Θέλουμε πρωθυπουργό που να λέει περισσότερα «όχι» από «ναι»

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου το Μαξίμου θα ανεβάσει ξανά παράσταση όπου θα φλομώσουν τον κόσμο με κούφια λόγια

Το μέλλον του εξαρτάται από το αν θα κάνει τα χατίρια σε διάφορα συμφέροντα, είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό. Και όπως είναι φυσικό, όταν ένας «ηγέτης» κυβερνά με μια τέτοια μυωπική νοοτροπία, το να πει κάποτε «όχι», ακόμα κι αν το καθήκον της θέσης του το επιβάλλει, για εκείνον είναι μια παλαβή ιδέα.

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου το Μαξίμου θα ανεβάσει ξανά παράσταση όπου θα φλομώσουν τον κόσμο με κούφια λόγια. Πουλώντας τζάμπα μεγαλοστομίες στη θεωρία, ενώ στην πράξη λένε το ένα «ναι» μετά το άλλο στα εθνικά θέματα της χώρας, ενάντια στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της κυβέρνησης που απορρέουν από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. 

Τα εθνικά δίκαια διαθέτουν «αιώνιες» όσο και ακλόνητες κόκκινες γραμμές, που δεσμεύουν οποιονδήποτε κάθεται στην καρέκλα του πρωθυπουργού. Είτε ο ίδιος είναι της άποψης ότι το Αιγαίο βολεύει να «διαμοιραστεί» για να κονομήσουν διάφοροι αετονύχηδες είτε όχι.

Το πρόβλημα είναι ότι επί Μητσοτάκη οι κόκκινες εθνικές γραμμές παύουν να είναι συγκεκριμένες, γίνονται σχετικές, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει. Για τον Κυριάκο η εθνική κυριαρχία και τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα μπορούν να επιλέγονται και να ξαναχαράσσονται από τον ίδιο αυθαίρετα. Το όριο στο Δίκαιο της Ελλάδας δεν καθορίζεται πια από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και τις Συνθήκες. Καθορίζεται αποκλειστικά από την ηθική δειλία και τις κυνικές συναλλαγές ενός ηγέτη που δεν διαθέτει κανένα ευρύτερο στρατηγικό σχέδιο. Η έννοια της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματικής στρατηγικής είναι κάτι ανύπαρκτο.

Μέχρι και σε εταιρική διπλωματία, ιδιωτικών συμφερόντων, υποβίβασε την εξωτερική πολιτική της χώρας ο Μητσοτάκης με την υπόθεση του καλωδίου στην Κάσο, μήπως κι αποφύγει να διατελέσει το καθήκον του. Προτιμά να συρρικνώσει τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στα μέτρα της κερδοφορίας κάποιων εταιριών, γαλλικών ή άλλων, παρά να πράξει ό,τι του αναλογεί.

Η φαντασίωση του πρωθυπουργού συνδυάζει την επιθυμία του για άμεσα απτά πολιτικά κέρδη για τον ίδιο μέσω «διευθετήσεων» που ακρωτηριάζουν την Ελλάδα, με μια πλήρη άγνοια των κανόνων της εθνικής αξιοπρέπειας.

Οποτε οι περιστάσεις απαιτούν ανάστημα, ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται ανεπαρκής. Ακόμα και μετά την επίσημη κύρωση του τουρκολιβυκού αποτυγχάνει να καταρτίσει σχέδιο αντιμετώπισης. Πρόκειται για έναν πρωθυπουργό που ξεμπροστιάζεται ως οδυνηρά ακατάλληλος για τη σοβαρότητα της στιγμής.

Για να κρυφτεί, προσπαθεί μέσω επικοινωνιακών μηχανισμών να πείσει τους πολίτες ότι εκεί που για όλα τα κράτη το «όχι» όταν τους κλέβουν έδαφος αποτελεί το αυτονόητο, για την Ελλάδα πρέπει να θεωρείται «απαγορευμένη» λέξη.

Βρισκόμαστε στο επίκεντρο των συνεπειών μιας ολέθριας, βαθιά αυτοκτονικής εξωτερικής πολιτικής. Εστω και τώρα, έστω στο «και ένα», οφείλουμε να αρχίσουμε να λέμε πάλι «όχι» εκεί όπου επιβάλλεται για τα εθνικά μας θέματα. Να ξαναβρούμε τη στοιχειώδη εθνική μας αξιοπρέπεια.

Γιατί όσο η Ελλάδα αποτελεί τη χώρα που έχει απλά ένα κενό εκεί που θα έπρεπε να προτάσσει το εθνικό της ανάστημα, τόσο αποδυναμώνεται όχι μόνο στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, αλλά κυρίως των πολιτών της. Το μόνο που έχει να κάνει η πολιτική ηγεσία είναι απλά να ξαναμάθει ότι κάποιες φορές υπάρχει και το «όχι». Και μόνο αυτό αρκεί για να αφυπνιστεί η εθνική αυτοπεποίθηση ενός ολόκληρου λαού. Οπως τότε.

#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882