Στη δική μας γωνιά του κόσμου, τη θρυλική Γρεκία, όπου οι ειδήσεις θυμίζουν περισσότερο τρέιλερ αποκαλυπτικής ταινίας παρά καθημερινό δελτίο, και η ζωή μας είναι σαν ένα λούνα παρκ του τρόμου, μιας και ποτέ δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, εμείς βρήκαμε το μυστικό της εσωτερικής γαλήνης: το τηλεκοντρόλ.
Διότι, τι κι αν πόλεμοι συνταράσσουν την περιοχή μας, τι κι αν οι τιμές ανεβαίνουν πιο γρήγορα κι από τη θερμοκρασία τον Αύγουστο, τι κι αν σε λίγο δεν θα έχουμε πετρέλαιο και φυσικό αέριο;
Υπάρχει πάντα ένα νέο επεισόδιο να δούμε στο ΝΕΤΦΛΙΞ, μια σειρά στο ΜΕΓΚΑ, μια ακόμη μεταγραφή (παλτό) να σχολιάσουμε, ένα τραγούδι της Γιουροβίζιον να θαυμάσουμε, κι ένα τσιφτετελοπόπ ή σκυλοτράγουδο να αναλύσουμε σε νυχτερινό μαγαζί, όπου ντίρλα από τις μπόμπες, και καλυμμένοι με μαραμένες γαρδένιες (από νεκροταφείο) με φωτισμό που θυμίζει αποκάλυψη, εμείς… διασκεδάζουμε.
Αυτή είναι η σύγχρονη Γρεκία…
Όπου παρά τους πολέμους και τα χίλια μύρια προβλήματα που λέγαμε, κυρίαρχη είδηση αποτελεί ο θάνατος μιας 19χρονης από κοκαΐνη, την ώρα που συμμετείχε με μια τρανς σε ζωντανό ροζ βίντεο online επί πληρωμή!
Αλβανοί ναρκέμποροι, τραμπούκοι πρώην αρσιβαρίστες, τραβέλια, βιζιτούδες, Ρομά, 66χρονοι ανώμαλοι χορηγοί, και άλλα τέτοια πολλά που αποδεικνύουν πως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είναι αλλού…
Βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης των «αρίστων» δηλαδή, που έτσι βρίσκουν χρόνο να πάρουν ανάσες, και να προετοιμάζονται για το επόμενο ρεσάλτο στα δημόσια ταμεία, αυξάνοντας τα ακίνητά τους.
Μια κυβέρνηση, που ανάμεσα σε ένα σκάνδαλο και μια «παρεξήγηση», συνεχίζει το δύσκολο έργο της.
Δύσκολο, διότι απαιτεί τεράστια συγκέντρωση για να εξηγείς πώς «δεν έγινε και τίποτα» ενώ έχουν γίνει… τα πάντα.
Διαφθορά; Μικρή λέξη. Σχεδόν τρυφερή. Σαν να λες «μια αταξία» για κάποιον που έβαλε το χέρι στο ταμείο μέχρι τον αγκώνα.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ο μέσος πολίτης που λέγαμε δίνει τον δικό του αγώνα: να προλάβει το επόμενο επεισόδιο της σειράς πριν πέσει το ιντερνέτι, ή πριν του το κόψουν μιας και δεν έχει να το πληρώσει, εκτός κι αν δώσει επίδομα και γι’ αυτό ο ανέμελος γόνος -πατερούλης, που μας κυβερνά… αφού..
Διότι εκεί κρίνονται τα μεγάλα. Θα τα φτιάξει τελικά ο πρωταγωνιστής με την αγαπημένη του;
Θα πάρει πρωτάθλημα η ομάδα του;
Θα βγάλει καινούργιο σουξέ η τραγουδιάρα με το ντεκαπέ μαλλί, για την οποία κλείσαμε τραπέζι το ερχόμενο Σάββατο;
Θα συνεχίσει να έχει πρωινή εκπομπή η σιτεμένη μπίμπο, ή θα πολιτευτεί και αυτή για να μας σώσει;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που καίνε.
Ποιος Μακάριος, ποιος Καραμανλής του Αχιλλέα, ποιος ΟΠΕΚΕΠΕ, ποια Πόπη Φεράρι, ποιο Predator, και τρίχες κατσαρές;
Είπα Predator και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Σάκη (φανατικό οπαδό του υπαρκτού μητσοτακισμού, με γιο μετακλητό σε γραφείο υφυπουργού), που όταν του το ανέφερα τις προάλλες, με ρώτησε «Ηλεκτρικό είναι; Κινεζιά; Πόσα άλογα βγάζει;».
Αυτοί είμαστε… Όλοι έτοιμοι να πάμε σε τηλεοπτικό παιχνίδι γνώσεων.
Από αυτά που οι παίκτες δεν έχουν ακουστά τον Στάλιν, αλλά ξέρουν απ’ έξω τους στίχους των τραγουδιών του Μαζώ!
Η ακρίβεια λοιπόν καλπάζει, αλλά εμείς εκεί… σταθεροί πυλώνες, που στηρίζουν τους κερδοσκόπους. Πώς; Προσαρμοζόμαστε.
Μικραίνουμε τις μερίδες, μεγαλώνουμε την υπομονή μας, και επενδύουμε σε ληγμένα μακαρόνια, ή σε κανονικά, που όμως έχουν αποκτήσει σχεδόν συλλεκτική αξία. Όσο για το μοσχαράκι, αυτό θα είναι σαν τους ελέφαντες… κάτι που δεν θα έχουν δει ποτέ τα παιδιά μας παρά μόνο σε ντοκιμαντέρ.
Το σούπερ μάρκετ πλέον θυμίζει γκαλερί… κοιτάς, θαυμάζεις, και φεύγεις χωρίς να αγγίξεις.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη σουρεαλιστική ισορροπία, τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Μα καλά, αυτή είναι η περίφημη δημοκρατία;
Εκείνη που μάθαμε στο σχολείο, με τα υψηλά ιδανικά και τις αρχές;
Ή μήπως μια πιο… σύγχρονη εκδοχή της, όπου όλοι έχουν ίση ψήφο, αλλά όχι απαραίτητα ίση διάθεση, ή ικανότητα να την αξιοποιήσουν;
Διότι, μην ξεχνάμε, όλοι οι παραπάνω που ανέφερα (τραβέλια, αρσιβαρίστες, βιζιτούδες, ναρκομανείς, κλπ.) ψηφίζουν, με ψήφο ίση με εκείνη του… Νανόπουλου, ή του Διονύση του πολύτεκνου, πτυχιούχου με διδακτορικό στα οικονομικά, που δουλεύει 10ωρα καθημερινά ως λογιστής για να ζήσει την οικογένειά του, και είναι και χαρούμενος διότι μέχρι πρόσφατα ήταν… ντελιβεράς.
Ας είμαστε ειλικρινείς, η ψήφος είναι σαν τη συνδρομή στο γυμναστήριο. Την έχεις, την πληρώνεις (με την έννοια της ευθύνης), αλλά δεν τη χρησιμοποιείς όσο θα έπρεπε. Και μετά απορείς γιατί δεν βλέπεις αποτέλεσμα.
Έτσι, οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, εκείνοι οι ακούραστοι μαραθωνοδρόμοι της καρέκλας, βρίσκουν χώρο να κάνουν… δημιουργικά πράγματα. Χωρίς πολλά εμπόδια.
Χωρίς πολλές ενοχλητικές ερωτήσεις.
Άλλωστε, όταν ο άλλος ασχολείται αποκλειστικά με το αν ο διαιτητής έδωσε σωστά το πέναλτι, δύσκολα θα ασχοληθεί με το αν κάποιος «έδωσε» δημόσιο χρήμα σε λάθος τσέπες.
Και μην παρεξηγηθώ… δεν είναι κακό να βλέπεις βραζιλιάνικες σειρές, ή να υποστηρίζεις την ομάδα σου, ή να ακούς ολημερίς «σουξέ». Κακό είναι όταν αυτά γίνονται το μοναδικό φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπεις τον κόσμο.
Όταν η πραγματικότητα γίνεται background noise, που απλά προσπερνάς όπως τις διαφημίσεις.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι όλοι έχουμε ίση ψήφο.
Ίσως το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε όλοι ίση… διάθεση να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτή η ψήφος.
Γιατί η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα κουτάκι που τσεκάρεις κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι κάτι που απαιτεί συμμετοχή, κρίση, και δυστυχώς για κάποιους λίγη λιγότερη τηλεόραση, και λίγο λιγότερα σκυλάδικα…
Μέχρι τότε, ας χαμηλώσουμε λίγο την ένταση στο σαλόνι, και ας ανεβάσουμε την ένταση στη σκέψη.
Γιατί αλλιώς, το μόνο που θα αλλάζει σε αυτή τη χώρα θα είναι οι πρωταγωνιστές στις σειρές, όχι στην πραγματική ζωή, με πιο πιθανό σενάριο οι πρωταγωνιστές αυτοί (μαϊντανοί τηλεστάρ) να ψηφίζονται από εμάς για να μας εκπροσωπούν στη Βουλή και στας Βρυξέλλας…
Το έχουμε δει το έργο!
ΥΓ- Άκουγα χθες τον Κ.Κ. του Αχ. να λέει (καταχειροκροτούμενος) στη Βουλή πως είναι αθώος, και διώκεται μόνο λόγω του επωνύμου του (ή κάπως έτσι).
Το ότι εκλέγεται, πολιτεύεται, και ζει στην πούδρα χρόνια τώρα μόνο λόγω του επωνύμου του δεν μας το είπε ποτέ… τώρα το κατάλαβε; Που σφίξανε τα γάλατα;
#np2026 #NPMediaGroup2882
