Ο νεαρός φέρελπις και αυτοδημιούργητος, πλην όμως γόνος, πρίγκιπας του προτεκτ… πριγκιπάτου της Γρεκίας, ο επονομαζόμενος και ανέμελος, δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους ηγέτες της εποχής του.
Στα 50 του είχε ήδη σπουδάσει κοινωνιολογία σε κορυφαίο πανεπιστήμιο της Αμερικής, και είχε γράψει πολλά μα πάρα πολλά ένσημα εργαζόμενος ως υψηλόβαθμος και κορυφαίος οικονομολόγος-κοστολόγος σε σημαντικές τράπεζες της πατρίδας του.
Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη διακυβέρνηση της χώρας του, όπως άλλωστε έκανε με μεγάλη επιτυχία και η μεγαλύτερη αδελφή του, βαδίζοντας στα χνάρια του σοφού και πολιτικά πανέμπειρου πατέρα του, ο λαός του πριγκιπάτου ένιωσε μια μεγάλη ανακούφιση…
Αυτός είναι η ελπίδα μας, έλεγαν οι απλοί άνθρωποι του μόχθου, μόνο αυτός μας καταλαβαίνει, γιατί είναι ένας από εμάς!
Έτσι ο νεαρός πρίγκιψ, που εγκατέλειψε την καριέρα του στην τραπεζική προκειμένου να σώσει τον λαό του, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά.
Ξεκινώντας ως ο βασικός διπλωματικός εκπρόσωπος του πριγκιπάτου στις διάφορες Συνόδους γειτονικών, και όχι μόνο, κρατών, εκ των οποίων δεν ήταν λίγα αυτά που επί δεκαετίες επιβουλεύονταν το καλό της πατρίδας του.
Και όμως, ο πρίγκιπας, αν και ανέμελος, στρώθηκε στη δουλειά, και μέσα σε ελάχιστα μόνο χρόνια κατάφερε να ολοκληρώσει τρεις σημαντικές εμπορικές συμφωνίες προς όφελος της χώρας του, και επιπλέον κατάφερε να πετύχει, ως δεινός μεσολαβητής, την ειρήνευση μεταξύ δυο ισχυρών κρατών της περιοχής, που επί χρόνια βρίσκονταν σε πόλεμο.
Και όπως έλεγαν τα αδέκαστα ΜΜΕ της Γρεκίας, ο πρίγκιπας ήταν πανέξυπνος, ευγενικός, πονηρός εκεί που πρέπει, εργασιομανής, και πάνω απ ‘όλα έντιμος.
Ο ιδανικός δηλαδή για να αναλάβει εξ ολοκλήρου το πηδάλιο της χώρας.
Και έτσι έγινε, με τον ανέμελο πρίγκιπα να διαδέχεται τον υπέργηρο πατέρα του, και με τον λαό να πανηγυρίζει για το καλό που του έτυχε.
Μέχρι που τον καλοκάγαθο γόνο τον πρόδωσε η… μύτη του!
Βλέπετε, ο πρίγκιπας, αν και αθλητικός από τα γεννοφάσκια του, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα. Έτρεχε η μύτη του. Συνεχώς. Από την αυγή μέχρι το σούρουπο.
Ακόμη και στη διάρκεια των σημαντικών διεθνών συναντήσεων που πραγματοποιούσε, ακόμη και στη διάρκεια σοβαρών Συνόδων κορυφής στις οποίες προήδρευε, ακόμη και στη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων και χορών που διοργάνωνε…
Η μύτη του έτρεχε, σαν ρυάκι!
Κανένας ειδικός γιατρός, κανένας θεραπευτής, κανένας βοτανολόγος, κανένας παπάς, κανένας καλόγερος, κανένας αστρολόγος, και κανένας τσαρλατάνος, από τις δεκάδες τέτοιων που τον εξέταζαν από μικρό παιδί, δεν μπορούσε να βοηθήσει.
Αυτό που ζούσε ο πρίγκιπας ήταν ένας εφιάλτης, ή αλλιώς μια κατάσταση μούσκεμα.
Στις αρχές, και όσο ο πρίγκιπας ήταν ένας ακόμη ανέμελος και απλά φέρελπις νέος, το συνάχι αυτό δεν τον πολυαπασχολούσε.
Ήταν κάτι που εύκολα μπορούσε να ξεπεράσει με ένα δυο μεταξωτά μαντίλια, μπόλικα χαρτομάντιλα, και συνεχείς πλύσεις της μύτης με θαλασσινό νερό, που έφερναν οι βαλέδες του μπαμπά του με ειδικές μαούνες από το Ιόνιο Πέλαγος.
Ακόμη και στη διάρκεια των ουκ ολίγων ερωτικών συναντήσεών του (όπως έλεγαν οι άσπονδοι εχθροί του που τον ζήλευαν), το διαρκές συνάχι δεν τον ενοχλούσε. Το είχε συνηθίσει…
Όσο όμως αυξάνονταν οι κρατικές και διπλωματικές του ευθύνες, τόσο και πιο πολύ αγχώνονταν με τη βρύσ… μύτη του, που συνεχώς έτρεχε.
Μάλιστα, ο πάντα πρόθυμος να συνδράμει τη διεθνή διπλωματία με τις μοναδικές του ικανότητες γόνος, έφτασε στο σημείο να αρνηθεί πρόσκληση να μεσολαβήσει για την πραγματοποίηση μιας πολυπόθητης ειρήνευσης μεταξύ δυο κρατιδίων της μακρινής Ασίας, αλλά και να συναντηθεί με τον βασιλιά της γείτονος, πλην όμως πάντα εχθρικής, χώρας Τουρκιστάν, προκειμένου να πετύχει τα «ήρεμα νερά», δηλαδή το διακαές όραμα της δυναστείας του, που ήθελε συνεργασία και συνεκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής μεταξύ της Γρεκίας και του Τουρκιστάν.
«Δεν μπορώ να πάω», έλεγε στους υποτακτ… συνεργάτες του. «Θα γίνω ρεζίλι»!
«Μην ανησυχείτε υψηλότατε», του έλεγε ο υπουργός επί των Εξωτερικών του, ο Κόμης Ντε Γεραπετρί, ο αποκαλούμενος και «σκοτεινή εξοχότης».
«Η πραγματική διπλωματία έγκειται στην ειλικρίνεια και μόνο, και όχι στη στεγνότητα μια μύτης… πάτε λοιπόν, κι αφήστε το ταλέντο σας να ξεδιπλωθεί, έτσι ώστε να σας μάθουν όχι μόνο οι φίλοι μας οι Τουρκιστανοί αλλά και οι… Κινέζοι».
Και έτσι έγινε… ο νεαρός (50χρονος) πρίγκιπας πείστηκε και πήγε στην επίσημη συνάντηση με τον στριφνό βασιλιά της γείτονος, οπλισμένος όχι μόνο με χαμόγελα και καλές προθέσεις, αλλά και με ένα ολόκληρο σεντούκι γεμάτο από χαρτομάντιλα εμποτισμένα σε ευκάλυπτο, και μέντα Τυνησίας.
Το παλάτι του βασιλιά στο οποίο και γινόταν η συνάντηση ήταν πελώριο, πολυτελές, και φωτισμένο από χιλιάδες αρωματικά κεριά.
Και καθώς ο πρίγκιπας μαζί με τον Κόμη Ντε Γεραπετρί, αυτόν τον Νέστορα της πολιτικής, υποκλινόντουσαν μπροστά στον οικοδεσπότη τους, έγινε το απίστευτο.
Λίγο η κάπνα των κεριών, λίγο οι βαριές κολόνιες των δεκάδων παρισταμένων τζιτζιφιόγκων, και το κακό δεν ήθελε πολύ για να γίνει.
Η μύτη του ανέμελου γόνου άρχισε να τρέχει σαν… ποτάμι!
Ένα τεράστιο «αχ», ακούστηκε στην αίθουσα, ακολουθούμενο από χαχανητά και πνιχτά γέλια.
Από παντού ακούγονταν ψίθυροι κακότροπων, και μάλιστα ο βασιλιάς συνοφρυώθηκε, ενώ τα μάγουλα του Ντε Γεραπετρί κοκκίνισαν σαν ώριμες μελιτζάνες, έτοιμες για ιμάμ μπαϊλντί.
Ο πρίγκιπας ανήσυχος έσπευσε να φυσήξει τη μύτη του και να σκουπίσει τις μύξες, ψάχνοντας κρυφά δεξιά κι αριστερά που να κρύψει το βρώμικο μαντίλι. Ίσως σε καμιά κοντινή γλάστρα, ή μέσα σε κανέναν πολυτελή δερμάτινο και χρυσοποίκιλτο φάκελο, από εκείνους που βρίσκονταν κοντά του, πάνω στο μοναστηριακό τραπέζι των επικείμενων διαπραγματεύσεων…
Και όλα αυτά, ενώ οι κάμερες των ΜΜΕ βιντεοσκοπούσαν τα πάντα!
Τι ντροπή, σκέφτηκε.
Όμως αμέσως μετά, και ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι κρατούσαν με αγωνία την αναπνοή τους, ενώ μια σχεδόν παραφυσική σιωπή κυριαρχούσε στον χώρο, ο πρίγκιπας έκανε κάτι το απρόσμενο. Άρχισε να γελάει δυνατά… σαν μικρό παιδί.
Και απευθυνόμενος στον σκυθρωπό πλέον βασιλιά, είπε με στεντόρεια τη φωνή, φυσώντας παράλληλα ξανά τη μύτη του, «μεγαλειότατε, μάλλον το κορμί μου παραμένει υπερβολικά ενυδατωμένο, παρ’ όλο που οι ανάγκες της διπλωματίας με αφυδατώνουν ψυχικά»!
Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε, κι αμέσως μετά χαμογέλασε.
Αυτό ήταν… ολόκληρος ο χώρος πνίγηκε στα γέλια των παρισταμένων, οι οποίοι στη συνέχεια ξεκίνησαν ένα ατελείωτο (έτσι έμοιαζε) χειροκρότημα.
Ο πάγος είχε σπάσει.
Ο πρίγκιπας κέρδισε τη δύσκολη παρτίδα, πριν αυτή καν ξεκινήσει.
Όσο για τον Κόμη Ντε Γεραπετρί, έλαμπε… με ένα τεράστιο και σχεδόν ψεύτικο χαμόγελο να γεμίζει το βλογιοκομμένο πρόσωπό του.
Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις, με τον πρίγκιπα να κυριαρχεί, τόσο με τις γνώσεις του, όσο και με τις μοναδικές διπλωματικές ικανότητές του.
Η ειλικρίνειά του, σε συνδυασμό με το τσακίρικο βλέμμα του που χτένιζε το χώρο, με τη βοήθεια των υπερβολικά μεγάλων και αεικίνητων ματιών του, τους είχε πλέον κερδίσει όλους.
Με τον Τουρκιστανό βασιλιά να πίνει νερό στο όνομά του, σαν ένα ζαλισμένο από το μεγαλείο του γόνου κοτόπουλο, όπως έγραψαν την επομένη ακόμη και οι εφημερίδες του Τουρκιστάν.
Μέχρι και ειδικό τσάι πρόσφερε στον πρίγκιπα, από εκείνες της ποικιλίες που καλλιεργούνταν σε μακρινά οροπέδια, και είχαν τη φήμη να καθαρίζουν τα «υδραυλικά» ακόμη και δυσκοίλιων, και όχι μόνο συναχωμένων ανθρώπων!
Και όταν τελικά, μετά από πολύωρες συσκέψεις και συζητήσεις υπογράφηκε η πολυπόθητη συμφωνία συνεργασίας και συνεκμετάλλευσης, ο βασιλιάς έπεσε στα γόνατα, και φιλώντας το χέρι του ανέμελου γόνου του είπε με συγκίνηση «η ειλικρίνειά σου, μαζί με τη μετριοφροσύνη σου, έκαναν περισσότερα για το καλό της χώρας σου, και της δικής μου, απ’ όσο όλα τα πλοία, όλα τα τανκς, και όλα τα σπαθιά του κόσμου μαζί…».
Ο πρίγκιπας επέστρεψε στη Γρεκία ως ένας σύγχρονος ήρωας, αντάξιος του πατέρα του, που επίσης θεωρείτο στην εποχή του ως ο Μέγας Διπλωμάτης, που δεν άφησε στα συμφέροντα (ξένα και ντόπια) να πάρουν υπό τον έλεγχό τους τα νησιά της Γρεκίας (μόνο μερικά που πούλησε σε κάποιους δικούς του).
Πάντως, ήρωας ξεήρωας, η μύτη του συνέχισε να τρέχει. Διαρκώς.
Όμως οι λαοί και των δυο (φιλικών πλέον) χωρών, είχαν να λένε «καλύτερα μια μύτη που τρέχει ασταμάτητα, παρά μια παγωμένη καρδιά»!
Και έτσι, η μεγαλύτερη αδυναμία του ανέμελου γόνου έγινε το βασικότερο και πιο πολύτιμο πλεονέκτημά του.
Με το μάθημα που προέκυψε από την όλη εμπειρία να είναι πως ακόμη και η ατέλεια μπορεί να οδηγήσει στην τελειότητα, αρκεί να είσαι ειλικρινής, και έντιμος, και να μην προσπαθείς να κρύψεις τις… μύξες σου μέσα σε φακέλους.
#np2026 #PDM2882
