🤲 «Δεν μετανιώνω για τα λάθη που έκανα. Πληγώνομαι για τα σωστά που έκανα σε λάθος ανθρώπους»
👉 Τα συγκεκριμένα λόγια -ως τίτλος του άρθρου- τα εγραψα όταν ξεκινούσα την αρθρογραφία το 2002 περίπου και ισχύουν στο ακέραιο μέχρι και σήμερα. Πολυ πιθανόν και για τις επόμενες… γενιές.
☑️ Έτσι, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αισθάνθηκε ο Αντώνης Σαμαράς όταν αντίκρισε τα άδεια καθίσματα στο αμφιθέατρο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Και ακόμη ηχούν στα αυτιά μου –για πολλούς από τους απόντες– οι παλιές προτροπές του:
«Να είστε στο Κοινοβούλιο. Το αξίζετε».
Δεν τον είχαν όλοι υποστηρίξει για αρχηγό.
Κι όμως, εκείνος ήθελε να τους έχει μέσα στην παράταξη.
Θυμάμαι ακόμη μια κουβέντα μας όταν διαφωνούσα με αυτή τη στάση.
Μου είπε:
«Νικόλα, σφουγγάρι δεν είπαμε;»
Εγώ πήρα το σφουγγάρι.
Αλλά δεν το έβρεξα και πολύ.
Και τα ονόματα έμειναν ακόμη αχνά γραμμένα.
Σήμερα, φίλε Πρόεδρε, τα ίδια ονόματα είναι γραμμένα με bold γράμματα στους απόντες.
Τα γράφω αυτά γιατί η χθεσινή ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή δεν ήταν απλώς μια ακόμη παρέμβαση ενός πρώην πρωθυπουργού.
Ήταν κάτι βαθύτερο.
Ήταν μια πολιτική υπενθύμιση ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη ένας πολιτικός που μιλά με όρους εθνικής στρατηγικής και όχι μόνο με όρους κυβερνητικής διαχείρισης.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό πρόβλημα για πολλούς.
Διότι στην εποχή της πολιτικής ομοιομορφίας –όπου τα περισσότερα κόμματα κινούνται σε έναν ασφαλή χώρο διαχειριστικής πολιτικής– μια φωνή που μιλά για εθνική αυτοπεποίθηση, γεωπολιτική ισχύ και στρατηγική αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου δημιουργεί αναστάτωση.
Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα έχει συνηθίσει σε μια πιο «ήσυχη» πολιτική.
Σε μια πολιτική που αποφεύγει τις μεγάλες συγκρούσεις και προτιμά τις ισορροπίες.
Σε μια πολιτική που συχνά φοβάται τις καθαρές κουβέντες.
Ο Σαμαράς δεν ανήκει σε αυτή τη σχολή.
Μιλά με τον τρόπο των πολιτικών που πιστεύουν ότι η χώρα χρειάζεται σαφή προσανατολισμό.
Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως παρατηρητής των εξελίξεων αλλά πρέπει να διεκδικεί ρόλο στην περιοχή της.
Και αυτό ακριβώς δημιουργεί αμηχανία.
Γιατί όταν κάποιος μιλά με καθαρές θέσεις, υποχρεώνει και τους άλλους να πάρουν θέση.
Και αυτό δεν είναι πάντα βολικό.
Η εικόνα της χθεσινής αίθουσας της Βουλής το έδειξε καθαρά.
Πολλά έδρανα της Νέα Δημοκρατία ήταν άδεια την ώρα που μιλούσε.
Κάποιοι θα πουν ότι είναι απλώς κοινοβουλευτική συνήθεια.
Ίσως.
Αλλά η πολιτική έχει και συμβολισμούς.
Και όταν ένας πρώην πρωθυπουργός της παράταξης παίρνει τον λόγο για να μιλήσει για ζητήματα εθνικής πολιτικής, η απουσία δεν είναι μόνο διαδικαστική.
Είναι και πολιτική.
Δείχνει απόσταση.
Δείχνει αμηχανία.
Ίσως και φόβο.
Γιατί ο Σαμαράς θυμίζει κάτι που πολλοί θα προτιμούσαν να ξεχαστεί:
ότι η πολιτική δεν είναι μόνο διοίκηση της καθημερινότητας.
Είναι και σύγκρουση ιδεών.
Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες είχαν πάντα ένα κοινό χαρακτηριστικό:
μιλούσαν με όραμα για τη χώρα.
Μπορεί να συμφωνούσε κανείς ή να διαφωνούσε μαζί τους, αλλά κανείς δεν μπορούσε να πει ότι δεν είχαν άποψη.
Σήμερα η πολιτική μοιάζει να έχει γίνει πιο τεχνοκρατική, πιο «επιτελική», πιο επικοινωνιακή.
Και ίσως γι’ αυτό η φωνή του Σαμαρά ξεχωρίζει.
Όχι επειδή είναι η μόνη.
Αλλά επειδή θυμίζει μια άλλη αντίληψη για την πολιτική:
ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με ιστορία, με συμφέροντα και με ανάγκη στρατηγικής αυτοπεποίθησης.
Αν δει κανείς την παρέμβασή του ψύχραιμα, μπορεί να τη συνοψίσει σε τρεις βασικές αρχές.
☑️ Πρώτον:
Η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται με γεωπολιτικό εφησυχασμό.
Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε περίοδος «χαλάρωσης» οδηγεί σε εθνικά προβλήματα.
☑️ Δεύτερον:
Η αξιοποίηση των εθνικών πόρων είναι θέμα κυριαρχίας.
Η συζήτηση για ενέργεια, ΑΟΖ και υδρογονάνθρακες δεν είναι απλώς οικονομική – είναι στρατηγική.
☑️ Τρίτον:
Ο πατριωτισμός δεν είναι αντιπολίτευση.
Είναι ευθύνη.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός μιλά για εθνικές επιλογές, δεν το κάνει ως κομματικός παράγοντας αλλά ως φορέας εμπειρίας και ιστορικής ευθύνης.
Από πολιτική άποψη, η ομιλία είχε επίσης τρία σαφή μηνύματα.
Προς τη Νέα Δημοκρατία:
Ότι η παράταξη έχει συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα – πατριωτισμό, εθνική αυτοπεποίθηση και στρατηγική ανεξαρτησία.
Προς την κυβέρνηση:
Ότι η πολιτική στα εθνικά και ενεργειακά θέματα πρέπει να είναι πιο αποφασιστική και λιγότερο διαχειριστική.
Προς την κοινωνία:
Ότι υπάρχει ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που αισθάνεται πως η χώρα κινείται χωρίς εθνικό όραμα.
Στη Βουλή λοιπόν δεν ακούστηκε απλώς μια ομιλία.
Ακούστηκε μια υπενθύμιση.
Ότι η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση αριθμών.
Είναι και υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων.
Και τελικά, στην πολιτική δεν φοβούνται όσους σιωπούν.
Φοβούνται όσους μιλούν.
#np2026 #PMG2882
