Τη μακρινή σήμερα δεκαετία του 1990, λίγο πριν η ανθρωπότητα γυρίσει σελίδα και καλωσορίσει έναν καινούριο αιώνα, ο δυτικός κόσμος και η Ευρώπη πιο συγκεκριμένα, εξελίχτηκαν σε εργαστήριο παραγωγής καινούριας Ιστορίας.
Η ολοκλήρωση του Ψυχρού Πολέμου, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβιώνουν ως μοναδική υπερδύναμη του πλανήτη, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, η Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η επέλαση της γενιάς των σαραντάρηδων στην ηγεσία των ισχυρότερων χωρών του πλανήτη, η απόπειρα πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, η μετακίνηση του εκκρεμούς στις ευρωπαϊκές πρωτίστως κοινωνίες, στη γειτονιά της αναζήτησης νέων αξιακών προτεραιοτήτων, η κάθαρση.
Σε μια Ευρώπη που άλλαζε κατεύθυνση και ταχύτητα, οι κοινωνίες αναζητούσαν «καθαρά χέρια» που θα οδηγούσαν στην παραδειγματική τιμωρία όσων είχαν πρωταγωνιστήσει σε υποθέσεις διαφθοράς και σκανδάλων. Στη γειτονική Ιταλία μάλιστα, με το ομοειδές γενετικό υλικό, η σχετική διεκδίκηση οδήγησε στην ομώνυμη δικαστική επιχείρηση, με τον κωδικό τίτλο «Καθαρά Χέρια» και τον αδέκαστο νομικό Αντόνιο ντι Πιέτρο να ξεχαρβαλώνει το παλαιό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Ρώμης.
Οι εποχές εναλλάσσονται, οι συγκυρίες μεταβάλλονται, η ηθική και αισθητική ενόχληση των κοινωνιών για διεφθαρμένες ηγεσίες και συμπεριφορές ωστόσο, παραμένει αναλλοίωτη, παραμένει επίμονη, παραμένει ζωηρή αφετηρία για ραγδαίες αλλαγές ισορροπιών σε επίπεδο πολιτικών συσχετισμών και κοινωνικής νοοτροπίας.
Μια δεκαετία και βάλε μετά τα εθνοκτόνα Μνημόνια που ήρθαν το 2010 στην Ελλάδα με την υπογραφή του τελευταίου των Παπανδρέου, στην τρέχουσα εκδοχή της χώρας μας επικρατεί στη συνείδηση μιας πλατιάς κοινωνικής πλειοψηφίας, μια γενικευμένη αίσθηση διαφθοράς, οριζόντια στον δημόσιο βίο, σε κάθε πτυχή της δημόσιας σφαίρας και ζωής. Η διαφθορά από μόνη της δεν μπορεί να αποτελέσει πυρηνική παράμετρο μεταβολής των δεδομένων. Η διαφθορά που έρχεται να λειτουργήσει προσθετικά, αθροιστικά, πολλαπλασιαστικά σε μια σειρά από άλλες παθογένειες, προσλαμβάνει χαρακτηριστικά… σφαίρας πάνω από την κάλπη μιας εκλογικής αναμέτρησης.
Ο τεράστιος, φωτεινός, επιδραστικός και αναντικατάστατος Μάνος Χατζιδάκις, διαπίστωνε ότι, κάθε φορά που συνηθίζουμε το τέρας, αρχίζουμε να του μοιάζουμε. Θεμελιώδες διακριτικό γνώρισμα της εθνικής παρακμής στην οποία έχει εγκλωβιστεί η Ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια, είναι η… συνήθεια και αποδοχή της διαφθοράς, η απουσία διάθεσης να ανατραπεί αυτή η κατάσταση, η απώλεια της συλλογικής αυτοπεποίθησης ότι η αποκρουστική αυτή κατάσταση μπορεί να αλλάξει.
Το συντηρητικό τμήμα του εκλογικού ακροατηρίου του τόπου μας, οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι που δύσκολα εκδηλώνονται και ακόμη πιο δύσκολα μετακινούνται από τη μια εκλογική δεξαμενή στην άλλη. Ο Κώστας Καραμανλής με τις δημόσιες παρεμβάσεις του τα τελευταία χρόνια, έχει αφυπνίσει τα αντανακλαστικά αυτού του σημαντικού τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, θυμίζοντας πόσο ενοχλητική είναι η διαφθορά για τους μετριοπαθείς ανθρώπους, και πόσο εύκολα μπορεί να τους εξοργίσει και να τους αγανακτήσει, ώστε να τους ωθήσει να σηκωθούν από τον καναπέ και να φτάσουν στην κάλπη μιας εκλογικής αναμέτρησης. Με αναπόφευκτη εξέλιξη, η διαδρομή τους αυτή να αποκτήσει τιμωρητική πρόθεση και τιμωρητικά χαρακτηριστικά για το εκάστοτε κυρίαρχο σύστημα εξουσίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι τω Γραμμάτων, μιλούν επίσης τα τελευταία χρόνια με ένταση για τη διαφθορά που κυριαρχεί στον εθνικό κορμό. Ο καθένας απευθύνεται σε διαφορετικά και διαφοροποιημένα ακροατήρια, και αθροιστικά όλα μαζί δημιουργούν πολιτικό πρόβλημα για το σύστημα και συνθέτουν εκλογικό μωσαϊκό λογοδοσίας και απόρριψης.
Τελευταίο αλλά πιθανότατα… πρώτο στοιχείο του παζλ που συμπληρώνεται, είναι φυσικά η κυκλοποίηση της Ελλάδας ως… μήτρας της διαφθοράς για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, από τη Λάουρα Κοβέσι. Η Ρουμάνα νομικός, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχει μετατρέψει τη σημερινή Ελλάδα σε συνώνυμο της διαφθοράς. Έχει απλώσει πάνω από τη χώρα ένα πέπλο κρίσης, που αναπόφευκτα επηρεάζει την οικονομία και την επιχειρηματικότητα, με καθυστερήσεις στις εκταμιεύσεις των δεσμευμένων πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης.
Το στοίχημα της διακυβέρνησης του τόπου στο άμεσο μέλλον, θα είναι γεμάτο προκλήσεις. Θα είναι σύνθετο και θα απαιτεί υπερβάσεις σε επίπεδο ηγεσιών. Η κοινωνία περιμένει να «μιλήσει» στις εκλογές που έρχονται.
#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882
