Η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου έχει αποδείξει πολλές φορές πως οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν όταν το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά όταν η κοινωνία πάψει να πιστεύει ότι υπάρχει προοπτική και δικαιοσύνη. Και σήμερα, παρά την επίμονη προσπάθεια να παρουσιαστεί μια εικόνα σταθερότητας και κανονικότητας, η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες είναι εντελώς διαφορετική.
Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε επαγγελματικό χώρο, σε κάθε κοινωνική τάξη, κυριαρχεί η απογοήτευση. Η μεσαία τάξη, που αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής, ασφυκτιά. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βλέπουν το λειτουργικό κόστος να αυξάνεται διαρκώς, χωρίς ουσιαστική στήριξη. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα διαπιστώνουν ότι ο μισθός δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά. Οι νέοι αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, ενώ οι συνταξιούχοι μετρούν καθημερινά απώλειες στην ποιότητα ζωής τους.
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια έχει μετατραπεί σε μόνιμο εφιάλτη για τα νοικοκυριά. Και όσο κι αν επιχειρείται να αποδοθεί αποκλειστικά στις διεθνείς κρίσεις ή στις γεωπολιτικές εξελίξεις, η κοινωνία γνωρίζει ότι η κατάσταση στην ελληνική αγορά δεν είναι φυσιολογική. Οι πολίτες βλέπουν ότι συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη εις βάρος της κοινωνίας. Βλέπουν μια αγορά που ελέγχεται από λίγους και ισχυρούς, με την πολιτεία να αδυνατεί ή να μην επιθυμεί να συγκρουστεί μαζί τους.
Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό. Αυτό που προκαλεί οργή και αποστροφή στην κοινωνία είναι η αίσθηση ότι η διαφθορά έχει διαπεράσει οριζόντια και κάθετα τον μηχανισμό εξουσίας. Οι πολίτες αισθάνονται πως υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλοι ζουν με κανόνες, υποχρεώσεις και φόρους και άλλοι απολαμβάνουν προνόμια, ασυλία και προστασία.
Η προσπάθεια ωραιοποίησης της πραγματικότητας μέσα από ελεγχόμενες δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακές καμπάνιες δεν μπορεί πλέον να κρύψει την κοινωνική δυσαρέσκεια. Ακόμη και τα ίδια τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων αποκαλύπτουν την αλήθεια: έλλειψη εμπιστοσύνης, ανασφάλεια, θυμό και βαθιά απογοήτευση απέναντι στο πολιτικό σύστημα και κυρίως απέναντι στην κυβέρνηση.
Η γκρίνια που ακούγεται πλέον ανοιχτά ακόμη και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι τυχαία. Στελέχη, ψηφοφόροι και παραδοσιακοί υποστηρικτές αντιλαμβάνονται ότι η παράταξη έχει απομακρυνθεί από τις αρχές και τις αξίες που εξέφραζε ιστορικά. Η κοινωνική βάση που στήριξε τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη αισθάνεται προδομένη και πολιτικά άστεγη.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γενικευμένη απογοήτευση, διαμορφώνεται ένα νέο και εξαιρετικά επικίνδυνο για το πολιτικό σύστημα ρεύμα. Είναι η σιωπηλή πλειοψηφία. Είναι όλοι εκείνοι που στις προηγούμενες εκλογές επέλεξαν την αποχή, θεωρώντας ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Είναι οι πολίτες που κουράστηκαν να ακούνε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Είναι οι άνθρωποι που δεν φώναξαν, δεν διαδήλωσαν, δεν συγκρούστηκαν δημόσια, αλλά παρακολουθούν σιωπηλά όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία όμως δεν είναι αδιάφορη. Αντίθετα, συσσωρεύει οργή, απογοήτευση και ανάγκη για πολιτική αλλαγή. Και όταν αυτή η κοινωνική δύναμη αποφασίσει να εκφραστεί στην κάλπη, ο θόρυβος θα είναι εκκωφαντικός.
Οι επόμενες εκλογές δεν θα είναι μια συνηθισμένη εκλογική αναμέτρηση. Θα είναι η στιγμή που η κοινωνία θα ζητήσει λογαριασμό. Η στιγμή που οι πολίτες θα θελήσουν να αποδείξουν ότι καμία επικοινωνιακή διαχείριση, καμία δημοσκοπική εικόνα και κανένας μηχανισμός εξουσίας δεν μπορεί να ακυρώσει τη δύναμη της λαϊκής βούλησης.
Γιατί όταν η σιωπηλή πλειοψηφία αποφασίζει να μιλήσει, δεν ψιθυρίζει. Κάνει πολύ θόρυβο.
#np2026 #NPMediaGroup2882
