Στην πρώτη θητεία του Τραμπ είχα να λέω (και να γράφω) πως ήταν ο μοναδικός πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ που δεν ξεκίνησε κανέναν πόλεμο. Κάτι το εντυπωσιακό, αφού μέχρι κι ο «ήπιος και γλυκύς» Ομπάμα, που μάλιστα κέρδισε και το Νόμπελ Ειρήνης, διέλυσε στην κυριολεξία τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική (βλ. αραβική άνοιξη, κλπ).
Γι’ αυτό πίστευα πως ο Τραμπ έκανε μόνο μια θητεία, κάτι σπάνιο για Αμερικανό πρόεδρο, αν δεν είναι αποτυχημένος, ενώ μάλιστα κόντεψε επανειλημμένα να πάει και φυλακή μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Είναι τα κατεστημένα συμφέροντα, έλεγα… το περίφημο αμερικανικό «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα», που μας κυβερνάει αφού… και που δεν θα επέτρεπε σε έναν «ειρηνιστή» πρόεδρο να παραμείνει πρόεδρος.
Και μετά από αυτό το οδυνηρό για εκείνον διάλειμμα, ο Ντόναλντ επέστρεψε… δριμύτερος!
Και ποιος τον είδε και δεν τρόμαξε… επεμβάσεις και πόλεμοι παντού, μέχρι και απειλές για «βομβαρδισμό» του Βατικανού!!
Τα ύστερα του κόσμου δηλαδή, που χάρη στον εν λόγω, κινδυνεύει όχι μόνο από πλήρη έλλειψη αεροπορικού (και μη) καυσίμου, αλλά μέχρι και από πυρηνικό πόλεμο!
Τώρα μάλιστα, εκτός από τη Γροιλανδία και το Βατικανό, έβαλε στο μάτι και την Κούβα… τον «σοσιαλιστικό παράδεισο» που απέχει κάποιες λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα από το Μαϊάμι.
Μια Κούβα που επί δεκαετίες «πουλούσε» τον εαυτό της ως ακρογωνιαίο λίθο του κομμουνισμού, μια εξωτική εστία «υπαρκτού σοσιαλισμού», πλην όμως με πολύ πιο χαρούμενη μουσική, και πιο γλεντζέδες κατοίκους.
Σήμερα όμως, μετά από 60 και βάλε χρόνια υπαρκτού σοσιαλισμού, και αμερικανικού εμπάργκο, η χώρα μοιάζει πιο πολύ με εγκαταλειμμένο εμπορικό κέντρο (mall), που κάποτε ήταν μόδα και έσφυζε από ζωή, και που το λειτουργούν κορδωμένοι, αλλά άσχημα γερασμένοι στρατιωτικοί, κουνώντας με ψεύτικο ενθουσιασμό σκισμένα σημαιάκια.
Και ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία καλά κρατεί, το ίδιο κι εκείνος με το Ιράν, χώρια οι διάφορες επεμβάσεις του Ισραήλ όπου βλέπει εχθρούς, με τον Ντόναλντ να επισκέπτεται το Πεκίνο και να διατηρεί σκληρή στάση και ρητορική απέναντι σε όλους, γλείφοντας παράλληλα τους Κινέζους για εμπορικές συμφωνίες, πίσω στην Ουάσιγκτον, οι άνθρωποί του σφίγγουν κι άλλο τα λουριά της Κούβας. Την οποία έχει βάλει εδώ και καιρό στο μάτι ο πρόεδρος.
Με αποτέλεσμα την επιδείνωση της ήδη ανυπόφορης ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει η νησιωτική αυτή χώρα, όπου καθημερινά σημειώνονται πολύωρες διακοπές ρεύματος, ενώ τα σχολεία και τα (περίφημα) νοσοκομεία της υπολειτουργούν, αν λειτουργούν.
Παράλληλα, ο άλλοτε υπομονετικός και συνηθισμένος στη λιτότητα πληθυσμός… διαμαρτύρεται στους δρόμους.
Ο τουρισμός εξανεμίστηκε, όπως και τα αποθέματα καυσίμων, όπως και η υπομονή και ανθεκτικότητα του κουβανικού λαού.
Από την πλευρά του ο Τραμπ τρίβει τα χέρια του, με μια προσέγγιση «τραμπική» θα έλεγα, κάτι μεταξύ παλιομοδίτικου εμπάργκο, συνδυασμένου με το διψασμένο βλέμμα ενός φιλάργυρου μεσίτη, ή εργολάβου, που εντόπισε το τέλειο οικόπεδο, ή ακίνητο γενικά, ο ιδιοκτήτης του οποίου δεν δύναται πλέον να το συντηρήσει.
Επόμενος στόχος η Κούβα, έχει πει επανειλημμένα, θυμίζοντας με καμάρι το πώς ξεφορτώθηκε εν μία νυκτί τον (επίσης σοσιαλιστή) Μαδούρο στη Βενεζουέλα, αφήνοντας να εννοηθεί πως θα συνεχιστεί η πίεση απέναντι στην Αβάνα, μέχρι και αυτή να γονατίσει. Αλλιώς, υπάρχουν και τα βομβαρδιστικά…
Τι θέλουν οι Αμερικάνοι για τη Κούβα; Όπως λένε, δημοκρατία, οικονομική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη, καθώς και την άμεση απομάκρυνση κάθε ρωσικής, ή κινεζικής επιρροής.
Στην ουσία όμως αυτό που θέλουν είναι η αλλαγή καθεστώτος, και ίσως η επιστροφή στα παλιά καλά χρόνια, τότε που το μαγευτικό αυτό νησί ήταν το «μπορντέλο» της Αμερικής, με τα πάμπολλα καζίνο, και τους Αμερικανούς μαφιόζους που σύχναζαν στα πολυτελή ξενοδοχεία, και τις παραλίες της.
Μάλιστα, ο υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο, από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες από Κούβα, και ένας από τους σκληρότερους επικριτές της, ονομάζει το όλο σχέδιο της Αμερικής ως σχέδιο «απελευθέρωσης».
Από την πλευρά του ο ΟΗΕ προειδοποιεί πως το συνεχιζόμενο εμπάργκο μπορεί να οδηγήσει σε ανεπίστρεπτη καταστροφή, και συνιστά ένα είδος «συλλογικής» τιμωρίας του πληθυσμού της χώρας.
Η ειρωνεία όμως είναι πως η κρίση της Κούβας δεν μπορεί πλέον να ερμηνευτεί με παλιούς όρους, όπως π.χ. η μάχη μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού.
Η καθεστωτική «αριστερή» ρητορική αντέχει, σε αντίθεση με την οικονομία που πλέον ελέγχεται και κατευθύνεται από την GAESA (Grupo de Administración Empresarial S.A), ένα τεράστιο επιχειρηματικό κογκλομεράτο, υπαγόμενο στον κουβανικό στρατό, που ελέγχει ξενοδοχεία, ακίνητα, λιανεμπόριο, και μεγάλο μέρος της (πενιχρής με δυτικά δεδομένα) κουβανικής οικονομίας.
Στην πραγματικότητα η Κούβα δεν μοιάζει πια με ένα σοσιαλιστικό «κράτος εργατών», αλλά με μια ανώνυμη εταιρία, ή ένα fund επενδυτών, που έχει κρεμασμένα παλιά πορτρέτα, και αφίσες του Φιντέλ και του Τσε στη ρεσεψιόν των κεντρικών γραφείων τους… όπως το δικό μας Μαξίμου ένα πράγμα, η έδρα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», μια Α.Ε., που ακόμη έχει κρεμασμένα στους τοίχους (ξεθωριασμένα) πορτρέτα του… Εθνάρχη!
Τέλος πάντων…
Όσο όμως πόλεμο κι αν δέχεται η κουβανική ηγεσία από τις ΗΠΑ, αυτό δεν δικαιολογεί τις ολιγωρίες της, ούτε την απαλλάσσει από τις τραγικές ευθύνες της για την κατάντια της χώρας.
Στη διάρκεια του «λιωσίματος των πάγων» επί προεδρίας Ομπάμα, τότε που η αυστηρότητα της Αμερικής είχε κάπως χαλαρώσει, καμιά οικονομική μεταρρύθμιση δεν προχώρησε, ενώ από το 2021 και μετά κατέρρευσε το νόμισμα, και αυξήθηκαν οι ελλείψεις στα πάντα όλα, με τον πληθωρισμό να αγγίζει ταβάνι.
Στη συνέχεια, η σκληρή καταστολή όσων βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, ολοκλήρωσε αυτό το «χρονικό μιας προαναγγελθείσας κατάρρευσης», με τους λίγους πλέον υπέρμαχους του «κομμουνισμού» αλά Κούβα να χάνουν κάθε ελπίδα διατήρησής του.
Έτσι, από τη μια μεριά οι Κουβανοί πολίτες πνέουν μένεα εναντίον του Τραμπ, ενώ από την άλλη κατηγορούν τους δικούς τους ηγέτες για την ολοκληρωτική δυστυχία που τους βρήκε τα τελευταία χρόνια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σύγκρουση του Τραμπ με την Αβάνα όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά και κλιμακώνεται.
Μάλιστα, οι εισαγγελικές αρχές των ΗΠΑ ετοίμασαν και δικογραφία (αλά Κοβέσι) εναντίον του αδελφού του Φιντέλ, του Ραούλ Κάστρο, για τον θάνατο τεσσάρων ατόμων που το 1996 επέβαιναν σε αεροσκάφος που έριχνε φυλλάδια κατά του καθεστώτος, και το οποίο κατέρριψαν οι Κουβανοί κατόπιν εντολής του Ραούλ.
Και όλα αυτά ενώ τα αμερικανικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη, επανδρωμένα και μη, κάνουν κύκλους πάνω από το νησί, στο οποίο εδρεύουν και επιχειρούν ξανά μέχρι και (κρυφά) κλιμάκια της… CIA.
Το νησί δηλαδή στραγγαλίζεται από παντού, με τον Τραμπ να δηλώνει έτοιμος να το σώσει, και να ετοιμάζει την ιστορική (και ανάδρομη) «μετάβαση» από τον σοσιαλισμό στον καπιταλισμό.
Εν τω μεταξύ, όλα αυτά θυμίζουν στους γνωρίζοντες πως πριν από κάποια χρόνια, άνθρωποι του μεγιστάνα επιχειρηματία ακινήτων (και όχι προέδρου) Τραμπ, επισκέφθηκαν τη Κούβα ψάχνοντας για «ευκαιρίες» αγοράς φιλέτων ξενοδοχείων και γηπέδων γκολφ! Μέχρι και η διαφημιστική εκστρατεία είχε προετοιμαστεί, λένε κάποιοι ποταποί, με σλόγκαν του τύπου «πολυτελής 5στερη παραθαλάσσια διαμονή, τώρα διαθέσιμη με… λιγότερη επανάσταση»!
Και η γενικότερη τραγωδία του όλου κουβανικού ζητήματος;
Το ότι ο μέσος Κουβανός, που δεν φταίει σε τίποτα, βρίσκεται σήμερα παγιδευμένος μεταξύ ενός φθίνοντος αυταρχικού καθεστώτος, και μιας Αμερικής που πάντα χρησιμοποιεί την οικονομική δυστυχία και ανέχεια ως διαπραγματευτικό ατού προκειμένου να κερδίσει.
Ο ίδιος μέσος Κουβανός, που δεν θέλει ούτε μόνιμη λιτότητα, ελλείψεις, και πληθωρισμό, ούτε μόνιμη «σοσιαλιστική» επανάσταση, ούτε καθημερινές διακοπές ρεύματος, και ελλείψεις καυσίμων, αλλά ούτε και να μετατραπεί η χώρα ξανά σε «πορνείο» πολυτελείας για τους «γιάνκηδες» μαφιόζους και μη.
Αυτό που θέλει είναι σταθερό ηλεκτρικό ρεύμα, αξιοπρεπείς μισθούς, επάρκεια βασικών ειδών, και ένα μέλλον στο οποίο δεν θα χρειάζεται να θαλασσοδαρθεί ως πρόσφυγας για να κερδίσει τη ζωή του ώστε να μην καταλήξει ένα ακόμη άβουλο πιόνι στην υπηρεσία της στρατιωτικής, οικονομικής, και γραφειοκρατικής διεφθαρμένης ελίτ που διαφεντεύει (πάντα σοσιαλιστικά) τη Κούβα.
Θα το πετύχει; Χλωμό το βλέπω…
ΥΓ- Πως το έλεγε ο Λένιν; Κομμουνισμός σημαίνει εξηλεκτρισμός…
#np2882 #NPMediaGroup
