Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο το επιτελείο Τραμπ κατηγορεί τον “Μπίμπι” για… παραπλάνηση, αναφορικά με τις πραγματικές δυνατότητες του Ιράν να αντισταθεί. Οι πολυεπίπεδες συνέπειες του πολέμου και η ταύτιση με τον Νετανάχου έχουν προκαλέσει μεγάλη πολιτική ζημιά στους Ρεπουμπλικανούς αλλά και στον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ.

Κάπως έτσι, ήταν μάλλον αναμενόμενη η αποστασιοποίηση του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου από τον άλλοτε στενό φίλο του. Μόνο που ο Τραμπ δεν σταμάτησε εκεί. Έφτασε στο σημείο να… διαπομπεύει δημοσίως τον Νετανιάχου. Διέρρευσε ταπεινωτικά σχόλια κατά του σημερινού πρωθυπουργού του Ιαραήλ, δεν τον ενημέρωσε για τα F-35 στην Τουρκία, δεν τον ενημέρωσε για τα πυρηνικά στη Σαουδική Αραβία, απέρριψε τομ αίτημα για συνάντηση στον Λευκό Οίκο, και το ραντεβού κανονίστηκε στο πλαίσιο της παρουσίας ηγετών στην κηδεία του Γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκρέιαμ, υποβαθμισμένο και συμπληρωματικά.

Με τις νέες δηλώσεις “δεν θα μου πει κανείς τι πρέπει να πουλάμε”, για τα F-35 στην Τουρκία και τις ενστάσεις Νετανιάχου, ο Ντόναλντ Τραμπ συνέχισε τη ρητορική κακοποίηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Δυσκολεύοντας περαιτέρω τις προοπτικές του να κερδίσει ακόμη μια πρωθυπουργία, μετά τις επικείμνες εκλογές της 27ης Οκτωβρίου για τη νέα Κνεσέτ.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο ΗΠΑ: Η ζημιά των Ρεμπουμπλικανών εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Όταν η αδελφή του, Ντόρα Μπακογιάννη, μετά τη διαγραφή της από τον Αντώνη Σαμαρά, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν την ακολούθησε. Κράτησε στη ΝΔ επαρκή αριθμό «μητσοτακικών» ψήφων στη Β’ Αθηνών, ώστε το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη να μην μπει στη Βουλή, και η ίδια να υποχρεωθεί στη συνέχεια να επιστρέψει, δίνοντας τα χέρια με τον Αντώνη Σαμαρά. Ο τελευταίος, προώθησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ως… ανταμοιβή, καθώς τον διόρισε κορυφαίο υπουργό των κυβερνήσεων του, στο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, την περίοδο 2012-2015, ενώ στη συνέχεια διαδραμάτισε τον καθοριστικότερο ρόλο ώστε, ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να επικρατήσει του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας τον Ιανουάριο του 2016.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λοιπόν έχει αποδείξει στην πράξη ότι «πιάνει κλίμα». Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά προβληματισμένος, έως ανήσυχος, για την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί σήμερα. Η αποδόμηση και εξασθένιση της προσωπικής πολιτικής ηγεμονίας του τείνει να παγιωθεί και να επιδεινωθεί, και, με τη Νέα Δημοκρατία πολύ μακριά από την αυτοδυναμία, η προοπτική να ηγηθεί ο ίδιος μιας κυβέρνησης συνεργασίας μετά τις εκλογές, φαντάζει ως η περισσότερο αδύναμη.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ακόμη ότι, με τις επιλογές του το επόμενο διάστημα, και μετά τις πρώτες κάλπες, θα επηρεάσει καθοριστικά την υστεροφημία του. Γι’ αυτό και είναι περισσότερο προσεκτικός. Δεν επιθυμεί να χαρακτηριστεί παράγοντας αστάθειας, επιμένοντας να ηγηθεί ο ίδιος μιας κυβέρνησης συνεργασίας μετεκλογικά, όταν… κανένας άλλος δεν θα το δέχεται, από την άλλη όμως δεν μπορεί και να γίνει… Σημίτης, δηλαδή να παραδώσει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ως «θαμπό δαχτυλίδι» σε κάποιον «δικό του άνθρωπο», όπως για παράδειγμα τον Κωστή Χατζηδάκη, ώστε να αποτρέψει μια στρατηγική ήττα της ιστορικής παράταξης της Κεντροδεξιάς στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Όσοι γνωρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και μπορούν να κρίνουν και να αποτιμήσουν δίκαια και αντικειμενικά τη διαδρομή του, στοιχηματίζουν ότι, από το ίδιο βράδυ κιόλας των πρώτων εκλογών, ο σημερινός Πρωθυπουργός θα κάνει το χρέος του προς τη χώρα και την παράταξη, εφόσον τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά. Μέχρι τότε βέβαια, θα δώσει με αυτοπεποίθηση τη μάχη για μια τρίτη τετραετία στην εξουσία.

Και μετά; Η επόμενη μέρα για τη Νέα Δημοκρατία δεν θα είναι εύκολη και δεν φαντάζει και αυτονόητη, η ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς ωστόσο έχει αποδείξει ότι λειτουργεί ως συντεταγμένος οργανισμός σε κάθε «μετάβαση». Όσοι παρατηρούν προσεκτικά τις κυκλωτικές κινήσεις που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο για το σκηνικό που διαμορφωθεί στη μάχη για τη διαδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία του κόμματος, καταγράφουν μια «εγκάρδια συνεννόηση» ανάμεσα στα δυο απόλυτα φαβορί. Τον Κυριάκο Πιερρακάκη και τον Νίκο Δένδια.
Ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Πρόεδρος του Eurogroup, και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κινούνται συμβιωτικά και… συνεργατικά, σε ένα μόρφωμα «συλλογικής ηγεσίας», που θα διασφαλίσει ότι η Νέα Δημοκρατία θα αποφύγει τους εσωκομματικούς κλυδωνισμούς, και θα ανανεώσει την πολιτική κυριαρχία της, διευρύνοντας την κοινωνική και εκλογική απήχησή της, μετά την ολοκλήρωση της εποχής του Κυριάκου Μητσοτάκη στα ηνία της.
Πιερρακάκης και Δένδιας δεν έχουν αντίπαλο σε επίπεδο δημοφιλίας και αποδοχής, τόσο από την ευρύτερη κοινωνία όσο και εσωκομματικά. Οι δυο τους, ταυτοτικά, πολιτικά και ιδεολογικά, μοιάζουν να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, και η άθροιση δυνάμεων λειτουργεί ενισχυτικά για τις προοπτικές της Νέας Δημοκρατίας για το μέλλον.

Το δίδυμο Πιερρακάκη-Δένδια προκαλεί ήδη πονοκέφαλο στους πολιτικούς αντιπάλους της Κεντροδεξιάς, καθώς θα τοποθετηθεί συντεταγμένα απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προβάλλει ήδη ως ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος στον χώρο της Αντιπολίτευσης. Προκαλεί όμως πονοκέφαλο και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με τους υπόλοιπους φιλόδοξους δελφίνους να αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να βρουν… κώδικα συνεννόησης μαζί τους, και να παρκάρουν στο απώτερο μέλλον, τις προσωπικές ηγετικές φιλοδοξίες τους.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο ΝΔ: Η επόμενη μέρα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Για την προηγούμενη Ελλάδα, την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης… πριν τη χρεοκοπία του 2010, μια τέτοια εκκωφαντική στιγμή ήταν το διήμερο 23ης-24ης Ιουλίου 1974. Με την πτώση της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Αθήνα, την αναίμακτη αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Οι εικόνες της υποδοχής του Εθνάρχη από πλήθη λαού στην Αθήνα, τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου, έχουν καρφιτσωθεί στο εθνικό dna, και δεν θα ξεχαστούν. Ο πρόλογος της μεγάλης αλλαγής ωστόσο, είχε αρχίσει να γράφεται μερικές ώρες πριν. Από το απόγευμα της 23ης Ιουλίου, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δέχτηκε τη σχετική έκκληση να επιστρέψει στην πόλη που γένννησε τη Δημοκρατία.

Και λίγο προτού επιβιβαστεί στο αεροπλάνο του Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, να απευθύνει ένα συγκλονιστικό μήνυμα προς τους Έλληνες, χρησιμοποιώντας την ιστορική ρήση του Χάρι Τρούμαν. “Boys, pray for me”…

Μια ολόκληρη χώρα προσευχήθηκε εκείνο το βράδυ για τον Καραμανλή. Και εκείνος φρόντισε να ανταποδώσει, αφήνοντας το πιο εμβληματικό ηγετικό αποτύπωμα που συνόδευσε ποτέ πολιτικό στον… ταπεινό τόπο μας. Κατάφερε να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία, αναίμακτα και συναινετικά, και μετά από μερικά χρόνια να συνδέσει το μέλλον της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χωρίς την οποία, σήμερα θα ήμασταν… Μαυριτανία, για να θυμηθούμε και τον συνταγματάρχη Γκομέλκσι, το βράδυ που ο Νίκος Γκάλης και τα άλλα παιδιά, ταπείνωσαν την “αρκούδα” της Σοβιετικής Ένωσης, στον τελικό του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας, το 1987.

Η νύχτα που ο Καραμανλής ξεκίνησε  για την Αθήνα, ήταν η νύχτα που επέστρεψε το φως στην (προηγούμενη) Ελλάδα. Στον καιρό της βαθιάς κρίσης που βιώνουμε, το φως έχει σβήσει. Η ελπίδα έχει χαθεί. Το μέλλον έχει χλωμιάσει.

Ακόμη και έτσι όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι… στο τέλος το φως νικάει πάντα το σκοτάδι. Και η επανάληψη της Ιστορίας δεν είναι πάντοτε φάρσα ή τραγωδία. Πολλές φορές λειτουργεί ως εθνική λύτρωση…

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Η Ιστορία ως εθνική λύτρωση εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

#ΜαζίΔημιουργούμε #ΜαζίΔιαμορφώνουμε

👉 Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς, τους φίλους, συνοδοιπόρους, ανθρώπους που γνωριζόμασταν ή και που γνωριστήκαμε κατά τη διάρκεια του επιχειρηματικού-επαγγελματικού, πανεπιστημιακού και πολιτικού μου ταξιδιού, που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, για τις ευχές σας!

#EntrepreneurAwards2026 #FrenchRiviera

🙏 Αντεύχομαι και ελπίζω να συνεχίσουμε για πολλά ακόμη χρόνια να πορευόμαστε με κοινούς στόχους και αξίες!

#ΝΠ🇬🇷🇲🇨🇫🇷🌐
#ΣτηνΠρώτηΓραμμή
#Κάνουμε_τη_Διαφορά.
#Δύναμη_Χωρίς_Σύνορα

#PachilasEnterprises ☑️
#NpgHoldingsGroup ☑️
#ThePachilasOrganization ☑️
#NikolaosPachilasFoundation ☑️
#NPMediaGroup #NPMG ☑️

Το άρθρο Nikolaos Pachilas: Entrepreneur Awards 2026! εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.