Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ότι η πολιτική της κίνηση θα ανταποκριθεί στι υψηλές προσδοκίες, αφού στην πορεία θα δώσει και αυτή τις εξετάσεις της στην κοινωνία
🤲 Το πολιτικό μας σκηνικό είναι κουρασμένο, μέτριο και αναποτελεσματικό. Τις περισσότερες φορές ζει με περασμένες δόξες. Ο πρωθυπουργός, το τρέχον «μοντέλο» μιας οικογενειακής επιχείρησης από επαγγελματίες πολιτικούς, δυσκολεύεται να μην κάνει ορθογραφικά λάθη ακόμα και σε απλές αναρτήσεις. Ο Ανδρουλάκης δεν λέει να απογειώσει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας βαριόταν να κάνει αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη μέχρι να αποφασίσει να κάνει Ι.Χ. κόμμα.
Σ’ αυτό το σκηνικό, πώς γίνεται να αντιμετωπίζει το πολιτικό-μιντιακό σύστημα τη Μαρία Καρυστιανού σαν τον Τσόρτσιλ; Γιατί το οικονομικό της πρόγραμμα δεν έχει σχεδιαστεί στην τελευταία λεπτομέρεια; Γιατί ο λόγος της δεν ήταν επαρκώς επαγγελματικός; Γιατί δεν επιδεικνύει καμία κυβερνητική εμπειρία;
Επειδή δεν έχει. Μέχρι πριν από τρία χρόνια δούλευε ως παιδίατρος. Εβλεπε παιδιά ασθενείς σε ένα γραφείο. Δεν είχε ιδέα από μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, από στατιστική, από τον επεξεργασμένο λόγο για τις τηλεοπτικές εκπομπές.
Αλλά οι επαγγελματίες πολιτικοί μας και το «πιστό τους» μιντιακό σύστημα απαιτούν απ’ την Καρυστιανού να τρέξει προτού καν περπατήσει. Θα είχε λογική αν με παρόμοιων αξιώσεων στάνταρντ έκριναν και τις ανεπάρκειες των υπόλοιπων πολιτικών, είτε κυβερνούν είτε αντιπολιτεύονται.
Η Καρυστιανού ισχυρίζεται ότι θέλει να δώσει την εξουσία πίσω στους πολίτες. Τι ψάρια θα πιάσει και αν θα καταφέρει να τους εμπνεύσει είναι ακόμη άγνωστο. Το μόνο που ήδη ξέρουμε είναι ότι η πολιτική της παρουσία ξενίζει επειδή έσπασε τα στεγανά.
Δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό που εκμεταλλεύεται την εξουσία του για το δικό του ιδιωτικό συμφέρον. Αντίθετα, μπήκε στην πολιτική επειδή το σημερινό σύστημα της στέρησε βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της. Να μη χάσει την κόρη της τζάμπα και βερεσέ. Να πάρει απαντήσεις για το πώς και γιατί ακριβώς τη στερήθηκε.
Το πρόβλημα δεν είναι η Καρυστιανού, που ακόμη δεν είναι δυνατόν να κριθεί. Θα δώσει τις εξετάσεις της στην κοινωνία. Αλλά όταν βιάζονται να την αποδομήσουν μεθοδευμένα με το σκεπτικό ότι δεν διαθέτει… πολιτική εμπειρία χρόνων, δείχνει ότι το πραγματικό πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος είναι να ελέγχει ποιος μπαίνει στην πολιτική και γιατί.
Πριν από οκτώ μήνες, στις 22/9/25, σχεδόν προεξοφλούσαμε από αυτήν εδώ τη στήλη της «δημοκρατίας» ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον «έτοιμη να αναλάβει τον πολιτικό της ρόλο». Και πράγματι, από προχθές έγινε η ιδρύτρια ενός πολιτικού σχηματισμού, της Ελπίδας για τη Δημοκρατία.
Μετά τις σχετικές ανακοινώσεις στην εκδήλωση και την παρουσίαση αρκετών προσώπων που θα βρίσκονται μαζί της σε αυτή την προσπάθεια, άρχισε να δέχεται μαζικές επιθέσεις. Από διαφορετικές κομματικές αφετηρίες, φανερές ή υπόγειες, με υπογραφή ή από στρατευμένα τρολ, με μια κάποια υποτυπώδη επιχειρηματολογία ή και με βρόμικα υπονοούμενα.
Από προχθές η Καρυστιανού, μια απλή γυναίκα, επιστήμονας, μητέρα και με καθημερινά προβλήματα μέχρι πριν από τρία χρόνια, δέχεται κριτική σαν να ήταν η πρωθυπουργός της χώρας για χρόνια. Μέσα στο πένθος της και στον γολγοθά της αναζήτησης δικαιοσύνης για τη Μάρθη θα έπρεπε να έχει προλάβει από το 2023 να γνωρίζει την ιστορία της Μέσης Ανατολής, τους λόγους που το Ιράν δεν τα βρίσκει με τις ΗΠΑ, τις λύσεις για το Κυπριακό και τους τρόπους για να πέσει ο πληθωρισμός στην Ελλάδα ή να αξιοποιηθεί καλύτερα το πλεόνασμα.
Ειδικά οι τελάληδες του Μητσοτάκη που έχουν αρχίσει τον… αγώνα τους από χθες στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις επιχειρούν να πείσουν ότι ο Κυριάκος είναι ένας καταρτισμένος πολιτικός, κρύβοντας ότι είναι ο κυβερνήτης της πιο διεφθαρμένης διακυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και μιας διαρκούς επίδειξης ασχετοσύνης και γκαφών που κοστίζουν στον τόπο.
Το ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορεί να ανέβει ούτε μισή μονάδα στις δημοσκοπήσεις απέναντι σε μια κυβέρνηση υποδίκων, ο ΣΥΡΙΖΑ, που αυτοκαταστράφηκε μέσα σε ένα καλοκαίρι, το ΚΚΕ, ο Βελόπουλος, ο Μητσοτάκης, η οικογένεια του οποίου είναι στη Βουλή 150 χρόνια, όλοι είναι βαθύτατοι γνώστες πολιτικής. Εκτός από την… Καρυστιανού.
Κανείς απ’ όλους όσοι ισχυρίζονται ότι είναι πολιτικοί γκουρού μπορούν να εξηγήσουν πώς έφτασαν την Ελλάδα το 2010 στη χρεοκοπία. Πώς τη χαντάκωσαν με τα Μνημόνια διαλύοντας έναν ολόκληρο λαό. Και πώς συντηρούν με την αντιπολιτευτική ανυπαρξία τους τον Μητσοτάκη μόνο πρώτο και με διαφορά έπειτα από επτά χρόνια σκανδάλων.
Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ότι η πολιτική κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού θα ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες. Οτι θα ενώσει τον κόσμο που θα την ακολουθήσει ή σταδιακά θα αρχίσει να τον χάνει με διαρροές προς άλλα κόμματα. Οτι οι επιλογές προσώπων θα δικαιωθούν ή κάποιες εξ αυτών θα αποδειχθούν λανθασμένες.
Αυτό που όλοι γνωρίζουν, όμως, είναι ότι η Καρυστιανού δεν ήρθε μόνη της στην πολιτική. Την «έφεραν» τα λεγόμενα συστημικά κόμματα. Μια κυβέρνηση συγκάλυψης και μια αντιπολίτευση ανίκανη να πιέσει τον Μητσοτάκη για την αλήθεια στο έγκλημα των Τεμπών.
Ανεξάρτητα αν και η ίδια μπορεί να έχει κάνει κάποιες άστοχες τοποθετήσεις ή όχι σε πρόσφατες δηλώσεις, το σίγουρο είναι πως η Καρυστιανού τώρα μπαίνει στην πολιτική. Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ύποπτο ότι αντιμετωπίζεται σαν να κυβερνούσε 10 χρόνια.
Μαρία Καρυστιανού – Ιδρύτρια κόμματος Ελπίδα για τη Δημοκρατία, γιατρός, μητέρα θύματος Τεμπών
Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1973 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου το 2000. Ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Από το 2011 εξειδικεύτηκε στην Αγγλία, στην Παιδοκαρδιολογία.
Διατηρεί παιδιατρείο και είναι εξωτερικός συνεργάτης του Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου και της Κλινικής του Αγίου Λουκά, στη Θεσσαλονίκη. Είναι η μητέρα της 19χρονης Μάρθης, που σκοτώθηκε στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, και πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων στα Τέμπη. Στις 7 Ιουλίου 2025 παρέδωσε στο ελληνικό Κοινοβούλιο περισσότερες από 1,3 εκατ. διαδικτυακές υπογραφές πολιτών για την κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, προκειμένου και τα πολιτικά πρόσωπα να δικάζονται χωρίς προνομιακή μεταχείριση, αλλά όπως όλοι οι άλλοι πολίτες. Στις 21 Μαΐου 2026 ανακοίνωσε την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα με το όνομα Ελπίδα για τη Δημοκρατία.
#np2026 #NPMediaGroup2882
