Η στρατηγική συμφωνία στη Μέκκα, με τη Σαουδική Αραβία την οποία… προστατεύουν οι ελληνικοί Patriot, και με το Πακιστάν με το πυρηνικό οπλοστάσιο, έδωσε τη σκυτάλη σε προωθητικές κινήσεις του καθεστώτος της Άγκυρας, ώστε να ενδυναμώσει την αγκαλιά των συμφερόντων της με ακόμη δυο κρίσιμες χώρες, την Αίγυπτο και τη Λιβύη.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει εδραιωθεί ως ο “Ατατούρκ” της εποχής μας. Επιδεικνύοντας πολλαπλώς στρατηγική μαεστρία και στοχευμένη, συνειδητή επιλογή μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που καταγράφει διαρκώς κέρδη, αντί να εγκλωβιστεί σε μονοδιάστατες προσεγγίσεις, που θα τον καθιστούσαν… δεδομένο.

Η Μεσόγειος μετατρέπεται σιωπηλά σε… τουρκική λίμνη. Και οι στρατηγικές συμμαχίες του Ταγίπ Ερντογάν στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική, του επιτρέπουν να συνεχίζει να εργαλειοποιεί την ανθρωπιστική κρίση του μεταναστευτικού. Με την εξοργιστική ανοχή της συλλογικής Δύσης, φυσικά.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ταγίπ Ερντογάν: Ο “Ατατούρκ” της εποχής μας εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Έτσι, μόνο τις 2-3 τελευταίες μέρες είχαμε κάποιες λίαν ενδιαφέρουσες ειδήσεις που καλύπτουν όλη τη γκάμα, από τα γεωπολιτικά τερτίπια του υπαρκτού μητσοτακισμού, στο τραγικό, και λίγο μετά στο… φαιδρό.

Πάμε λοιπόν…

Εδώ και μερικά χρόνια η καταχρεωμένη και ανυπόληπτη Ελλάδα έχει δανείσει πανάκριβους πυραύλους ΠΑΤΡΙΟΤ (και επιθετικά ελικόπτερα, αν δεν κάνω λάθος) σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη… στη «Σουηδική» Αραβία, όπως θα έλεγε και η Ραχήλ (ζει αυτή;)

Γιατί; Μόνο ο Κυριάκος γνωρίζει (μπορεί κι ο Πέτσας).

Και τι κάνει τώρα η Σ. Αραβία; Υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας στρατιωτικής συμμαχίας με τη φίλη μας Τουρκία (και με το Πακιστάν).

Δηλαδή, αν κάποιος επιτεθεί στη Τουρκία, οι Σαουδάραβες θα τη στηρίξουν στρατιωτικά.

Δηλαδή, αν αύριο για τον Χ λόγο πάμε σε πόλεμο με τους Τούρκους, οι Σαουδάραβες θα χρησιμοποιήσουν τους πυραύλους μας… εναντίον μας!

Μια άλλη είδηση, τραγική αυτή τη φορά, αφορά σε 4χρονο αγοράκι που πνίγηκε σε πισίνα ενός μπιτς μπαρ στην Πάρο, όταν διέφυγε για λίγο της προσοχής των γονιών του.

Το κλου; Υπεύθυνος ναυαγοσώστης στην εν λόγω πισίνα ήταν δηλωμένος ο 69χρονος(!) ιδιοκτήτης της επιχείρησης, που όμως δεν ήταν παρών στο περιστατικό.

Βέβαια, για να είσαι πιστοποιημένος ναυαγοσώστης πρέπει να είσαι έως 60 ετών το πολύ… και παρών στην πισίνα… ψιλά γράμματα για τους «αρμόδιους» που κάνουν (λέμε τώρα) τους ελέγχους.

Αν όμως μιλούσαμε για ξαπλώστρες, κάτι που αφορά μπόλικα τέλη προς το δημόσιο, τότε σίγουρα θα υπήρχαν δεκάδες κλιμάκια με μεζούρες να μετράνε τις αποστάσεις, προκειμένου να κόψουν πρόστιμο…

Και πάμε και στην πιο φαιδρή είδηση των προηγούμενων ημερών, που αφορά στην προσγείωση ενός ιδιωτικού ελικοπτέρου σε ακτή της Μήλου, στο Σαρακήνικο, όπου ο νεόπλουτος ιδιοκτήτης του ήθελε να πάρει το… λουτρό του μαζί με την παρέα του.

Εξάλλου, ποιος θα τον ελέγξει;

Το συμβάν κατέγραψε περαστικός, το πήραν τα κανάλια, και έγινε το έλα να δεις.

Μέχρι και ο εισαγγελέας της Μήλου διέταξε από το τοπικό Α.Τ. να διενεργήσει προανάκριση… χα χα χα.

Δυο τρεις (αν υπάρχουν τόσοι) δόκιμοι ή αποσπασμένοι αστυφύλακες του νησιού θα «διερευνήσουν» την αεροπορική αυτή υπόθεση! Μάλιστα…

Και οι «αρμόδιες» αρχές τι κάνουν άραγε; Που είναι;

Το έχουμε ξαναγράψει σε κουραστικό βαθμό.

Από το 2020, με νόμο του Κ.Κ. του Αχ. (του αποκαλούμενου νέου Εθνάρχη) καταργήθηκαν όλες οι αρμοδιότητες της ΥΠΑ, και πέρασαν στην (δήθεν) ανεξάρτητη αρχή ΑΠΑ.

Η οποία εδρεύει στην Αθήνα, και λειτουργεί σε ωράριο εργασίας, 7 πμ-3 μμ, μόνο καθημερινές και εργάσιμες.

Γι’ αυτό, ακόμη  και το (φιλοκυβερνητικό) Πρώτο Θέμα γράφει στο χθεσινό ρεπορτάζ του «οι Αρχές δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν σε  αυστηρή σύσταση από… Δευτέρα για την επικίνδυνη πρωτοβουλία σε μία γεμάτη από Έλληνες και τουρίστες παραλία…»!

Από Δευτέρα… ή πάμε, κι όπου μας βγάλει!

Συμπληρώνοντας μάλιστα πως «το βίντεο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας να εντοπίζει τώρα(!) νομικό κενό μιας και με βάση το ισχύον πλαίσιο, ο πιλότος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει το σημείο προσγείωσης, και σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας επεξεργάζεται την αναμόρφωση και επικαιροποίηση του π.δ. 19/2009, μεταξύ άλλων ως προς τις αερομεταφορές με ελικόπτερα, με ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια των πτήσεων, την προστασία της ανθρώπινης ζωής και την προστασία περιοχών που υπάγονται σε ειδικό καθεστώς προστασίας σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία… μπλα μπλα μπλα…»

Τρίχες κατσαρές δηλαδή.

Το περιστατικό έγινε σαββατοκύριακο, και ουδείς «αρμόδιος» υπήρχε για να επέμβει, όπως έχει γίνει και σε δεκάδες παρόμοια περιστατικά, κυρίως με (ανεξέλεγκτα επισήμως) μικρά-ελαφρά αεροσκάφη, για τα οποία περιστατικά όμως δεν ενδιαφέρεται κανένα ΜΜΕ.

Έτυχε τώρα «αργία» ειδήσεων λόγω 15γουστου, και γι αυτό «παίξανε» το βίντεο… αλλιώς πάπαλα.

Όσο για την ΑΠΑ, είναι αυτή η «Αρχή» που πέρσι ο διοικητής της εισέπραξε κάπου 450.000 ευρώ σε… αναδρομικά, από εποχή που ναι μεν είχε συσταθεί η ΑΠΑ, και αυτός είχε διοριστεί επικεφαλής της, αλλά δεν λειτουργούσε…

Ο ίδιος που μετά τα Τέμπη δήλωσε στη Βουλή (ως πρώην επικεφαλής του ΕΡΓΟΣΕ) ότι δεν κοιμάται τα βράδια φοβούμενος αεροπορικά Τέμπη.

Μετά όμως άρχισε να κοιμάται μια χαρά, με τα 450.000 ευρώ στην τσέπη.

Όσον αφορά στα ελικόπτερα, να διευκρινίσουμε ότι εφευρέθηκαν και εξελίχθηκαν ως αεροσκάφη-εργαλεία προκειμένου να μη χρειάζονται αεροδρόμια.

Το ελικόπτερο είναι σχεδιασμένο να απογειώνεται και να προσγειώνεται όπου θέλει ο χειριστής του.

Και αυτό του το στοιχείο έρχεται να το επικυρώσει η παγκοσμίως ισχύουσα νομοθεσία περί πολιτικής αεροπορίας.

Και για να το κάνουμε πιο λιανό, βάσει της νομοθεσίας ο χειριστής του ελικοπτέρου είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για να αποφασίσει το που θα προσγειωθεί, εφόσον βέβαια λάβει υπόψη του την ασφάλεια του χώρου και των τυχόν περίοικων.

Τώρα, αν είναι μεθυσμένος, αν είναι υγιής, αν έχει πτυχίο σε ισχύ, αν το ελικόπτερο έχει όλα τα έγγραφά του (πιστοποιητικά, ασφαλιστήρια, κλπ), αν έχει κάνει τις απαραίτητες συντηρήσεις, είναι άλλο θέμα…

Σάμπως ποιος θα τον ελέγξει; Και που;

Ειδικά αν είναι σαββατοκύριακο…

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Ειδικά αν είναι σαββατοκύριακο… εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

☑️ Οκτώ χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά…

☑️ Η χούντα που μας τσάκισε, λιγότερο κράτησε…

🤲 Ή τουλάχιστον είναι αρκετά για να αλλάξει μια κυβέρνηση, να αλλάξουν υπουργοί, να αλλάξουν πολιτικές, και κυρίως να κριθεί ένα κυβερνητικό αφήγημα από τα αποτελέσματά του.

Στην Ελλάδα, όμως, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019.

Ο «ανέμελος γόνος» παραμένει στη θέση του, χαμογελά, φωτογραφίζεται, εγκαινιάζει, εξαγγέλλει, πάει διακοπές (για να χαλαρώσει), και με τη βοήθεια πανάκριβων επικοινωνιακών επιτελείων (μαντέψτε ποιος τα πληρώνει), επιχειρεί, και καταφέρνει,  να πείσει ότι το μαύρο είναι απλώς… μια διαφορετική απόχρωση του λευκού.

Και το εντυπωσιακότερο; Ο λαός τον πιστεύει, ή απλά δεν αντιδρά.

Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, στα καθ’ ημάς.

Η χώρα εξακολουθεί να παλεύει με χαμηλά εισοδήματα, υψηλό κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, βαριά φορολογία, και μια δήθεν ανάπτυξη που σίγουρα δεν σημαίνει μια κάποια πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας για τον μέσο πολίτη. Τουναντίον…

Έναν πολίτη, που πληρώνει περισσότερα για να ζήσει, περισσότερα για να στεγαστεί, περισσότερα για να μετακινηθεί, και περισσότερα για να φορολογηθεί.

Και που όταν πάει σε μπακάλικο, ή σούπερ μάρκετ, πρέπει να τον συνοδεύει ασθενοφόρο για τον κίνδυνο πολλαπλών εμφραγμάτων…

Κι όταν διαμαρτύρεται, όταν λέμε, ακούει διάφορα φληναφήματα για «θετικούς δείκτες», για «μεταρρυθμίσεις», για «επενδυτικές βαθμίδες», και για «ισχυρή οικονομία».

Για την προκοπή του τόπου, με λίγα λόγια, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης (ή ο Πάντζας).

Μόνο που ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ δεν πληρώνεται με δείκτες.

Ούτε το ενοίκιο με επικοινωνιακά σλόγκαν.

Κι ενώ ο πολίτης αγκομαχά, η Ελλάδα έχει αποκτήσει ένα παράξενο πολιτικό σύστημα όπου η εξουσία μοιάζει να έχει μετατραπεί σε αυτοσκοπό!

Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, εργολαβίες, κρατικές συμβάσεις, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, και ένα δίκτυο ισχυρών οικονομικών συμφερόντων (κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες ως επί το πλείστον) που δημιουργούν την εντύπωση μιας χώρας όπου κάποιοι βρίσκουν διαρκώς ανοιχτές πόρτες, ενώ οι πολλοί περιμένουν (αδιαμαρτύρητα) στην ουρά.

Το ζήτημα δεν είναι αν κάθε καταγγελία για σκάνδαλο είναι αληθής, ή αν κάθε σύμβαση είναι παράνομη.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η διάχυτη αίσθηση αδικίας που έχει ποτίσει τον κοινωνικό ιστό (όσοι ασχολούνται, τέλος πάντων).

Η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά,  άλλοι έχουν πρόσβαση, άλλοι έχουν γνωριμίες, άλλοι έχουν προστασία, και ο απλός πολίτης έχει… υπομονή.

Και όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται, η δημοκρατία δεν καταρρέει με πάταγο. Σαπίζει σιγά σιγά και αθόρυβα.

Σκάνδαλα, φαινόμενα διαφθοράς, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, ατιμωρησία πολιτικάντηδων, πυρκαγιές, πλημμύρες, δυσλειτουργίες του κράτους, και μια διαρκής σύγκρουση γύρω από την (δήθεν) ανεξαρτησία των θεσμών… όλα αυτά  συνθέτουν ένα σκηνικό που θα έπρεπε να προκαλεί πολιτικό σεισμό.

Αντί γι’ αυτό, προκαλεί στημένα τηλεοπτικά πάνελ, εξαγορασμένα «ρεπορτάζ» και «αναλύσεις», μαϊμού δημοσκοπήσεις, «φλογερές» κομματικές ανακοινώσεις, και… την επόμενη είδηση.

Γιατί; Διότι ο πολίτης κουράστηκε.

Κουράστηκε να ακούει για «σωτήρες».

Κουράστηκε να βλέπει κυβερνήσεις να αυτοπαρουσιάζονται ως ιστορικές επιτυχίες, και αντιπολιτεύσεις να αποδεικνύονται ανίκανες να πείσουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν.

Και πάνω απ’ όλα, κουράστηκε να φοβάται ότι η εναλλακτική μπορεί να είναι χειρότερη.

Εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο πολιτικό όπλο του «γόνου». Ο φόβος του προηγούμενου.

«Μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, αλλά θυμηθείτε ποιοι ήταν πριν».

Και σε αυτό έχει ένα δίκιο… διότι οι πριν κόντεψαν να μας ρίξουν όλους στο φαράγγι…

Και κάπως έτσι η αδράνεια βαφτίζεται σταθερότητα, η ανοχή υπευθυνότητα, και η απουσία εναλλακτικής μια ακόμη πολιτική επιτυχία.

Με τον πολύ κόσμο (όταν πάει να ψηφίσει) να διερωτάται: Τι Πάσαρης, τι Ρωχάμης…

Όμως μια δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίζεται αιωνίως στο «μη χειρότερα», ούτε να βγάζει κυβέρνηση χάρη σε ρουσφέτια, διορισμούς, επιδόματα, εξαγορά και χρηματισμό συνειδήσεων…

Και ούτε μια χώρα μπορεί να κυβερνιέται επ’ αόριστον με επικοινωνιακά τεχνάσματα, και με τερτίπια πληρωμένων τρολς.

Όσο καλός κι αν είναι ο επικοινωνιολόγος, όσο καπάτσο κι αν είναι το κομματικό τρολ στα σόσιαλ μύδια, κάποια στιγμή η πραγματικότητα χτυπά την πόρτα.

Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.

Στο ενοίκιο.

Στον μισθό.

Στο νοσοκομείο.

Στην ασφάλεια της γειτονιάς.

Στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Στο χάος των ψηφιακών «πλατφόρμων»…

Ποια είναι λοιπόν η λύση;

Όχι ένας ακόμη «Μεσσίας». Όχι ένας καινούργιος αρχηγός που θα ζητήσει λευκή επιταγή.

Η λύση είναι δυσκολότερη… θεσμοί που λειτουργούν, πραγματικός έλεγχος της εξουσίας, διαφάνεια στο δημόσιο χρήμα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, σοβαρή αντιπολίτευση, και πολίτες που δεν χαρίζουν την ψήφο τους από φόβο, ή για κάποιο αντίτιμο.

Η ελπίδα υπάρχει μόνο αν πάψουμε να περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Γιατί το πιο επικίνδυνο πράγμα για μια δημοκρατία δεν είναι ένας ισχυρός κυβερνήτης.

Είναι ένας λαός που έχει πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Κι αν η Ελλάδα έχει πράγματι φτάσει στο σημείο όπου ο πολίτης απλώς παρακολουθεί τον «ανέμελο γόνο» να μετρά χρόνια στην εξουσία, και να πολλαπλασιάζει τα περιουσιακά του στοιχεία, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πότε θα φύγει εκείνος.

Το ερώτημα είναι: Πότε θα ξυπνήσουμε εμείς;

ΥΓ- Βέβαια, καμιά φορά, όταν τα πάντα όλα έχουν διαβρωθεί, τότε μπορεί να υπάρχει και ως λύση ο χαρισματικός ηγέτης, όπως τον περιέγραψε ο Max Weber.

Ένας ηγέτης δηλαδή, που είναι σώφρων, έμπειρος, ανιδιοτελής, «επαναστάτης», και που συνήθως εμφανίζεται στο προσκήνιο σε φάσεις απόλυτης πολιτικής, κοινωνικής, και οικονομικής κρίσης.

Σε αυτή τη φάση είμαστε.. υπάρχει όμως τέτοιος;

Μαντέψτε…

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Το ερώτημα είναι: Πότε θα ξυπνήσουμε εμείς εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Επειδή το ζήτημα έχει και την αμιγώς εθνική διάσταση, η Ελλάδα έχασε και… με υπογραφή τον αραβικό κόσμο. Έναν αραβικό κόσμο με τον οποίο είχε προνομιακή συνεννόηση, από τη δεκαετία του 1980 και τις σχετικές πολιτικές πρωτοβουλίες του Ανδρέα Παπανδρέου. Ενώ, τα τελευταία χρόνια, η ελληνική κυβέρνηση έφτασε στο σημείο ακόμη και να προμηθεύσει με πυραύλους Patriot τη Σαουδική Αραβία. Τη… σύμμαχο πολέμου της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν.

Η δεξιοτεχνία με την οποία κινήθηκε παρασκηνιακά όλο το προηγούμενο διάστημα ο Ταγίπ Ερντογάν, με τη… σιωπηρή παρότρυνση του Ντόναλντ Τραμπ, αναπόφευκτα… πονάει. Θα διδάσκεται ωστόσο ως παράδειγμα προς μίμηση για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία πάντοτε καταγράφει πληθυντικά κέρδη, σε σύγκριση με τους… δεδομένους και μονοδιάστατους. Χωρίς να ξεχνάμε και τις πρόσφατες συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν με την Αίγυπτο του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, πλήττοντας άμεσα τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, για τον οποίο έχουμε κουραστεί τα τελευταία χρόνια να ακούμε για το πόσο… απομονωμένος και στριμωγμένος είναι.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Χάθηκε ο αραβικός κόσμος εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Μια γυναίκα, παιδίατρος, που είχε τη δουλειά και τη ζωή της, και φυσικά δεν είχε καμία πρόθεση να ασχοληθεί με το πολιτικό γίγνεσθαι. Μια γυναίκα την οποία μάθαμε μέσα από τη μεγαλύτερη τραγωδία την οποία μπορεί να βιώσει ένας γονιός, να χάσει το παιδί του. Και μάλιστα να το χάσει με τόσο βίαιο τρόπο.

Όσα διαδραματίζονται όλο αυτό το διάστημα στο Κίνημα Ελπίδα, με τις αποχωρήσεις στελεχών και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, επιβεβαιώνουν πόσο δύσκολο είναι το εγχείρημα να σταθεί στην πατρίδα μας μια πολιτική πρόταση χωρίς κανονικούς και έμπειρους πολιτικούς.

Οι κανονικοί και έμπειροι πολιτικοί ωστόσο, θεωρούνται κατά πλειοψηφία και από την πλειοψηφία της κοινωνίας, τοξικοί και φθαρμένοι. Είναι οι ίδιοι το εθνικό πρόβλημα. Και επομένως δεν μπορούν να τους εμπιστευτούν οι πολίτες για να δώσουν λύση σε αυτό το εθνικό πρόβλημα. Δεν μπορούν να τραβήξουν τη χώρα έξω και πάνω από την παρακμή στην οποία οι ίδιοι την οδήγησαν.

Το πραγματικό και μεγάλο στοίχημα για τη Μαρία Καρυστιανού είναι να αντέξει τις ενδογενείς παθογένειες και τα φάλτσα και να φτάσει μέχρι τις εκλογές. Ώστε το ψηφοδέλτιο του κόμματός της να βρίσκεται ενώπιον της κρίσης πρωτίστως των 400.000 νέων ψηφοφόρων, εκείνων που θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Αν ψηφίσουν. Αν πάρουν την απόφαση να φτάσουν στην κάλπη, θα το κάνουν για να τιμωρήσουν, παραδειγματικά, ένα βουρκώδες σύστημα που ήδη ακυρώνει τα όνειρά τους.

Θα ψηφίσουν τιμωρητικά, χωρίς… κοστολογημένα προγράμματα. Και η φιγούρα της Μαρίας Καρυστιανού θα αποτελεί την πλέον δελεαστική επιλογή για να τιμωρήσουν το σύστημα. Κάτι που το γνωρίζει και… το ίδιο το σύστημα.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Μαρία Καρυστιανού και το… σύστημα εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένα κόμμα θα συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό εδρών για να κυβερνήσει μόνο του. Το μεγάλο ζητούμενο είναι αν η ίδια η κοινωνία θα καταφέρει να αποκτήσει τη δική της αυτοδυναμία. Μια αυτοδυναμία που δεν μετριέται σε κοινοβουλευτικές έδρες, αλλά σε συμμετοχή, συνείδηση, ευθύνη και αποφασιστικότητα.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, διαφαίνεται μια κοινωνία πιο ώριμη, πιο απαιτητική και περισσότερο αποφασισμένη να συμμετάσχει ενεργά στις εξελίξεις. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην ανάθεση ευθυνών κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά απαιτεί διαρκή παρουσία, έλεγχο και διεκδίκηση. Η δύναμη της κοινωνίας βρίσκεται στην ενεργοποίηση των πολιτών και όχι στην παθητική παρακολούθηση των γεγονότων.

Τα τελευταία χρόνια καλλιεργήθηκε σε μεγάλο βαθμό η λογική της αποστασιοποίησης. Πολλοί πολίτες ένιωσαν ότι η ψήφος τους δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα και οδηγήθηκαν στην αποχή ή στην αδιαφορία. Έτσι, η κοινωνία, που θα έπρεπε να αποτελεί τον καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων, μετατράπηκε σε θεατή των αποφάσεων που λαμβάνονταν ερήμην της. Η έννοια της κοινωνικής κυριαρχίας παρέμεινε συχνά ένα σύνθημα στους πολιτικούς λόγους, χωρίς να συνοδεύεται από αντίστοιχες πολιτικές που να ενισχύουν τη συμμετοχή και την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Σήμερα, όμως, τα δεδομένα φαίνεται να αλλάζουν. Η αυξημένη κινητοποίηση, ο δημόσιος διάλογος και η διάθεση μεγαλύτερης συμμετοχής δείχνουν ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται πως η ευθύνη για το μέλλον της χώρας δεν ανήκει αποκλειστικά στις κυβερνήσεις ή στα κόμματα. Ανήκει πρωτίστως στους ίδιους.

Η αυτοδυναμία της κοινωνίας σημαίνει μια κοινωνία που δεν περιμένει παθητικά τις εξελίξεις, αλλά τις διαμορφώνει. Μια κοινωνία που ψηφίζει, ελέγχει, απαιτεί διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα. Που δεν εγκλωβίζεται σε διχαστικά διλήμματα, αλλά επιλέγει με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και το μέλλον των επόμενων γενεών.

Αυτή είναι η αυτοδυναμία που έχει πραγματική αξία. Η δύναμη των ενεργών πολιτών να καθορίσουν την πορεία της χώρας, ανεξάρτητα από το ποιος θα βρίσκεται στην εξουσία. Γιατί όταν η κοινωνία είναι πραγματικά παρούσα, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τη φωνή της. Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη η Ελλάδα σήμερα.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο Η αυτοδυναμία της κοινωνίας εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

🤲 Πάμε να σας δώσω ορισμένα ονόματα-φωτιά που θα βρεθούν στο πλευρό του Αντώνη Σαμαρά όταν ανακοινώσει το νέο του κόμμα. Ξεκινάω. Έκλεισε ο γνωστός δικηγόρος Θέμης Σοφός στη Βόρεια Αθήνα, όπως και ο Γιώργος Πατούλης.

Το ίδιο φαίνεται πως συμβαίνει και με τον πρώην βουλευτή Θεόδωρο Φορτσάκη, τον δημοσιογράφο και πρώην υπουργό Πάνο Παναγιωτόπουλο, αλλά και τη δικηγόρο Ιωάννα Γκελεστάθη, τους ανεξάρτητους σήμερα βουλευτές Νίκο Βρεττό και Χάρη Κατσιβαρδά και τον νομικό Θανάση Κοσμόπουλο στη Νότια Αθήνα. Στο πλευρό του θα είναι και ο πρώην υπουργός και πρώην γενικός διευθυντής της ΝΔ Θανάσης Σκορδάς, αλλά και ο καθηγητής του ΕΚΠΑ και πρώην γενικός γραμματέας Ενημέρωσης Γιάννης Παναγιωτόπουλος στη Δυτική Αθήνα, ο πρώην υπουργός και ιατρός Κώστας Μαρκόπουλος στην Εύβοια, η Ολυμπιονίκης και περιφερειακή σύμβουλος Βούλα Πατουλίδου στην Α’ Θεσσαλονίκης, ο αγροτοσυνδικαλιστής Κώστας Ανεστίδης αλλά και ο πρώην βουλευτής Σάββας Αναστασιάδης. Στα ψηφοδέλτια και ο καθηγητής του ΑΠΘ Κώστας Κωτσιόπουλος στη Β’ Θεσσαλονίκης, ο πρώην υπουργός Μάριος Σαλμάς στη Βόρεια Αθήνα, η Εύη Τατούλη στην Αρκαδία, ο Γιώργος Τριανταφύλλου στη Β’ Πειραιά, οι πρώην βουλευτές Άγγελος Τσιγκρής και Θανάσης Νταβλούρος στην Αχαΐα, ο πρώην υπουργός και πρώην ευρωβουλευτής Άκης Γεροντόπουλος, η υγειονομικός Μαρία Γιαλαμά στον Έβρο αλλά και οι περιφερειακοί σύμβουλοι Δημήτρης Σχοινοχωρίτης και Γιάννης Μπούνος στην Αργολίδα.

Αυτά προς το παρών

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο “Υποψηφιότητες” Αντώνη Σαμαρά: Ποιοι “κλειδώνουν”; εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει ένα πολιτικό δράμα, με επίκεντρο το… κενό. Είναι ένα κόμμα χωρίς βουλευτές, μετά τις μαζικές ανεξαρτητοποιήσεις, υπό το πρίσμα της άλωσης από τη μειοψηφία, και της αναμέτρησης της Ρένας Δούρου με τον Παύλο Πολάκη για την ηγεσία του κόμματος. Είναι ένα κόμμα χωρίς ψηφοφόρους, η ολότητα σχεδόν των οποίων έχει ήδη μετακομίσει στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, του Αλέξη Τσίπρα.

Πάνω από όλα όμως, και σε συνέχεια των παραπάνω, είναι ένα κόμμα χωρίς… λόγο ύπαρξης. Και η νέα ηγετική ομάδα Δούρου-Παππά-Πολάκη, που στήριξε με πάθος την… ανορθογραφία Κασσελάκη και αρνείται να συμπορευτεί με τον Αλέξη Τσίπρα, προσφέροντας έτσι χείρα βοηθείας στον Κυριάκο Μητσοτάκη, θα το καταλάβει με επώδυνο τρόπο το βράδυ των εκλογών.

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG2882

Το άρθρο ΣΥΡΙΖΑ: Δραματικές συνθήκες εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Καύσωνας, πυρκαγιές, εκρήξεις, γκαζάκια, κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι «ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε», και στη συνέχεια οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες υποσχέσεις, η ίδια… λήθη.

Για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όλα αυτά φαίνεται να αποτελούν πλέον την κανονικότητα. Επτά χρόνια «επιτυχίες»!

Οι περιβόητοι «άριστοι» αποδεικνύονται κάθε χρόνο εξαιρετικοί μόνο στη διαχείριση της επικοινωνίας, και μαέστροι στα σκάνδαλα, όχι στις επιλύσεις των προβλημάτων.

Και προβλήματα υπάρχουν πολλά…

Σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, πολιτική φθορά που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, και μια κυβέρνηση που παρά τις μεγαλοστομίες του Κυριάκου, δείχνει να αναζητά συνεχώς τον κατάλληλο χρόνο για να στήσει πρόωρες κάλπες, πριν η δυσαρέσκεια παγιωθεί, και τα ποσοστά της πέσουν κάτω από το 20%.

Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση επιχειρεί να προλάβει τις εξελίξεις. Η πολιτική άλλωστε δεν είναι μόνο διακυβέρνηση, είναι και σωστό τάιμινγκ με στόχο την επιβίωση, και την αποφυγή της φυλάκισης (όπως λένε κάποιοι ποταποί).

Όταν η πολιτική ατζέντα γίνεται ασφυκτική, η προσφυγή στις κάλπες συχνά παρουσιάζεται ως η μόνη διέξοδος, η βαλβίδα ασφαλείας.

Περίεργη, πάντως, αυτή η σύμπτωση. Όσο αυξάνεται η εκλογολογία, τόσο πυκνώνουν και οι εντυπωσιακές αστυνομικές επιτυχίες.

Υποθέσεις δεκαετιών λύνονται ξαφνικά, συλλήψεις γίνονται με τηλεοπτικές κάμερες σε πρώτο πλάνο, και τα δελτία ειδήσεων αποκτούν επιτέλους το πολυπόθητο success story.

Αν συνεχίσουμε έτσι, μέχρι τις εκλογές το ελληνικό FBI (άλλη μια επικοινωνιακή σαχλαμάρα) θα βρει μέχρι και τους δολοφόνους του… Χόφα (μπορεί και το πτώμα του)!

Το επικοινωνιακό αποτέλεσμα είναι προφανές, η εικόνα ενός κράτους που λειτουργεί, και αποδίδει δικαιοσύνη!

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες οι θεαματικές συλλήψεις δεν καταλήγουν σε αντίστοιχες καταδίκες στα δικαστήρια.

Σε ένα κράτος δικαίου, αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι τα στοιχεία δεν ήταν επαρκή, είτε ότι η υπόθεση δεν στοιχειοθετήθηκε όπως αρχικά παρουσιάστηκε.

Ωστόσο, η επικοινωνιακή αξία της πρώτης εικόνας έχει ήδη παραχθεί.

Οι τίτλοι γράφτηκαν, τα τηλεοπτικά παράθυρα γέμισαν, και η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε, ανεξάρτητα από την τελική δικαστική εξέλιξη.

Το αν αυτές οι υποθέσεις θα σταθούν αργότερα στα δικαστήρια φαίνεται να ενδιαφέρει πολύ λιγότερο από το πρώτο δελτίο ειδήσεων. Γιατί η επικοινωνία δεν περιμένει τις δικαστικές αποφάσεις.

Αν αργότερα προκύψουν αθωώσεις, ή καταρρεύσουν οι κατηγορίες, η είδηση θα περάσει στα ψιλά. Η πρώτη εικόνα είναι αυτή που μένει…

Σε αυτή την εξίσωση, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει και ένα μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, τα οποία σπάνια δείχνουν την ίδια επιμονή στον έλεγχο της εξουσίας που επιδεικνύουν απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους.

Η ενημέρωση μετατρέπεται πολλές φορές σε δημόσιες σχέσεις, και η κριτική σε υποσημείωση.

Όταν η εξουσία διαθέτει πρόθυμα μικρόφωνα, η πραγματικότητα αποκτά εύκολα δεύτερο ρόλο.

Επιτελικό κράτος λοιπόν…

Αν όμως κάποιος θέλει να δει πώς μοιάζει πραγματικά το «επιτελικό κράτος», αρκεί να κοιτάξει τις αερομεταφορές. Και όχι μόνο το χθεσινό παραλίγο δυστύχημα, όπου επιβάτης κόντεψε να γίνει… αστερόσκονη, αλλά ευτυχώς κράτησε η ζώνη ασφαλείας που φορούσε…

Ραντάρ που παρουσιάζουν προβλήματα, τηλεπικοινωνίες που κάθε τόσο σβήνουν, εκατοντάδες καθημερινά περιστατικά στα 40 και πλέον αεροδρόμια, που κανείς δεν αναφέρει, ανυπαρξία κρατικών ελέγχων, υπηρεσίες που λειτουργούν οριακά, και εργαζόμενοι που προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, αντί να ενισχυθεί ουσιαστικά, βρέθηκε στο επίκεντρο διαδοχικών οργανωτικών αλλαγών, μετατρεπόμενη σε υδροκέφαλο ΝΠΔΔ, απλό πάροχο υπηρεσιών (αεροναυτιλία), που δημιούργησαν περισσότερη γραφειοκρατία, παρά αποτελεσματικότητα.

Διευθύνσεις επί διευθύνσεων, τμήματα χωρίς προσωπικό, αρμοδιότητες που αλληλοκαλύπτονται, και υπάλληλοι που δυσκολεύονται ακόμη και να εντοπίσουν ποιος είναι ο αρμόδιος να εγκρίνει μια απλή υπηρεσιακή διαδικασία… όπως π.χ. η χορήγηση άδειας, ή η αγορά και προμήθεια… μελάνης.

Όταν το οργανόγραμμα θυμίζει λαβύρινθο, που απλά βολεύει κάποιους, το χάος δεν είναι ατύχημα. Είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα.

Ποιο είναι αυτό;

Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι ένα περιβάλλον στο οποίο οι αρμοδιότητες επικαλύπτονται, οι αποφάσεις καθυστερούν, και κανείς δεν γνωρίζει με σαφήνεια ποιος είναι υπεύθυνος για τι.

Με τους «άριστους» η γραφειοκρατία μετατράπηκε σε αυτοσκοπό, και η αποτελεσματικότητα εξαφανίσθηκε… ντάλα καλοκαίρι, και  με την τουριστική (αεροπορική) κίνηση σε φουλ ρυθμούς.

Το αναφέρει κανένα ΜΜΕ; Μπα….

Κάποτε η Νέα Δημοκρατία λοιδορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως παρέα ερασιτεχνών και «σκιτζήδων». Σήμερα πολλοί πολίτες αναρωτιούνται τι απέμεινε από εκείνη τη ρητορική.

Γιατί όταν υπόσχεσαι αριστεία και παραδίδεις μπάχαλο, η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη. Δεν σε κρίνουν με βάση τον προκάτοχό σου. Σε κρίνουν με βάση όσα υποσχέθηκες…

Τελικά, όσο κι αν η επικοινωνία μπορεί να επηρεάζει την επικαιρότητα, η πραγματικότητα έχει τον τελευταίο λόγο. Οι φωτιές δεν σβήνουν με συνεντεύξεις, οι υποδομές δεν επισκευάζονται με τηλεοπτικές εμφανίσεις, και η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Κερδίζεται με αποτέλεσμα, διαφάνεια, και λογοδοσία. Κι αυτά είναι στοιχεία που κρίνονται καθημερινά από την ίδια τη ζωή και, όταν έρθει η ώρα, από την κάλπη…

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα μείνει στην ιστορία για τις κυβερνητικές επιτυχίες.

Θα μείνει για άλλη μια φορά ως υπενθύμιση ότι οι μεγαλόστομες υποσχέσεις περί αριστείας αποδεικνύονται εύκολες στα προεκλογικά φυλλάδια, και πολύ δυσκολότερες στην πράξη.

Και όταν η πραγματικότητα διαψεύδει το αφήγημα, καμία επικοινωνιακή καμπάνια δεν μπορεί να σβήσει τη μυρωδιά του καμένου… άσχετα αν αυτή πνίγεται από τα παλαμάκια των χιλιάδων μετακλητών, και των βολεμένων γενικότερα…

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG28

Το άρθρο Όταν η πολιτική ατζέντα γίνεται ασφυκτική εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.

Από τότε που ανέλαβε τα ηνία της δύσμοιρης αυτής χώρας κυριολεκτικά όλο το φάσμα του εγκλήματος κάνει πάρτι.

Από τους μαφιόζους μέχρι τους μπαχαλάκηδες.

Με αγιάτρευτη πληγή την εγκληματικότητα των νέων. Οι οποίοι… φτιαγμένοι δυστυχώς από ουσίες -που τις βρίσκεις πια μέχρι και στα περίπτερα- έχουν ξεφύγει εντελώς!!!

Κι έρχεται τώρα ο θρασύτατος κύριος Μητσοτάκης ανερυθρίαστα στο παρά πέντε των εκλογών και υποδύεται τον Κάλαχαν με τις συλλήψεις για τις υποθέσεις της Θεσσαλονίκης και της Μαρφίν.

Ακούγαμε τον βασικό προπαγανδιστικό ραδιοφωνικό σταθμό του μητσοτακισμού να γλείφει πατόκορφα τον μέγα ευεργέτη του επειδή επιτέλους έπραξε το αυτονόητο και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε τη μετάδοση γιατί θα λερώναμε το κινητό από την αηδία.

Ημέρα ντροπής για την πολιτική και τη δημοσιογραφία.

Για τον διασυρμό που υπέστη στην Άγκυρα η Αθήνα ωστόσο κουβέντα!

Ούτε για τα παζάρια Τραμπ – Πούτιν για να ξεφορτωθεί ο Ερντογάν τους S-400 αντικαθιστώντας τους με αμερικανικούς κινητήρες για την ανάπτυξη του KAAN, για να αγοράσει F-35 κι ό,τι άλλο του πουλήσουν.

Ρεζίλι γίνατε πάλι με τη σιγουριά που εκπέμπατε περί ναυαγίου.

Είμαστε έτοιμοι να μας σερβίρετε την προδοσία των Πρεσπών του Αιγαίου ως εθνική επιτυχία!

Η νέα σας επικοινωνιακή πομφόλυγα με τις συλλήψεις πάντως το πολύ να κρατήσει μέχρι μεθαύριο.

Κατόπιν θα σκάσει κι αυτή σαν τις προηγούμενες με τον λαό να συνεχίζει να αναστενάζει για να δει πώς θα βγάλει τον μήνα.

Και τον Μητσοτάκη να υποστηρίζει με πάθος τη χρησιμότητα του PosoKanei για την πάταξη της αισχροκέρδειας, όπως σήμερα στη συζήτηση στη Βουλή για την ακρίβεια, μέχρι να πέσει το… απελευθερωτικό μαύρισμα στις κάλπες.

… Σύντροφοι κοψοχέρηδες, βαστάτε!

#np2026 #NPMEDIAGROUP #NPMG28

Το άρθρο Το μητσοτακικό παπατζιλίκι πότε θα το συλλάβουν; εμφανίστηκε πρώτα στο Νίκος Παχύλας.