Άσχετα από τις δημοσκοπήσεις, και άσχετα από το ξέπλυμα που κάνουν στην κυβέρνηση τα «αδέκαστα» ΜΜΕ, κυρίως της τηλεόρασης (ονόματα δεν λέμε, όλοι τα γνωρίζουμε), το πιο περίεργο είναι πως όσο η κυβέρνηση των «αρίστων» βυθίζεται στα σκάνδαλα, και στην ανυποληψία, τόσο αυξάνονται οι φωνές, επώνυμες, ανώνυμες, και ενδιάμεσες, στα σόσιαλ μύδια (φέσιμπουκ, κλπ.), που τη στηρίζουν με πάθος!
Τι έγινε ρε παιδιά;
Δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, λογαριασμοί που εξυμνούν το έργο του Κυριάκου, με κάποιους (πειραγμένους θα έλεγα, αν δεν τα παίρνουν) να τον χαρακτηρίζουν «ισόθεο», και να επιμένουν πως δεν πέφτει με τίποτα, θα ξαναβγεί πανηγυρικά, και αν (μακριά από εδώ) τον χάσει η χώρα… τότε πάμε ντουγρού για το χάος!
Αν μπει δηλαδή κάποιος «εξωγήινος» στο φέσιμπουκ θα νομίζει ότι είμαστε η χώρα του «όλα καλά και ανθηρά», άσχετα αν η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Καταλαβαίνω το «μαύρο χρήμα» που πέφτει σε μίσθαρνες πένες στα σάιτς, σε χιλιάδες τρολς στα σόσιαλ μύδια, σε διάφορες «ομάδες αήθειας» (sic) κ.ά. αλλά λίγο έλεος… κάντε λίγο κράτει ρε σεις. Ούτε ο Σύριζας δεν πλήρωνε τόσους πολλούς επαγγελματίες κόλακες.
Εδώ η ακρίβεια ανεβαίνει πιο γρήγορα κι από το διαστημόπλοιο ΑΡΤΕΜΙΣ, η εγκληματικότητα κάνει υπερωρίες, οι «πρόσφυγες πολέμου» συνεχίζουν να καταφτάνουν κατά εκατοντάδες καθημερινά, οι (αντικρατιστές) διορισμένοι μετακλητοί κοντεύουν να γίνουν πιο πολλοί κι απ’ τους κανονικούς δημοσίους υπαλλήλους, και τα σκάνδαλα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή.
Και όμως, στην κορυφή της πυραμίδας, ο πρωθυπουργός μας, ο «μεγάλος τιμονιέρης» όπως τον λένε ουκ ολίγοι, στέκεται αγέρωχος, με το βλέμμα του ανθρώπου που μόλις έμαθε ότι όλα πάνε τέλεια, ή γιατί χάνει λάδια, ή γιατί υποκρίνεται σε επίπεδο «οσκαρικού» ηθοποιού, ή γιατί απλώς δεν άκουσε ποτέ το αντίθετο, μιας και περιβάλλεται από συνενόχους και γλείφτες.
Και η κυβέρνηση του, αυτή των «αρίστων» δηλαδή, συνεχίζει ακάθεκτη, άσχετα αν αρκετοί βουλευτές της κατηγορούνται επίσημα από την ευρωπαϊκή εισαγγελία (η ελληνική κάνει πως κοιμάται) για συμμετοχή σε σκάνδαλα και ρουσφέτια, και μάλιστα δυο πρώην υπουργοί της κινδυνεύουν ακόμη και με προφυλάκιση (όνειρο ζω μη με ξυπνάτε)!
Άριστοι στο να υπόσχονται, άριστοι στο να εξηγούν γιατί δεν φταίνε, και άριστοι στο να εμφανίζουν την πραγματικότητα σαν ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα που θα λυθεί… κάποια στιγμή.
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή παρεξήγηση… κάποιοι από αυτούς τους «αρίστους» φαίνεται να έχουν μια δημιουργική, και ερωτική θα έλεγε κανείς, σχέση με τα πτυχία τους.
Και άντε το να μην έχεις πτυχίο ΑΕΙ δεν είναι κακό. Εδώ κοτζάμ υπ. Παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και δεν είχε περάσει ούτε απ’ έξω από πανεπιστήμιο.
Το να διατυμπανίζεις όμως ότι είσαι «επιστήμων», και μάλιστα
ανύπαρκτου κολεγίου του εξωτερικού, με έδρα το Μπραχάμι, είναι αν μη τι άλλο και ανήθικο και βδεληρό.
Βέβαια, ο συγκεκριμένος είναι καθ’ έξιν ψεύτης, μιας και στα 55 του χρόνια έχει κολλήσει, λέει, 15.000 ένσημα στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που σημαίνει πως αν δούλεψε ποτέ, αυτό θα πρέπει να ξεκίνησε πολύ πριν η μαμά του γνωρίσει τον μπαμπά του… αλλιώς δεν εξηγείται.
Να δείτε που σε λίγο θα μας πει πως υπηρέτησε και ως ΟΥΚάς.
Άλλωστε ο πρώτος ψεύτης είναι που «υπουργεύει»;
Εδώ μιλάμε για μπανανία.
Υπήρξαν και υπάρχουν κι άλλοι, ουκ ολίγοι (ε, Γιάνη;)
Αλλά ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχεις έμφυτη αυτοπεποίθηση, περίσσιο θράσος, και μπόλικα ένσημα στην αφισοκόλληση;
Κι αν αυτό δεν πείθει, υπάρχει και η άλλη κατηγορία: εκείνοι που δεν χρειάζονται πτυχία γιατί έχουν κάτι ανώτερο, το πολιτικό ένστικτο, και κυρίως εκείνο της ιδιοτέλειας.
Μπορεί να μη γράφουν σωστά το όνομά τους, αλλά γράφουν ιστορία. Λάθος μερικές φορές, αλλά ιστορία.
Στο μεταξύ, η καθημερινότητα εξελίσσεται σε ένα είδος (στημένου) reality show.
Ο πολίτης προσπαθεί να επιβιώσει με τιμές που θυμίζουν διαστημικό πρόγραμμα, ενώ παρακολουθεί ειδήσεις που μοιάζουν με σενάριο κακής βραζιλιάνικης σαπουνόπερας.
Μίζες, αποκαλύψεις, διαψεύσεις, επιτροπές, κυβερνητικοί φανφαρονισμοί, και στο τέλος… διάλειμμα για διαφημίσεις, ή για τον μεγάλο διαγωνισμό με μόλις 3.99 ευρώ το sms.
Γιατί η ζωή συνεχίζεται, και πρέπει να καταναλωθεί.
Και όμως, παρ’ όλα αυτά, ο πρωθυπουργός παραμένει στη θέση του, κορδωμένος σαν παγόνι. Πώς γίνεται αυτό;
Οι θεωρίες πολλές…
Η πρώτη λέει ότι η αντιπολίτευση είναι τόσο αόρατη, τόσο λίγη, που αν την ψάξεις με μικροσκόπιο, θα βρεις μόνο ίχνη ύπαρξης. Είναι εκεί, αλλά… δεν είναι (σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ, κάπως).
Μοιάζει με εκείνον τον φίλο που λέει πάντα «ό,τι χρειαστείς, εγώ είμαι εδώ», και μετά μην τον ξαναείδατε…
Η δεύτερη θεωρία αφορά τον λαό. Όχι ότι δεν καταλαβαίνει, κάθε άλλο. Απλώς έχει αναπτύξει ένα είδος υπαρξιακής αντοχής. Ένα «έλα μωρέ, τι να κάνουμε τώρα», «σάμπως οι άλλοι καλύτεροι είναι;», που λειτουργεί σαν εθνικό αντικαταθλιπτικό.
Ο Έλληνας δεν είναι απαθής, είναι απλώς κουρασμένος.
Και όταν είσαι κουρασμένος, το να αλλάξεις τον κόσμο μοιάζει πιο δύσκολο κι από το να βρεις θέση στάθμευσης σε πόλη, ή πρώτο τραπέζι στον… Αργυρό.
Η τρίτη θεωρία είναι πιο μεταφυσική… το περίφημο άστρο του «μητσοτακέικου».
Το είχε ο μπαμπάς, το έχει και ο υιός…
Κάποιοι άνθρωποι έχουν τύχη. Άλλοι έχουν πολύ τύχη. Και μετά υπάρχει αυτό το επίπεδο, όπου ό,τι κι αν γίνει, απλώς… δεν κολλάει. Τεφλόν λέμε!
Σαν να έχεις ενεργοποιήσει cheat codes στην πραγματικότητα. Σκάνδαλο; Δεν πειράζει.
Κρίση; Θα περάσει.
Οργή; Θα ξεθυμάνει.
Μίζες; Ε, και; Για την ψυχή της μάνας μας πολιτευόμαστε;
Είναι σαν ο «ανέμελος γόνος» να παίζει σε beginner’s mode, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είμαστε στο expert… τσιτωμένοι.
Και τέλος, υπάρχει και η πιο τολμηρή θεωρία, ότι ίσως δεν πρόκειται για πολιτική, αλλά για κάτι πιο… υπερφυσικό.
Γιατί όταν τα πράγματα πάνε τόσο στραβά και παρ’ όλα αυτά τίποτα δεν αλλάζει, αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τους νόμους της φυσικής. Ίσως και της λογικής.
Ίσως μάλιστα της κοινής λογικής… λέτε να είναι εξωγήινος; Χρονοταξιδιώτης;
Ο εξαποδώ;
Το θηρίο; Χμ;
Όπως και να έχει, αυτός είναι στο Μαξίμου και κυβερνά ακάθεκτος, κι εμείς κοιτάμε το απλησίαστο μοσχαράκι, και τις πανάκριβες μπάμιες, παρακαλώντας να σταματήσουν τους πυραύλους οι Χούθι… μπας και ξαναφάμε σαλάμι.
Η πραγματικότητα δηλαδή παραμένει πεισματάρα.
Οι τιμές δεν πέφτουν επειδή το είπαν στις ειδήσεις, ούτε επειδή παλεύει για εμάς ο Αυτιάς στο ευρωκοινοβούλιο (χα, χα χα)…
Τα προβλήματα δεν λύνονται επειδή βαφτίστηκαν «προκλήσεις». Και η αγανάκτηση δεν εξαφανίζεται, επειδή δεν τη βλέπει ο Πορτοσάλτε… απλώς μαζεύεται, περιμένει, ωριμάζει, και ενίοτε ξεσπάει.
Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να σκάβουμε μέχρι να βρούμε τον πραγματικό πάτο.
Με χιούμορ, γιατί αλλιώς δεν βγαίνει.
Με ειρωνεία, γιατί είναι πιο φθηνή από τη βενζίνη.
Με χλεύη, γιατί είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο… απέναντι στους χοντρόπετσους, που τα παίρνουν από παντού ανερυθρίαστα!
Και με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, σε αυτή τη χώρα του «όλα καλά», κάποιος θα πει το αυτονόητο: «Μήπως να δοκιμάσουμε να πάει και κάτι σωστά;».
Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, θα μου πείτε, και θα έχετε και δίκιο…
Χριστός Ανέστη!
ΥΓ- Να δείτε που θα πάει φυλακή ο Σερραίος σπινθηροβόλος γόνος, και η Πόπη Φεράρι θα συνεχίζει να διασκεδάζει αμέριμνη στα μπουζούκια της Καρδίτσας, κι ο Φραπές θα παίζει τάβλι αμέριμνος στα καφενεία…
Τα ύστερα του κόσμου δηλαδή!
#np2026 #NPMediaGroup2882
