Οι περισσότερο απαισιόδοξοι αλλά και ταυτόχρονα ψύχραιμοι μελετητές και αναλυτές της ιστορικής διαδρομής των εθνών, καταλήγουν σε άβολα συμπεράσματα και μελαγχολικές διαπιστώσεις για το αποτύπωμα του ελληνικού έθνους μετά την Απελευθέρωση του 1821. Ένα έθνος αγνώριστο, χωρίς την κουλτούρα και την ταυτοτική αυτοπεποίθηση της διαδρομής μέχρι και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπου κυριαρχούσε η ζωηρή μνήμη των κλαστικών ετών, της Αθήνας της Δημοκρατίας και κάθε άλλης αφετηριακής ιδέας, που επέτρεψε στον δυτικό άνθρωπο να προοδεύσει. Που επέτρεψε στον δυτικό πολιτισμό να αναζητήσει μέσω της διαρκούς και ανατροφοδοτούμενης προόδου, μια διαρκή και ανατροφοδοτούμενη ευημερία, βιώσιμη και απτή για τους πολίτες και τις κοινωνίες.
Η Τουρκοκρατία αφαίρεσε από την εθνική μνήμη την παραπάνω εθνική συνείδηση. Και συνδυαστικά με την επιβίωση των χειρότερων πτυχών του εθνικού dna, κυρίως τη διχόνοια και τον διχασμό, το νέο ελληνικό κράτος μέχρι και σήμερα, διέρχεται διαρκείς κρίσεις. Διέρχεται περιόδους παρακμής, σύνθετης, πολυδιάστατης, πολυεπίπεδης και πολυπαραγοντικής, με μικρές ανάπαυλες φωτεινών στιγμών και περιόδου.
Η τρέχουσα εκδοχή της Ελλάδας είναι έμπλεη στοιχείων παρακμής. Μιας παρακμής που ανθίσταται στη φθορά του χρόνου, επιμένει και μολύνει οριζόντια τον δημόσιο βίο αλλά και την κοινωνική διαστρωμάτωση. Μιας παρακμής που έχει παγιωθεί στον εθνικό κορμό, με τη φθορά να επηρεάζει καταλυτικά και δραματικά κάθε βηματισμό της εθνικής διαδρομής.
Στο κάδρο της εθνικής αυτοαναίρεσης, στον καθρέφτη της εθνικής αυτολύπησης, το πρόσωπο της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με όσα συνόδευσαν την ατιμωτική αποπομπή της από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, δια χειρός του ίδιου του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ξεχωρίζει ως ταυτότητα παρακμής. Ως αποτύπωμα παρακμής. Ως απόδειξη ενοχής της παρακμής που έχει μπολιάσει τη σημερινή Ελλάδα. Πολιτικό σύστημα, επιχειρηματικά συμφέροντα, ΜΜΕ, δημοσιολογούντες και λοιποί παράγοντες του δημοσίου βίου, αντιμετώπισαν την άλλοτε εκλεκτή του Ντόναλντ Τραμπ με ψυχολογία… υποτελούς. Την προσέγγισαν ως… ιθαγενείς.
Ο επίλογος που ήρθε νομοτελειακά, είχε, εξίσου νομοτελειακά, στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Ο ορισμός της οποίας άλλωστε, από τα κλασικά χρόνια, μας θυμίζει ότι αποτελεί «μίμηση πράξεως». Στην περίπτωσή μας ωστόσο, δεν προκύπτει ευκρινές μονοπάτι για τη ζητούμενη και απαραίτητη «κάθαρση». Και η φθορά παραμένει. Η παρακμή αντιστέκεται και εδραιώνεται. Το έθνος παραπατά…
#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882
