Η περίοδος της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων την προηγούμενη δεκαετία, λειτούργησε αφετηριακά ως μεγάλος επιταχυντής μιας διαφοροποιημένης θεώρησης των πραγμάτων στη χώρα μας, από την κοινωνία ως συλλογικό υποκείμενο και εκλογικό ακροατήριο, αλλά και από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Οι ιδεολογίες παραμέρισαν, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων άρχισαν να γίνονται λιγότερο ευδιάκριτες και η πολιτική ως δρώσα πραγματικότητα σε… κοινή θέα, έχασε ένα μεγάλο μέρος του αξιακού και ηθικού κώδικα που θα έπρεπε να τη συνοδεύει και να τη χαρακτηρίζει, με στελέχη να μετακινούνται αβίαστα και χωρίς εσωτερικό φρένο ή δισταγμό, από το ένα κόμμα στο… αντίπαλο, κάποιο το οποίο αντιμάχονταν και πολεμούσαν στο σύνολο της μέχρι τότε διαδρομής τους στον δημόσιο βίο.
Πυρηνική επίπτωση μιας τέτοιας αλλοίωσης και δυσμορφίας του αξιακού κώδικα του πολιτικού συστήματος και των εκφραστών και πρωταγωνιστών του, ήταν η βαθιά και προχωρημένη, η παγιωμένη απαξίωση των κοινών από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Μια άβολη συνθήκη καινούριας πραγματικότητας, που εκφράστηκε και αποτυπώθηκε στα θηριώδη ποσοστά αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες, ποσοστά ενοχλητικά, σχεδόν προσβλητικά, για το ιστορικό αποτύπωμα και παρελθόν του έθνους που ακόμη μνημονεύεται από τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας ως το «μαιευτήριο» της Δημοκρατίας.
Αυτά τα τελευταία 16 χρόνια, μετά τις μοιραίες εκλογές του «λεφτά υπάρχουν», του 2009, ζούμε σε συνθήκες διαρκούς και ανατοφοδοτούμενης ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Στην τρέχουσα συγκυρία προετοιμαζόμαστε για ακόμη ένα «επεισόδιο» του σχετικού σεναρίου…
Η οργή αναζητεί πολιτική έκφραση
Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού… σε δόσεις, δεν αποτελεί καινούριο δεδομένο για το έθνος μας. Μια ψύχραιμη προσέγγιση της τρέχουσας πραγματικότητας με την οργή της κοινωνίας να αναζητεί πολιτική έκφραση και εκπροσώπηση, οδηγεί σε επανασχεδιασμό και επανακάλυψη των δεδομένων με τα οποία θα κινηθεί το πολιτικό σκηνικό το επόμενο χρονικό διάστημα.
Με την ελληνική κοινωνία να έχει απωλέσει προ πολλού την ψυχραιμία της, και να αναζητεί και πάλι την «αλλαγή», έστω και χωρίς να της προσδίδει συγκεκριμένα και διακριτά γνωρίσματα, η διαγραφόμενη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού θα εκταθεί στις πολλές κάλπες του μέλλοντος. Με τη μια να διαμορφώνει την ταυτότητα της επόμενης.
Η χαμηλή ποιότητα του πολιτικού προσωπικού
Κεντρικό ρόλο σε αυτό το δυσανάγνωστο σκηνικό το οποίο διαμορφώνεται, διαδραματίζει αναπόφευκτα η χαμηλή ποιότητα του πολιτικού προσωπικού που έχει στα χέρια του τη γενική διεύθυνση του τόπου τα πολλά τελευταία χρόνια.
Όταν οι πολιτικοί δεν μπορούν να εμπνεύσουν, το βαρύ τίμημα της απογοήτευσης που βιώνει η κοινωνία, το πληρώνει η ίδια η έννοια της πολιτικής. Η μετριοπάθεια, η σύνεση, η κοινή λογική υποχωρούν. Και τη θέση τους στο κέντρο της πολιτικής δράσης, έρχονται να καταλάβουν τα άκρα και οι ακρότητες που τα συνοδεύουν. Με τους εισοδηματίες του μίσους και του διχασμού, να αλλοιώνουν ασυγχώρητα τον εθνικό κορμό.
#np2026 #NPMediaGroup #NPMG2882
